İnsan sevdiği kişiye yaklaştıkça kendi sınırlarını da unutabiliyor. Bir süre sonra “ben” dediği yerde “biz” demeye başlıyor. Sonra bir gün ‘biz' in içinde kendine ait ne kaldığını arıyor. 

Fakat 1+1=11 fikrinde iki tane 1 var. Birinci kaybolmuyor. İkinci de öyle. Yan yana duruyorlar. 

Hatırlarsanız çocukken çizdiğimiz resimlerde insanlar birbirine çok yakın olurdu. Elleri neredeyse birbirinin içinden geçerdi. Büyüdükçe mesafenin de sevginin bir parçası olduğunu öğreniyoruz. Aynı masada oturup farklı kitaplar okuyabilmek ya da aynı evin içinde iki ayrı alışkanlığın kavga etmeden yaşayabilmesi falan. Bunlar küçük şeyler gibi duruyor. Değil. Düşünsene çayını nasıl içtiğini biliyor. Hangi şarkıda sesi açıp dinlediğini fark ediyor. Aynı fikri düşünmek kolaydır. Keza aynı cümleyi tamamlamak da. Fakat birinin senin düşünmediğin bir şeyi düşünmesine izin vermek başka bir dikkat ister. Bu ayrıntılar toplanıp çıkartılamaz. İki tane birin yan yana durabilmesi biraz da bunu gerektirmeli. Birinin diğerinin önüne geçmemesi, tamamlamak zorunda hissetmemesi. 

Tamamlanmak fikrinin kendisi bile tuhaf. İnsan neden eksik olduğunu düşünerek bir başkasına ihtiyaç duyar? Bir başkasının gelişiyle daha değerli hissediyorsa, o kişi gittiğinde değeri de azalacak mı? 

Bunları düşününce 1+1=2 daha güvenli geliyor. Topla, sonucu bul ve defteri kapat. 

Ama işte gelgelelim ki ilişkilerde hesap tutmaz. Şöyle düşünün, yıllarca duran bir fincanın kulpu kırılıyor mesela. Fincan hâlâ aynı fincan. Çatlak yerinden içmek mümkün ama eliniz her uzandığında parmağınız önce kırık yere gidiyor. Kimi insanlar da böyle kalıyor işte yanımızda değillerken bile. Birlikte geçirilen zamanın miktarından bağımsız olarak, bazı şeyler insanda yer değiştiriyor. Bir cümle, bir alışkanlık veya yıllar sonra başka bir yerde aklınıza gelen küçücük bir söz. Sonra anlıyoruz ki iki insanın birbirine kattığı şey her zaman ölçülebilir olmuyormuş.

Derler ki, “Kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.” Kendimiz hakkında çok kolay konuşuyorsak, henüz ciddi bir imtihana tabi tutulmamışızdır. Sözde ne kadar dayanacağımızı, neyi affetmeyeceğimizi, hangi durumda çekip gideceğimizi iyi biliriz. Başkasının başına gelen bir şeyi dinlerken de hemen kesin hüküm veririz. ‘Ben olsam öyle yapmazdım.’  

Nasıl böylesine fütursuzca cümleler kurabiliyoruz anlamıyorum. Bir başkasının yerinde olmakla, onun hayatını taşımak aynı şey değildir. Dışarıdan bakınca bazı kararlar son derece basit görünür. Birinin yıllarca kaldığı bir evden neden çıkamadığını anlamayız. Bile bile kendisine zarar veren birinin yanında neden durduğunu sorgularız. Kırıldığı halde neden konuşmadığını, aldatıldığı halde neden affettiğini, kendisine haksızlık edildiğinde neden sesini yükseltmediğini merak ederiz. Ama cevap yine aynıdır, ‘Ben olsam çoktan giderdim.’ Bunu söylemek kolay, tabii henüz o kapının önünde beklememişken. 

