Dolu yükü kervanın, gitmez bulamaz sarayı.

Üst üste kaderin içinde kalem kırdıkları,

Yakışmazdı yoluna düzülmüş eşyaların toplasan sırtındaki ağırlıkları.

Ne yakışırdı bir insana insan olmayı gösterdikten sonra,

Ne kalırdı insanca dönüp geriye dökülen bir parça feraset dışında.

Kime sorardın varlık nedir yokluk nedir tatmamışsan kendin esbabında,

Arama dar yollarda varlığın etmez on altın koysan kefeye kadife ipi kadarınca.

Düş gördürtme insan bu taştan değil,

Her düşün alemde olsa hayal sudan değil.

Su ki zerresi şifa sendeki zer gökyüzünü eder sefil,

Nasıl bir kalbi kara dolu ahvalin var ki ebleh-i nadan olmaz kefil. 

Ak saçlar siyahı örtemiyor kalbi deniz insanlarda,

Bakınca göremiyorsun da artık bırakıyorsun hemen tutunca,

Nasıl nasırlaşıyor yürek içindeki coşku;

Nasıl kanıyor ırmakları sevginin,

Köz köz oluyor minnet dolu toprakları emeğin.

Yalvarırken yaradana var mı kendinde durmanın bir çaresi, merak?

Düşsen de yalpalasan da içinde hep terk edilmiş köşe, uğrak,

Noktası oluyor ışıksız ruhların gelip konuyorlar dalına, kovmak,

Geldiğinde içinden engel oluyor bir his diyor, "bu senin yarandı, bırak!"

Kelimeler ayaz altından çıkamaz.

Sevgi serpilir de

Cümle dökülür gözlerinden,

Yaklaştığı kadar da garip değildir aşk.

Ayazlarda gün be gün,

Biliyorum bu sen değil,

Değil istediklerin bunlar senin dengin değil,

Sussan günah değil,

Bir geleceğe kail,

Tek sen ve ben kefil,

Harici yaşanan zaten kader.

Dünya dinlenir,

Bunca yükü insan tek seferde kaldıramaz.

Ellerinden düşse bile

Dağılamaz.

Yaklaştığı kadar da zor değildir aşk.

Yaptığım sana icaz,

Anlatılan hikayelerde.

Kulağında inceden hicaz,

Çalarken duyar kalp derin telaş.

Vicdana açılmaz savaş,

Bir geleceğe uğraş,

Sonrası zaten kader.

Ayazlarda gün be gün

Biliyorum bu sen değil,

Değil istediklerin bunlar senin dengin değil,

Sussan günah değil,

Bir geleceğe kail,

Tek sen ve ben kefil,

Harici yaşanan zaten kader.