Cenneti cehenneme çevirene vay.

 Bir zulüm ki zalimin elinden,

Bir gün görmeden ölene vay.

Yoksulun elinde bir kuru ekmek,

Kalmamış kimsede ne vicdan ne merhamet.

Bunca cinayet, bunca sefalet ,bunca cehalet,

Namertin önünde diz çökene vay.

Haktan korkmayıp hak yiyenin,

Yaratılan canlıyı katledenin,

Tahtı uğruna vatan bölenin,

Vay insanlıktan nasibini almamışın haline vay.

    Tahammül bazen kulağı sığır, gözü kör etmektir.  Edersen kazancın, etmezsen kaybın olur. Tahammül ettiğinde acaba mükafatın ne olur? Neye tahammülün yoksa yanındakinin de sana tahammülü azalır çünkü tahammülsüze haklı da olsa kimsenin tahammülü yoktur. Herkes susmanı bekler, sabretmeni bekler, çekmeni bekler. Her yükün altında sen kalırsın. Tahammül etmezsen bir de haksız çıkarsın, hele bir de kadınsan, yokluğa tahammül, acıya tahammül, derde tahammül, insana tahammül, tahammülsüze tahammül, geçimsize tahammül, bin bir türlüsüne tahammül edersin de artık yeter diye haykırcasına kendini ifade ettiğinde ise hiç kimse, onca tahammülüne rağmen, sana tahammül etmez bir de suçlu çıkarsın.

   Böyledir İnsanoğlu ,Sen iyiysen iyi oldukları, sen verirsen aldıkları, sen seversen sevdikleri, bunları yapmazsan ters teptikleri insanlar hayatımızda hep vardır. Ezenin ezdiği ezilenin hep çekmek zorunda kaldığı ya da bırakıldığı, sanki tahammül göreviymiş gibi etmezse bir de tepki aldığı, gözlerdeki yaşa tepkisiz kalındığı, bir dünyada yaşamaya mahkum edilmiş, sessiz çığlıklarını kimseye duyurmaya gücü yetmeyen tahammül edenler .

Bunca şeye tahammül edip de haklıysan eğer, hakkın olanı kimseye yedirme. Elbette insanız, tahammül sabır gerektiren ,hayatımızdaki olaylardır fakat tahammülün sınırını zorlayan olaylar senin sinirini de zorlar, gün gelir asabi biri oluverirsin, acıya tahammül edip acıtana teslim olmamalısın Kendin olarak yaşamak istiyorsan, tahammülün kendine olsun, hak etmeyenlere ya da hak etmediğin olaylara değil.

    Taşın bile tahammül edemeyeceğine sen tahammül gösterip taş olmamalısın.

       Kolay bir şey değil büyümek, bedenin ve zihnin büyümesiyle hayalleri de küçülüyor insanın. Çocukken düştüğümüz, acılarla kanayan dizlerimiz bile bizi yine koşmaktan, oynamaktan alıkoymazdı. Büyüdükçe ve düştükçe bu sefer dizlerimiz değil, kalbimiz acır oldu. Çocukken kendi dünyamızı kendimiz kurardık. Çocuk yüreğimizle görmek istediğimiz gibi bir dünya yaratırdık. Yüreğimiz küçüktü, hayallerimiz ise büyüktü. Çocukken büyümek, hayallerimize çabuk kavuşmaktı. Hayalimiz ne çabuk da büyüdük, büyüdükçe içimizdeki kalbi öldürdük, içimiz içimize sığmazken dünyanın derdini içimize gömdük. Artık çocuk değiliz. Büyüdük, büyüdükçe de üzüldük. Hiç kimse büyümekten memnun kalmadı. Büyümek öyle çocuk hayali gibi bir dünya değilmiş, o zaman yarattığın kendi dünyanı, büyüyünce başkaları senin için yaratır oldu; seni sana bırakmadan.

      Büyüdükçe büyümekten vazgeçtik. Yara aldıkça çocukluğumuzu özledik. Büyümek öyle sandığımız gibi büyüyeyim de gör diyeceğimiz, özenilecek bir şey değilmiş. Çocukluğum sordu bana "neden ağlıyorsun" diye, ona cevap verdim ağlayarak "çünkü büyüdüm" diye.

Kendini sütten çıkmış ak kaşık mı sanarsın. 

Dön de önce bir tart kalbini 

Çuvaldızı başkasına batırıp 

Ìğneden mi kaçarsın. 

Hakkı bilen hain olmaz.

Mümin olan münkir ile gezmez.

Sırat-ı müstakimden giden 

Dünyaya tamah etmez.

Yaptığın yanına kâr mı sanarsın. 

Bu dünya fani dünya 

Ahiri ölüm bilesin.

Bir gün defterin kapanır 

Ateşin odununla gidersin.