Başımıza gelecekleri maalesef önceden seçemiyoruz. Fakat başımıza gelmeyenler hakkında çok rahat hükümler verebiliyoruz. Açıkçası bunun biraz tuhaf olduğunu düşünüyorum. Hiç aç kalmamış birinin açlık üzerine konuşması gibi değil de, daha çok hiç ateşi olmayan birinin yanmanın nasıl bir şey olduğunu tarif etmeye kalkışması gibi. Acının kendisini değil, dışarıdan görünen halini biliyoruz. O da bize yetiyor, en azından öyle sanıyoruz. Daha sonra öyle bir vakit geliyor ki, asla dediğimiz eşikte duruyoruz. Gururu bir kenara bırakıp birinin kapısını çalıyoruz. Bizi kıran birinin mesajını bekliyoruz. Affetmeyeceğimizi söylediğimiz halde affediyoruz. Gitmemiz gerektiğini bildiğimiz bir yerde biraz daha kalmak için çabalıyoruz. Bazen de bunların hiçbirini yapamıyoruz. Kendimizi dışarıdan izler gibi, neden böyle davrandığımızı anlamaya çalışıyoruz. Yani sınanmamış insanın kendisine olan güveni gücünden değil, karşılaşmadığı şeylerden besleniyor da diyebiliriz. Kaybetmenin neye benzediğini bilmeyen biri kolayca, ben kaybetsem de yoluma bakarım diyebiliyor.  

Birinin yokluğunda sabah kahvesini hazırlarken elinin alışkanlıkla iki fincan çıkarmasını yaşamamış biri, ayrılığın ne kadar uzun sürebileceğini nereden bilebilir ki? 

Bunları yaşayınca da insan, başkalarına eskisi kadar kızamıyor. Bu, herkesin yaptığını doğru bulmak anlamına gelmiyor. Sadece hüküm vermeden önce durup düşünmeyi öğreniyorsun. Birinin neden kaldığını, neden döndüğünü, neden sustuğunu bilmediğini hatırlıyorsun. Çünkü insanın dışarıdan görünen davranışıyla, o davranışa kadar geçen saatler arasında kimsenin bilmediği bir hayat var. Bunu öğrenmek için de illa büyük bir felaket yaşamak gerekmiyor belki. Bazen birinin sana söylediği tek bir cümle, uzun zamandır beklediğin bir telefonun gelmemesi veyahut da evde herkes uyuduktan sonra mutfakta tek başına otururken aklına gelen herhangi bir şey. 

'Ben olsam...’ 

Sen olsan diye birşey yok. Bize hiç sorulmamış sorunun cevabını ne kadar da kolay veriyoruz. Peki ya asıl cevap?

Fincandaki çayın buharı tüterken ahşap masanın kenarındaki küçük çatlağa takılır bazen gözümüz. Masayı kusursuz kılmak hırsıyla koca ağacı baltalara teslim etmeye kalkışmak ne büyük akılsızlıktır. Öyle sevgiden nasibini almamış gibi bencilliğimiz vardır ki, yek sürgünü büyütmek adına toprağın altındaki karınca yuvalarını silip süpürmeyi hak görürüz kendimize. 

Saklamak için yok etmek, yaşatmak için feda etmek zorunluluk mudur yoksa kolaya kaçmak mıdır sizce? İncitmeden var etmenin yollarını aramak, verdiğimiz değeri gösterir, çünkü göz hep aynı tarafı görünce etrafta duran güzellikler yavaş yavaş silinir. Tanımlanamaz bir hâle geliriz, eksik kalan tarafın hiçbir zaman tamamlanmayacağını sanırız ve kırgınlık kaçınılmaz olur. Kırılmak sanıldığından da tuhaf bir hâldir aslında. İncitmekle yetinmez; baktığımız yeri, gördüğümüz rengi değiştirir. Hatta dün sevdiğimiz yeri bugün soğuk bulabilir, kıymet verdiğimiz sözü bugün işitmek istemeyebiliriz. Ardından her gün daha da alevlenen bu kırgınlık, değdiği her şeyi hep gördüğümüz renge boyamaya başlar. Kimsenin suçu olmayan yükler, hiç beklenmeyen omuzlara bırakılır. Lakin gün gelir, öfkeyle verilen kararlar yeniden karşımıza çıkar. Hatırlatır ki söküp attığımız şey sadece canımızı yakan kıymık parçası değil, sarıp sarmaladığımız bütün hayatımızmış. Hâlbuki bir çiçeğin gün ışığına doyması için bütün ormanı yakmak gerekmezdi.  

