İNSAN

Yeni bir sayfa gibi her yeni gün,
Yırtılıp tekrar tekrar beyaza boyanmayı bekleyen,
Dilsiz iki kelimenin birleşmesi ve tek anlama bağlanması gibi…
Ve düşünmek her anı kara bir çarşafa sarılmışçasına,
Yeni bir nefese doyamamak gibi…
Benzemek gibi herkese ama herkesten farklı olmayı istemek gibi…
Bir olmak; tek; sadece ben gibi…
Ama bir diğer benin, “Ben de varım,” demesi gibi;
Çift başlı ejderha gibi…
Ya da üç yapraklı yoncanın her bir tanesi gibi…
Tek bir ipe dizilmiş boncuk gibi…
Aynı olmak, ama hep farklı olmayı istemek gibi…
Susmak, ama aslında bağır çağır konuşmak gibi…
Yaşamak; her an yaşamak ama aslında yaşıyor sanmak gibi…
Cevapsız kalmış sorunun cevabını sorudan alması gibi…
Böyle belirsiz bir çemberin içinde olmak,
Tek olmak o çemberde ve yaşamak;
Aslında hiçbir fark olmadan, insan olmak…

    Rabia AKTAŞ İLERİ

Bir ses bekliyor kulaklarım,
Muhabbeti sımsıkı kollarının arasına alıp kucaklayan.
Belli ki sırtını çoktan dönmüş mutluluk,
Dizleri kanıyor belki, belki takati kesilmiş gelemiyor,
Belki de yolunu kaybetmiş.

Göçmen kuşların yanaklarından süzülüyor ıstırabı yalnızlığın.
Sessiz gecelerin karanlığında belli belirsiz soluğu rüzgarın.
Irmaklar boyu koşuyor var gücüyle kalbi ağzında bir karınca.
Güneş doğuyor sırtında kamburuyla yarınlara.
Gölgeler bulutlara yük olmuş,
Arıyor gözlerim aydınlık yolları.
Görüyorum hasret konmuş yüreğine göçmen kuşları.
Rüzgar yanaklarımı sıyırıp geçiyor,
Selam veriyor takatsiz karınca.
Sanki ümidin ayaklarına prangalar vurulmuş,
Fakat herkes ve her şey ayak izlerini bırakıyor şehrin en görkemli sahnesine.

Rabia Aktaş İLERİ

                                                                            SONBAHAR 
                                                                  İstanbul’da yağmur yağar 
                                                                  Sen ıslanırsın, ben üşürüm. 
                                                                  Sokaklar seni görür şenlenir
                                                                  Sen geçersin, ben kalırım 
                                                                  Yaprak titrer düşer dalından 
                                                                  Geçtin diye sol yanından .
                                                                  Sen geçersin, ben solarım .

                                                                                                          Rabia AKTAŞ İLERİ 

                                       İSTANBUL
Eteklerini nazlı nazlı Galata köprüsünde savuran 
Gözleri yağmur değmişçesine buğulu güzel kız, 
Hiç utanmadın mı bu şehirden güzel olurken ?
Bastığın taşlar ayağındaki pabuçtan bile değersiz.

Küçücük ellerinle  güneş yüzünü gizle
Nazar değer o pamuk tenine.
Bir yakadan diğerine geçip kaybettir izini.
Seni gören bir daha bırakmaz peşini. 

Eminönünde doyur acıkan karnını.
Sultanahmet'e gir dua ile süsle düşlerini.
Bir fatihanın ardından yetiş Kadıköy vapuruna.
Kız kulesine nispet edeyim deme sakın 
Yerlisidir senden önce buraların. 

Yoksa bu şehrin aynası sen misin ?
Asırlardır görülmedi İstanbul gibisi. 
Sorsam söyler misin , nerelisin ? 
İsmin ne senin ? 
                                                   

 Rabia AKTAŞ İLERİ