    Anne kucağındaki şefkat ve sıcaklık, çocuğunu emzirirken arada bir durup annesinin gözlerine bakan bebeğin annesine aynı sevgiyle karşılık vermesidir. Bu sevgi bağını koruyacak olan annedir. Evlat içilmeyen ve asla vazgeçilmeyen deniz gibidir. Annelerin ayağına serilen cennet çocuklarına sırt dönen annelerinde cennete sırt dönmesidir.

    Annenin evlat üzerindeki hakkı kadar, evladın da anne ve baba üzerinde hakkı vardır. Kolay kolay kopmayacak bu bağ bir kez koptu mu, tekrar bağlanması zordur. Yürekten seven anne ve babalar, çocuğun hatasını şefkatle affetmeyi de bilir. Evladın gülen yüzü en iyi Ağrı kesicidir. Çok zor durumda kalsa da anne şunu iyi bilir:  evlatları yanında olunca hiçbir fırtına yıkamaz onu.

      Tabii ki evlatlarını terk eden, sevmeyen, değer vermeyen, korumayan anne babalar da var hayatta. Ne acıdır ki onların adı da maalesef anne ve baba. Şiddet gören, acı çeken ,sevgi ve şefkatten yoksun büyümüş bir çocuğun gözündeki hüzün, bazılarında da nefret, yarının yetişkinleri olacak bireylerin, topluma ne kadar fayda sağlayacağı da konuşulması gereken ayrı ve bir önemli bir konudur.

       Evlatlar bize yaradanın hediyesidir, bize emanettir. Gece gündüz Allah'a bir evlat sahibi olmak için dua eden, annelik hasretiyle yanıp tutuşan, evladı olanlara özenle bakan biriyle evlat sahibi olup da kıymet vermeyenlerin arasındaki fark,: Birisi Hasret kalmış evlat sevgisine, diğeri gözden ve gönülden çıkarmış.

       Evlat nefestir, atan kalptir, gören gözdür, dünyanın en kıymetli servetidir. Seven bir anne ve sevilen bir anne olduğum için Yaradan'a minnet duygularımla her gün şükrediyorum. Kötü bir şey başına gelse, keşke bana gelseydi, denilen şeyin adı "evlat"tır tabii ki seven anne ve babalar için....

Hayat bir gün unutturur yaşadıklarını, 

Bir bir hapset içinde bir yerlere; 

Sakla orada yaşanmışlıklarını.

Geçen geçti, bırak mazide kalsın.

Ne gözlerin nemlensin ne canın yansın.

Varsın yanında seven kimse olmasın, 

Bırak geride kalan vicdanıyla yansın.

Bir gün rastlar isen acı çektirene; 

Bir selam ver bak gözlerinin içine, 

Sanma rahat, vicdan acısıyla yattığı yerde, 

Çek bir eyvallah yoluna devam et.

Dünya bir imtihan yeri ,

Sabrın sonu elbet selamet.

Hayat bittim dediğin yerde başlar.

Hayat bir sınav 

Hayal ise bir umut. 

Senin yerinde olmak isteyen ,

Nice insanlar var umutsuz.

Bir gün uyandığında öldüm bittim dersin.

Ne ölürsün ,ne bitersin.

Onsuz yaşayamam dediklerine bile

Bir gün unutur, yaşamaya onsuzda devam edersin .

Hayat sana böyle öğretir.

Bir gün uyandığında, dünyan altı üstünede gelebilir.

Altı üstüne gelen dünyan,  cennetede dönebilir.

Her şey bizden bize dönen ile gelir .

Nefsini kurban etmez isen aklına

Aklından geçen gelir başına.

Her şey senin düşüncenle başlar.

Niyet ile birleşir.

Düşündüğün her şey, niyetindeki gibi gerçekleşir.

Sen sen ol kapılma nefsin sesine

Nefs hizmet eder dünya hevesine.

Göğsün ortasındaki gönül kafesine

Var sen sevgiyi koy, nefs şöyle dursun.

Sevgiyi koyduğun yerde nefsin terbiye olsun.

Olsun ki neredesin ALLAH'IM dediğinde

duyacağın, buradayım kulum olsun.

Sadece uçmak istemiştim oysa ki!

Gökyüzünde bulutlarla yarış edercesine.

Kanatlarımın yorgunluğuna aldırmadan;

Kanat çırparak delicesine.

Uçarken yara aldım ben; 

Hakkım yokmuş uçmaya. 

Bir özgürlük hayaliydi;

Kimin hakkıydı beni kanadımdan vurmaya?

Şimdi yaralı sol yanım. 

Gözlerim gökyüzünde;

Kanadım ise kırık.

Hayallerime fırtına vurdu. 

Sarılacak bir kalbim yok artık!

Sarılacak bir kalbim yok artık...