Zarar vermeden var olmak güzelliği çoğaltmanın tek yoludur. Nitekim her kayıp elde kalanları değersiz hale getirmez, gönlünü küle çevirmeden de değişebilirsin. 

Şu potansiyel çıkarımından öteden beri rahatsız olurum. Bana hep yorulmaktan korkan insanların birbirini teselli etmeye çalışması gibi gelir. "Çok yetenekli ama değerlendirmiyor" ya da "Çok güçlü ama kullanmıyor”. İyi güzel de, harekete geçmeyen gücün kime ne faydası var? Garajda üstü brandayla örtülü duran göz kamaştırıcı araba günün sonunda bahçedeki el arabasından farksızdır bence. Sadece yer kaplar, bir de toz tutar. Zira bir şeyin gücüne sahip olmakla, aynı gücü yönetebilmek arasında dağlar kadar fark vardır. Direksiyonuna hakim olamadığın bir araçla hız yapmaya kalkarsan ilk virajda duvara toslarsın. O güç de senin olmaktan çıkar, seni yutan belaya dönüşür. 

İşin hamle tarafına da bakacak olursak yani gücü kullanmaya karar verdiysek, bazen ince ince hesaplar yapmaya vakit olmayabilir. Bir karar vermen ve adım atman gerekir. O vakit, bir söze başlayacaksan sonunu getireceksin. Bir yola gireceksen gözünü karartacaksın. Bir hamle yapacaksan da yarım yamalak yapmayacaksın. Karşına çıkan engele bir darbe vuracaksan, hedefi on ikiden vurmak zorundasın. 

Iskalamayacaksın. Iskalanan hamle sadece hedefi kaçırmakla kalmaz, kendine olan güvenini ve saygını da yanında götürür. Boşa savrulan yumruk, yumruğu atanın bileğini kırar en çok. Kınında paslanan kılıcın da ne namı kalır ne keskinliği.

Güç, kenarda bırakıp övüneceğin bir süs eşyası olmamalı ki zamanı geldiğinde tereddüt etmeden kullanabilesin.

Aslında bulunduğumuz durum biriktirdiklerimizi bir kenara yığmaktan ziyade payımıza düşen acıya ya da kedere nasıl baktığımızla ilgili. İnsan kendine verilen kadarını kabullenmekte zorlanıyor hep. Sürekli dahasını istiyor ve yanındakinin tabağına bakmaktan kendi önüne konulanı soğutuyor. Sonra da bu açgözlülüğün içinde, önündeki nimetten de mahrum kalıyor. Zira nasip, her daim vuslata ermek değil bazen sadece uzaktan izlemektir. Belki hiç sahip olamayacağın bir emaneti, göğsünde bir ömür taşıyabilme erdemidir. 

Payımıza ne düştüyse o kadarız gerçekten. Ne bir adım fazlası ne bir adım eksiği. Masaya oturduğumuzda önümüze konan tabağa razı olmak gibi bir şey bu. Nasibini arayan insan yollara da düşer düşmesine, adımlarını da atar terini de döker. Ama nihayetinde avucunu açtığında ne bulursa kaderi de o olur. 

Tabii bir de kabul etmek lazım. Hayatın bizlere biçtiği elbiseyi, rengini beğenmesek bile sırtımıza geçirmek büyük cesaret ister sonuçta.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda eminim ki anlayacağız. Bizim sandığımız şeylerin, payımıza düşene riayet etmeyi öğrenene kadar elimizden kayıp giden kum tanelerinden ibaret olduğunu anlayacağız. 

Değil mi, kalbine düşen ufacık hüzün kırıntısı bile ‘sana özel’ yazılmış bir pay?

