çığlık atar gibiydi. 

Kendimize geldiğimizde her şey  bitti sandık.

Baktım ki sevdiklerim yanımda, 

ben hayattayım.

Nefesimizi tuttuk ve izledik gün ağardığında.

Kendini kurtaran çıkmış dışarı, 

ne bulmuşsa üstüne sarmalamış, korkarak.

O zamanlar telefonlar yoktu, 

radyolardan  aldık haberleri.

17 ağustos gecesi, 7.4 büyüklüğünde deprem olduğunu söylüyordu. 

O gecenin ürpertisiyle bir şey anlamamıştık ama

sabah olduğunda o dehşeti yaşadık, üstelik izledik.

Kayıp çoktu ve ölü sayısı belli değildi.

Mekanları cennet olsun. 

17.08.1999 -17.08.2026

Biliyorum, yalnızım. 

Her yalnız kaldığımda

Mutlaka içlenir içim;

Tıpkı geçmişe doğru uzanan

Şiirlerim gibi.. 

sayfa:11