Yazarlar & Paylaşım Platformu & Serenay Korkmaz

SENİNLE YAN YANA YÜREĞİM

Serenay Korkmaz — Fri, 03 Oct 2025 13:39:02 +0300

Temiz gecelerimi geri ver bana

Üzerime karanlığı örtme sakın

Temiz gecelerimi geri ver bana

Cinlerin davulunda sıkışmasın sesim

Ellerim, avuçlarım arasında

Solgun kalmış yorgun yüzüm

Dünyaya kalacak tek miras

Senden kalan anılarım

Veyahut daha çok

Sanırım daha çok

Sesinin sıcaklığına sarılmış ruhum.

Yüreğim bir kanun

Ve ellerin

Ellerin

Yüreğimin titrek tellerine değip mırıldanır gibi bir şarkıyı

Eşlikçin olmuşum

Şefkatin ezilmiş gönlüme bir kabuk

Seninle huzura doymuş bedenim

Teninin sıcaklığı tenimde

Yüreğin sol göğüsümde bağdaş kurmuş

Diz çökme sakın önümde

Dimdik dur karşımda

Sarılalım

Kalplerimiz yan yana gelsin

Bunca zaman seni aradığını biliyorum her yerde

Yanlış kalplerde

Yalan insanlarda

riyakarlıklarda

Ziyan olmuş, acıyı doğurmuş

Senin sadakatine mest olmuşum

Sana minnettar her bir zerrem

Gün ışığım,

Yüzüme nezaketle vuran yağmur tıpırtım

Aşkın tenimde berekettir.

Benim hayatım sen olmuşken

Kolumdaki saatim hep sen geçerken

Zihnimde sen dolaşırken

Sensiz anlamım kalmıyor.

‘üşüyorsan söyle seni bir kat daha seveyim.’

MUAŞAKA

Serenay Korkmaz — Tue, 16 Sep 2025 09:56:16 +0300

Soluma düşen son yağmur tanem,

Bahçemde yeşeren beyaz gülüm

Sözlerin yüzümde tebessüm

Gözlerin yüreğimde bir ay ışığı

Gülüşün ruhumda yeni açmış bir çiçek

Sevdan göğüsümü şenlendiren bir kahkaha

Sen ki sevdiğim gelişin ömrüme bir bereket

Sesin içimde nice kopan fırtınaya sabır

Adın en sevdiğim çiçeğin adıdır

O çiçek kadar naif

O çiçek kadar nazik

O çiçek kadar merhamettir adın

Sana kapılmamak cesaretini gösteremedim

Esridi ruhum ruhun karşısında

Beyaz bir gelinlik kadar safiyane

Bebek düşleri kadar narin

Yüreğimi ellerine bırakacak kadar kördü gözlerim

Sevdiğim,

Gönlümde nice umuda vuslat sevgilim

Güneş seninle doğdu pencereme

Yıldızlar seninle aydınlattı gecelerimi

Sen üzüldüğünde ben karanlığım

Sen güldüğünde renklenir dünyam

Sen güldüğünde anlam kazanır renkler

En sevdiğim çiçeğin adıdır adın

Kimse bilsin istemem içime kazınanları

Lakin yüreğim sessizliğe gömülmeden canlanır

Uzuvları kesilmiş cümleler kuramam pek

Derinden işleyen bir şeyler var

Şöylemesine

Göğüsüme çivi gibi çakılan şeyler

Bana seni hatırlatır gün doğumu

Bir muaşaka

Belki gönlümün en naçizane köşesinde saklanan

En sevdiğim şarkıdır sesin

Yüreği de kendi kadar

Safiyane sevdiğim

Diyor ya Şair

“Ruhu revanım adı bende saklım”

Senin adın kavuşmak olsun

En sevdiğim dizesi de sonunda çalkalanıyor

Bu şiir de son dizesiyle bitsin.