Burada bekleyenlerin dilemması, iki tarafı da net görebilmektir. Hem geride bırakılan geçmişin hataları bilinir hem de ilerideki geleceğin riskleri sezilir. Adım atmak bir tarafı tamamen feda etmek anlamına gelir çünkü. Feda edemeyen, vazgeçemeyen herkes bu yol ayrımında nöbet tutmaya mahkûm olur. Anlatmaya çalıştığım, bu dev muğlaklıkta ne tam anlamıyla buradayızdır ne de bütünüyle yitip gitmişizdir. Bekleriz. Hep yaptığımız gibi öylece bekleriz. 

Uzun bekleyişlerimiz, durduğumuz durağın soğuğunu üzerimize sindirir. Ait olamamak, bir süre sonra gerçek kimliğimiz haline gelir. Artık bir yerli gibi yerleşik değilizdir ve gezginlerde olduğu gibi yolların bize vereceği heyecanı da yoktur. İki tarafa da ait olamamak tuhaf bir şekilde özgür hissettirir, doğrudur. Peki zaman ilerledikçe bu özgürlük hissinin en ağır yüke dönüşeceğinden haberimiz var mıdır? Bence haberimiz olsaydı, sarsılacağımızı anladığımız an basacak bir toprak parçası arardık. 

E haliyle iş böyle olunca, her şeyimizi geride bırakacak kadar cesur ama yeni başlangıçlar yapamayacak kadar da yorgun oluruz. Bu da bizi hayalete dönüştürebilir. Her an her şey olabilir sonuçta. 

Başkalarının hayatlarının kıyısından geçeriz, pencerelerden bakarız ama içeri girmeyiz. Giremeyiz. Çünkü biliriz ve bilmeliyiz ki kapının eşiğinden içeri girdiğimiz an, arkada bıraktığımız belirsiz olmasına rağmen güvenli hissettiren yalnızlığı özleyeceğiz. 

Bizler, köprüleri yıkan ama karşıya geçemeyenleriz. Köprünün tam ortasında, aşağıda akan nehrin sesini dinleyerek yaşlanırız. Alışmışız çünkü buna. En büyük hatamız da bir gün bu köprüden karşıya geçip kurtulacağımızı sanmaktır. Altı uçurum üstü gökyüzü olan köprümüz, zamanla sığındığımız tek meskene dönüşmüştür de haberimiz yoktur.  

Demek ki kendimize yeni bir yurt kuramamışız, bu yüzden yersizliği yurdumuz eylemişiz.

Her şey o sabah kahvenizi yudumlayıp, kulaklığınızda çalan havalı bir şarkının verdiği anlamsız cesaretle kendinizi dünyanın hâkimi sanarak metrodan içeri girmenizle olanlar olur. Adımlarınızdan asalet akıyordur. Derken, gözünüz yukarı çıkan basamaklara ilişir. Aslında onlar aşağı iniyordur ama o anki dalgınlıkla bunu fark etmezsiniz. Sol ayağınızı kararlı bir hamleyle ileriye atmanızla başlar her şey. Siz yukarı doğru bir ivme kazanmak isterken, altınızdaki zemin hızlıca geriye doğru kayar. Vücudunuz öne eğilir, kollarınız havada garip hareketlere kapılır. Bir an için kendinizi yerçekimsiz ortamda takla atan bir astronot gibi hissedersiniz ama ne yazık ki burası NASA değil, 08.15’te ki Kadıköy metrosudur. 

Yanlış yöne bastığınızı anladığınız ilk an, beyniniz size üç saniyelik bir inkâr süresi tanır.  

Peki o esnada çevredeki seyirciler ne yapar? Türk toplumu bu gibi durumlarda müthiş bir empati yoksunluğu sergiler. Arkasından kovalayan varmış gibi koşan plazalılar birden yavaşlar, yürüyen merdivenin diğer şeridindeki teyzeler size "Vah yavrum, herhalde okumuş ama yön duygusunu geliştirememiş" bakışı atar. Hatta o esnada göz göze geldiğiniz küçük bir çocuk, sanki hayatının en büyük sirk şovunu izliyormuş gibi bıyık altından sırıtır. 

