O dizelerin arasında kimi zaman yaşanmışlıklarımızı, kimi zaman kırık anılarımızı, kimi zaman da kendimize bile itiraf edemediğimiz saklı duygularımızı buluruz. Şiir aynı şiirdir, şair aynı şair...

Ama o dizeler herkesin yüreğinde aynı izi bırakmaz.

Sahi, biz bir şiirden gerçekten neden etkileniriz?

Sadece kusursuz bir kafiyeden, veznin ahenkinden ya da kulağa hoş gelen ritminden mi?

Bence hayır.

Bir aşk şiiri düşünün; hani dize dize hülyalara sürükleyen...

O şiiri binlerce kişi okusa hatta bırakın binleri, sadece on kişi okusa, o on insanın her biri bambaşka deryalarda kaybolur.

Şiir aynıdır ama kiminin zihnine yar düşer, kiminin gönlüne anne özlemi, kiminin ruhuna Peygamber sevgisi... Çünkü bir insan yüreğini neyle meşgul ediyorsa, okuduğu mısrada ancak onu bulur.

Biz şairler, sadece tek bir kişiye vurulduğumuz için yazmayız; biz "aşka aşık" olduğumuz için kaleme sarılırız. Dışarıdan bakanlar bizi sadece birer romantik sanır; her şeye sanatın penceresinden baktığımızı düşünürler. Varsın öyle bilsinler...

Biz bir çiçeğin yapraklarına bakarken aslında o çiçeğin alfabesini okur, ona mısralar fısıldarız. Okur ise o fısıltıda kendi iç sesini duyar. İşte bu yüzden her mısra, her ruh için ayrı bir âlemdir.

Benim bütün derdim ve duam; işte o yüreklere dokunabilmek...

Umudunu yitirmiş, biçare kalmış, yalnızlığın soğukluğunda üşüyen ruhlara ısınacak bir kucak açmak. Birkaç mısra dizip şair olmak işten bile değil; asıl mesele o mısralarla bir kalbe dokunabilmekte.

Eğer bir gün bir insanın yüreğine dokunabilirsem, işte o zaman "Ben şair oldum" diyebilirim.

Umudunu kaybetmiş bir gönle çorak bir çölde can suyu, zifiri karanlıkta cılız ama vazgeçmeyen bir ışık olabildiğim gün başarmışım demektir.

Şimdi bu hislerle yazılmış bu şiiri, en samimi duygularımla sizin yüreğinize armağan ediyorum...

Sanmayın ki her veda bir bitmiştir,  
Ve sanmayın ki her ölüm bir veda ..
Kimi zaman bitiş dediğimiz yeni başlangıçtır,

Sende umutla bak yarınlara .

Unutma ki en zifiri gece, şafağa gebedir, 

Solan her yaprakta yeni bir can filizlenir.  
Kışın en soğuğunu eğer yemezse yürek, Sanma ki neşe dolu  baharlar gelir. 

Gözünü yitirme hiç ufuktaki ışıkta, 
En derin karanlıklar yenilir aydınlığa.  
Asla umudunu kesme, teslim olma korkuya;
Çiçek açar elbet o en çorak topraklarda.

Ama bugün, o paslı kafesi ayırdım kilitlerinden,
Bir cesaret dalgası yükseldi tam da göğsümden.
Sıyrıldım dünün o ağır, o ürkek ve karanlık yükünden, 
Kanatlarım uyandı hapsedildiği o yerden.

Şimdi rüzgar benim, bulutlar benim,
Sonsuz maviye uzanan gökyüzü benim.
Kilitler eridi içimde, kopardım o son zincirleri ,
Kanatlarımın değdiği her köşe bucak benim

Uçuyorum... Arkama bile bakmadan,
Kafesin gölgesi siliniyor bir bir yeryüzünden.
Ruhum hafif, içimde dinmeyen bir ilk bahar,
Kuşun uçtu artık, kurtuldu o daracık evinden.

Rahata erdi bu can, durulmaz artık,
Gidiyorum kendi gökyüzümü çizmeye.
Kafes arkada kaldı, önüm sonsuz bir aydınlık,
Bırakın da bari kanatlarım değsin güneşe.

Bitmesin dedim hiç saklanmayan yazlar

Kışın en sert şekilde yağan karlar

Bir hikayenin sonunu hatırlatırlar

İçimde sönüp bitmeyen umutlar

Dökülse de gözümden yaşlar

Her gecenin kendi sabahları

elbet Sabret ey gönül

Yıkılsa da üstüne güzel duvarlar

Kaybolsa yolunda bütün umutlar

Karanlıkta kaybolsa bile ikililer

Rahmet kapısına varır, sabret ey gönül

Savrulsa içinde   kırık yorgun hatıralar

Dinmese bölgeleri derin yaralar

Yansa da bağrında gizli feryatlar

Rahmet kapısındayım, az daha dayan gönül..

Rahmet kapısındayım az daha dayan gönül.

Yollar ayrılır, kader inat ederse,
Gözlerin düşlerinimde değil mi?
Görmeden sevmek zor demişsin,
Hasret de sevdayla eş değil mi?

Severim sabrı taş gibi dursa
Yürek dağ gibi, sulara vursa
Hak yolu bilene yol da açılsa
Yolundan sapmışı n’ideyim

Derim ki felek elimden almasın
Gün doğmadan bahtım solmasın
Bir dost göğsüne baş koyayım da
Sırtımdan vurmuşu n’ideyim

Zira kelâmım senden taşar, sana dökülür.

Benliğim dar gelir olmuş,

Senden çok sen olmuşum.

Korkarım —

Benliğim yok olursa, bi çare olurum diye,

Hâlbuki bilirim:

Hakikat, benlikten geçende gizlidir.

Zira aşk, fânide değil,

Bâkî olana yönelmektir .

Faniye meyletse gönül,

Ne ruh kalır, ne de beden.

Dedim ya,

Seni kaybetmekten korkarım;

Belki de kendimi sende bulduğum içindir bu.

Oysa hakiki vuslat,

Kaybetmekle başlar,

Bulmakla değil…

Ve şimdi ey gönül,

Söyle bana —

Bu benlik kimin mülküdür ki

Onu kaybetmekten korkarsın?..

Sana koşayım dar sokaklarında,
İçimde bin telaş, elimde umut.
Bir vapur gibi geç gecelerimden,
Ama bırak izini, silinmesin hiçbir umut.

İstanbul gibi ol bana,
Bazen sahip çık, bazen terk et.
Bazen sar, bazen savur,
Ama hep çağır beni,
“Hadi gel” diyen rüzgârınla…

Ve İstanbul gibi sev beni,
Önce özlet kendini,
Sonra ansızın düş yanıma,
Bir Galata gölgesi kadar gizemli,
Bir Boğaz sabahı kadar berrak…

İstanbul gibi ol işte,
Ne tam benim, ne tamamen giden.
Ama hep orada,
Hep içimde bir yerlerde