Senin adın seviyorum olsun…

MERHAMETİN KABUĞU

Serenay Korkmaz — Wed, 27 Aug 2025 10:48:26 +0300

Bir varmış bir yokmuşla başlar her hikâye.
Bu hikâyede öyle başlamıştı. Fakat gökten kimseye elma düşmedi. Bir merhametin kabuğunda yaşanıyordu aslında bu hikaye.
İncir ağacının gevrek dalları altında bir merhamet. Oğuz Atay'ı bilirsiniz hepiniz.
İçindeki yaralara hakim biridir. Diyor ya Oğuz Atay;
+Söz verdi Olric
-Ne sözü efendim?
+" İncir ağacı çiçek açınca geleceğim. " dedi.
-Ama efendim...
+Biliyorum Olric. Sus... gidende biliyordu, incir ağacının çiçek açmadığını "Dönmeyeceğim." sözünün en soyut haliydi bu...
Her hikaye mutlu sonla bitemezdi değil mi?
Bazen yarım da kalmalıydı hikâyeler...
Kimileri iz bırakır, kandırıp koşarak uzaklaşırdı sevildiği yerden. Kimileriyse gidenin arkasından zavallıca dönmesini beklerdi.
Ve incir ağacı çiçeklenirdi yalnızca bekleyenin hayalinde.
Şurada tam süveydada kopan fırtınaları itiraf etmek bir nebze de olsa rahatlatırdı yüreği.
Giden neden giderdi, kalan ne için veyahut neyi beklerdi?
Giden yolun sonunu arardı kalansa kendini.
Hikayeler hep aynıydı.
Yaralarımız toprak görevi görürdü. zaten topraktan gelmiştik toprak da acı çekerdi biraz biraz tohumla kaynaşırken insan yaralarıyla kaynaştıkça çiçeklenirdi.

Hissizleşmek

Serenay Korkmaz — Mon, 18 Aug 2025 00:04:18 +0300

Paltosunu alıp çıkmıştı o gece. Hiçbir şey söylemeden, bağırıp çağırmalarımız cinlerin davuluna doluşup gitmişti. Kuru sessizlik bir de ben kalmıştım her zamanki gibi. Fakat bu kez farklıydı sanki, sanki paltosunun cebinde ezilmiş yüreğimi de bir peçeteye sarıp götürmüştü. O kadar gürültünün sonunda hiçbir şey hissetmeden donup kalmamın başka bir açıklaması olamazdı. Kapıyı öyle sert çarpmıştı ki dizlerimin titremesiyle köşedeki koltuğa yığılıp kalakaldım. Sonra dediğim gibi garip bir şekilde hiçbir şey hissetmedim. Olağanca yaşanmışlık bana ait değil gibiydi. Anılar gözümde canlanıyordu fakat yabancı kimseleri, fütursuzca seyrediyordum uzaktan usulca. Geri eve döner diyeydi belki de bu pervasız tavırlarım. Oturduğum yerden doğrularak kalktım, kendimden emin adımlarla odamızın yolunu tuttum. Uzandım, soğuktu yatak ve yatağın soğuk tarafı ona aitti. Elimi gezdirdim yastığında garabet bir biçimde hâlâ hiçbir şey hissetmiyordum. Ilıkça iki sakit yaş süzüldü görme deliklerimden. Neden öyle oldu bilemedim hissiz birinin gözyaşı olur muydu? Yavaşça kapattım gözlerimi. Ağlama sesleri geliyordu uzaktan gözlerimi açmak istiyordum lâkin bir şeyler engelliyor gibiydi beni. Üstümde bir ağırlık vardı. Buram buram toprak kokuları geliyordu burnuma. Uyanmak istiyordum artık etrafımdaki ağlaşmalar, çığlık sesleri ürpertmişti beni. Gırtlağıma biri yumruk atmıştı sanki, nefesim daralmaya başlamıştı. Uyanmıştım artık gözlerimi açtığımda elim direkt onun yattığı köşeye gitmişti hâlâ soğuktu buz gibiydi, buz gibi soğuk. Gözlerimi açmıştım fakat sesler kesilmemişti. Birileri hâlâ bağırıyor, ağlıyordu kulağımın dibinde. İşte ben o an anladım o yatağın soğuk tarafının bana ait olduğunu. Kapıyı çekip çıkanın bir daha dönmeyecek olanın ben olduğunu yeni anlamıştım. Yığılıp kaldığımda acı hissetmediğim o an anlamalıydım oysa. En çok acıyı ben sırtlanmıştım, bir hırka gibi giymiştim yıllar boyunca. Fakat donup kalmıştım öylece ne ses vardı ne seda. Fakat şimdi anlıyorum neden artık acı duymadığımı ölüler acıyı hissetmezmiş.