Bu rezaletten başı dik çıkmanın üç farklı yöntemi vardır: 

Kıyısından döndüğümüz her uçurum, yarın adımlayacağımız yolları un ufak eder. Ormanın karanlığından ürküp patikanın dışına sapanlar, yollarını uzatmaktan başka bir şey yapmazlar. Karanlığın tam ortasına yürümek, fırtınanın göbeğinde durabilmek cesaret ister. İlaçlarla uyuşturulmuş, eğlencelerle ertelenmiş ve inkarla üzeri örtülmüş ıstırap, bodrum katında biriken kirli sular gibidir. Sinsice temeli çürütür. 

Eski bilgeler kalbin kırılmasını bir son değil bilakis bidayet, yani yeni başlangıçlar olarak görürlerdi. Onlara göre aldığımız yaralar, ışığın içeri sızabilmesi için açılmış gediklerdir. Bugün ise acıdan kaçmak için icat ettiğimiz onlarca sığınak, bizi sadece daha kırılgan olmaya sürüklüyor. Alışkanlıkların getirdiği o uyuşturucu durağanlıktan kurtulmanın tek yolu, canımızı yakan yangının küllerini ellerimizle eşelemektir. Yangından kaçarak kurtulamazsınız. Kül olmadan koru anlayamaz, o koru çiğnemeden de düzlüğe varamazsınız. 

Göğsümüzü daraltan tünelin sonuna kadar ilerlediğimizde, gökyüzünün asıl rengini keşfedeceğimizi garantiliyorum. 

Barutu ıslatıp zaman kazanmak yalnızca menzili uzatır. Namlunun ucunda dimdik durmak, savaşı göze alıp isabeti göğüslemek insanı eksiltmez aksine çelik zırha dönüştürür. Sınırları aşmak ancak o sınırların acıtan tellerine dokunmakla mümkün olur. Tam da düşündüğünüz gibi. Bu amansız çatışmanın ortasında siperinden çıkıp ileri atılmayan hiç kimse, felaketin bittiği yerdeki serin pınardan kana kana içemez. Yüzleşilmeyen hiçbir acı, geride kalmış sayılmaz, muhtemelen o an menzilini ayarlıyordur. Arkamızı döndüğümüz her tehdit ise bizi ensemizden yakalar. Kurtuluş mu? Kurtuluşumuz da pusunun içinden yürüyüp esaretten azat olmakla başlar. 

İnsan, bittiğini sandığı bir hikâyenin aslında sadece köz evresine geçtiğini çok geç anlar. Sokakta duyulan tanıdık bir koku, eski bir şarkının ilk altı saniyesi ya da aniden anımsanan bir isim... Sonra hafif bir rüzgâr eser, üzerimizdeki kül tabakası savrulur ve altındaki kor kırmızı acıyla yüz yüze geliriz. Demek ki sönmemiş, deriz içimizden. Demek ki şiddetle yanmaya devam etmiş.

Buradayız işte. Herkes gibi göründüğümüz, sabahları alarm kurup akşama ne yiyeceğimizi düşündüğümüz alelade koşturmacanın tam ortasında. Demek ki insan, kendine bile yalan söyleyebilen yegâne canlı. Gün biterken aynaya bakıp "tamam" diyoruz, "geçti bitti, artık canımı yakmıyor". Çevremizdekiler de inanıyor buna çünkü insan kendini inandırdığında iyileştiğini sanır. İhtişamla harlanan, etrafa kıvılcımlar saçan hırçın alevlere herkes hayran kalır. Oysa o alevler samandır. Çabuk parlar, çabuk tüketir kendini. Gerçek ve kalıcı olan, alevler çekildikten sonra geriye kalan demlenmiş közdür. Köz, insanın kendiyle kaldığı yerdir. Kimseye gösteremediğin, omuz silkip önemli değil dediğin ne varsa, az önceki külün altında nöbet tutar. Beynimizin savunma mekanizması, bizi hayatta tutmak için geçmişin üzerine sığ bir toprak atar ama altındaki kor ateşi yok edemez. Birini, bir şehri veya çocukluğunun elinden kayıp gidişini özlemek, her zaman orada olduğunu bildiğimiz çatlak zeminin üstüne bile isteye basıp geçmek gibidir. Adımlarını dikkatle atsan bile o sarsıntıyı hep hissedersin.  

Alevleri söndüremiyorsun belki, evet. Ama artık onunla aynı göğün altında yaşamayı, aynı yıldızlara bakmayı ve elini her uzattığında seni ne kadar yakacağını biliyorsun. Zaten gerçekten iyileşmek istiyorsan, alevlerin de közlerin de sönmesinin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini bilmelisin. Peki, kalan küllerin arasından sıyrılıp kendine yeni bir gökyüzü inşa edebilir misin? 

İfrat ile tefrit arasında sıkışmak istisnasız herkesi yorar. Misal, çok çalışmak başarı getirebilir fakat sağlığımızı veya sevdiklerimizi kaybettiğimizde o başarının kıymeti kalmaz. Buna mukabil hiçbir sorumluluk almadan yaşamak da boşluğa ve mutsuzluğa sürükler. İsteklerimiz ile imkanlarımız arasındaki sınırın farkına varmak oldukça önemlidir. 

Duygularımızda pek farklı sayılmaz. Kontrolsüz ve aşırı öfke yıkıcı olabiliyorken, her haksızlığı sineye çekmek de bir o kadar benliğimizi zedeler. Sevgi verirken dahî ölçü belirlememiz gerekir. Çünkü bağlılık, bağımlılığa dönüştüğü an özgürlüğümüz elden gider. Bu yüzden muhakeme yetimiz ile duygularımızı ortak bir payda buluşturmalıyız her daîm. 

Hepimizin bildiği öğütte de buyrulduğu gibi, denge esastır. Gece ile gündüzün ardışık düzeni, mevsimlerin döngüsü bu dengenin somut birer göstergesidir. Önemli olan her şeye sahip olmak için çabalamak veyahut her şeyden elini eteğini çekmek değil, altın oranı yakalayabilmektir.

Eğer yıldızların hırsızları varsa bu hırsızlar kim olabilir? 

Bana soracak olursanız, yıldızların hırsızları öyle kötü niyetli değillerdir. Onlar, yeryüzünün en iflah olmaz hayalperestleri, sanatçıları ve çocuklarıdır. Belki onlar gecenin en sakin anlarında gökyüzüne bakıp, sevdikleri insanın gözlerine yakışacak o en parlak ışığı arayan aşıklardır ya da ilham almak için ceplerine birkaç yıldız dolduran şairdir. Belki de karanlıktan korkan birisi, gece lambası yapıp odasına koymak için uzatıyordur ellerini göğe.  

Mesela bir ressam düşünün. Fırçasını göğe uzatıp en parlak yıldızın ışığından biraz çalar ve onu tuvaline, bir kadının saçlarına ya da bir denizin dalgasına yerleştirir. Birlikte ilk kez el ele tutuşup yürüyen iki sevgili, gökyüzünden birer yıldız çalıp birbirlerinin gözlerine saklar. İşte bu yüzden bazı insanların gözleri daha parlak ve canlı bakar bize. Yani bence dünyayı güzelleştirmek için yapılan tatlı bir hırsızlık bu. 

Gökyüzü ise bu konuda oldukça cömerttir çünkü bir yıldız çalındığında eksilmeyeceğini bilakis, yeryüzünde bir insanın kalbinin aydınlanacağını, bir odanın karanlığının dağılacağını ve bir umudun yeniden filizleneceğini bilir. Hem yıldızlar öyle kıskanç da değillerdir. Onlar çalınmaktan gizliden gizliye mutluluk duyarlar. Çünkü uçsuz bucaksız evrende tek başına parlamaktansa insanların hikâyelerine karışmayı isterler. Bir yazarın kalemine eşlik etmek veya bir şarkının mısrasında yer edinmek çok daha güzeldir. 

Bu yüzden bazı geceler gökyüzüne baktığımızda biraz daha boş görüyorsak anlamalıyız ki o gece birilerinin ışığa çok ihtiyacı olmuştur. Hatta belki çok fazla insan aşık olmuş ve çok fazla çocuk masallara inanmıştır. Yıldızlar da yeryüzüne inmiştir. Sözün özü, yıldızlarımızın eşlik ettiği binlerce güzel an saymakla bitmez.

“Yıldızların hırsızları mı var?” Evet, var. İyi ki de varlar. Çünkü yıldızları çalacak kadar büyük hayalleri olan insanların varlığı, bu dünyayı yaşanılır kılan en güzel şeydir. Ve ne mutlu ki, gökyüzündeki yıldızlarımızın ışığı hepimize yetecek kadar sonsuz, içimizdeki hırsız çocuk da her gece uyanık. 

Arkasındaki kalelerin, atların ve şahların gölgesinde sadece ileriye doğru adım atabilen, iddiasız ve küçük bir ahşap parçasından ibarettir piyon. Yukarıdan uzanan bir elin onu nereye süreceğini bekler sadece. Geriye dönemez, sağa sola sapamaz. Sınırları çizgilerle belirlenmiş, hamle alanı daraltılmış ve kolay harcanabilirler. 

İşte insan da tam olarak burada piyon figürüne bürünüyor. İlişkide, iş yerinde, aile içinde veya arkadaş ortamında... Birileri ilerleyebilsin diye geri planda durur, düzen bozulmasın diye kendinden vazgeçer hatta nefret eder ve ilk harcanan o olur. Aslına bakacak olursanız bunu farkındadır da insan. 'Ben sadece bir piyonum' der ve bedelleri ödemeye razı gelir. 

Fakat piyon, bu çaresiz görüntüsünün ardında muazzam bir potansiyel gizler. 

Geri dönüşü olmayan bir yolda ilerler. Arkasına bakma şansı yoktur çünkü durursa arkasından gelenin yolu kapanır. Bu yüzden attığı her adım büyük bir cesaret taşır. Korkularını, pişmanlıklarını ya da keşkelerini ardında bırakarak sadece hedefe odaklanır. Tahtanın en arkasında güvenle bekleyen şahların aksine piyon, kavganın da mücadelenin de tam göbeğindedir. Ama kimse bu bilgiyle ilgilenmez çünkü her zaman süreç yerine sonuç izlenir.  

Ve piyon, imkânsız olarak nitelendirilen yolu tamamlar. Terfi alır. 

Korumasız ve kıytırık görünen o tahta parçası her türlü zorlukla baş ederek sabırla ve inatla sınırların bittiği yere yani tahtanın en uç sırasına ulaşır. Vezir olur, kale olur ve artık oyunun akışını tek başına değiştirebilecek güce sahiptir. 

Başladığınız yer, olacağınız yeri belirlemek zorunda değildir. Yol ne kadar engebeli, imkanlar ne kadar kısıtlı olursa olsun sonuna kadar ayakta kalmayı başaran her piyon, kendi hikâyesinin hükümdarı olma şansına sahiptir. 

Bugün kendimizi birilerinin oyununda önemsiz bir piyon gibi hissedebiliriz. Attığımız adımların etkisi küçük görünebilir, zayıf görünebiliriz. Ama en heybetli şahlar bile tahtadan çekildiğinde bir hiç olur. Ezilmesine rağmen vazgeçmeden, sabırla ilerleyen piyon ise oyunun kaderini yeniden yazar. Yani hayat büyük hamleler yapanların aksine o küçük adımları kararlılıkla atabilenlerin eseridir.

Düşerken kalkmanın sebebi aranır, 

Her karanlık kendi sabahına vardırır.” 

Hayat aslında tam da bu dizelerin anlattığı gibi bir döngüden ibarettir. Yorulmak, kırılmak, düşmek... Bunlar kaçınılmazdır. Ama asıl mesele bunların içindeki ışığı görebilmektir. İnsan, zorluklardan kaçtığında değil alt ettiğinde kendine bir adım atmış olur. Her yara bir nebze güç bırakır, her düşüş yeniden kalkmanın sebebini aratır. Ve her karanlık gece, sabahı içinde saklar. İnsan yaşarken sadece mutluluğu değil acıyı da sırtlanmak zorundadır.  

Yaşamaktan aldığımız zevk yalnızca kahkahalarımız da ya da güneşli günlerde saklı değildir. Gözyaşlarımızın içinde, kalp kırıklıklarımızda veya kaybettiğimiz yollar da bile hala bir umut ışığı taşırız içimizde. Düştüğümüzde ayaklanmak için gösterdiğimiz çaba, yaşamın, aldığımız zevkin en saf kanıtıdır. Çünkü yaşamak nefes almaktan çok pes etmemeyi seçmektir.  

 Bir ağaç düşünün. Kökleri karanlık toprağa gömülmüş, dalları fırtınalı havalarda eğilmiş. Ama buna rağmen bahar geldiğinde yine çiçek açar. İnsan da öyledir.  Ne kadar ezilirse ezilsin, vakti geldiğinde yeniden filizlenir.  Her engel insana yol gösteren bir işaret gibidir. 

Yani demem o ki, hayatı görmek isteyen gözlere sahip olmamız gerekiyor. Kimimiz gökyüzüne bakar ve sadece bulutları görür.  Kimimiz ise aynı gökyüzünde saklı olan güneşi görür. Kimimiz acıyı içinde yaşar, kendini tüketir. Kimimiz ise kendini deliliğe vurur, yok sayar. Yani yaşamak büyük olaylardan ziyade küçük ayrıntılar da gizlidir. Belki bir çocuğun tebessümün de belki sabah pencereyi açıp içimize çektiğimiz temiz hava da veya beklenmedik bir ‘merhaba’ da.  Eğer gözlerimiz görmeyi, kulaklarımız duymayı ve kalbimiz hissetmeyi öğrenirse o zaman yaşamımızın bize sunduğu mükemmellikleri fark ederiz. Ama tabii ki de hayat mükemmel olduğu için değil eksiklikleri de olduğu için bu kadar değerlidir. Tebessüm de gözyaşı da bize var olduğumuzu, insan olduğumuzu hatırlatır.  

Çünkü düşmek bir son değildir aksine yeniden ayaklanmanın başlangıcıdır. Karanlık da sabaha açılan eşiğin ta kendisidir. 

O yüzden hayat bize ne sunarsa sunsun son damlasına kadar değerini bilmeliyiz. Yaşamak başlı başına bizlere verilmiş en büyük armağandır. Bize verilen bu armağanı küçümsemek, şikayetlerle harcamak elimizdeki en değerli hazineyi çöpe atmak demektir. Yaşamak, kendimize verdiğimiz sözdür, karanlıktan ışığa doğru yürümektir. Her yeni gün bir başlangıcın kapısını aralar. Her aldığımız nefes bize bir şans daha verir. Yeter ki görmeyi, hissetmeyi bilelim.       

Çocukluk, söylenildiği gibi her isteğin anında karşılık bulmasını bekleyen bir bencillik değildir. Çocukluk, en saf ve temiz duygularımızın olduğu, bilgisiz değil aksine en dürüst olduğumuz dönemdir. Çünkü çocuk ne hissediyorsa odur ne istiyorsa apaçık onu söyler. Korkuyorsa korkuyordur, seviyorsa seviyordur. 

Peki duyguları kenara itip, dikkati kendimizden dışarıya doğru çevirirsek? 

Çevremizdeki insanların kusursuz olmadığını, anne babamızın süper kahraman değil, sadece hata yapabilen birer insan olduğunu kabullendiğimizde içimizdeki o çocuksu beklenti sarayı yıkılır. En saf ve en masum duygularımızı geride bırakırız. İşte o noktada insan kendini saklamaya çalışır. Çoğunluk ise bu saklanma çabasını olgunluk zanneder. Ama asıl olgunluk, saklanmayı bırakabildiğimiz zaman başlar. Gerçek olgunluğun inşası için boş bir arazi gereklidir. Kaçmadan, saklanmadan, özgürce koşabildiğin bir arazi.