Demiştim ama yanılmıştım.

Yemek yapmayı sevmesem de tarifi kandıramazdım.

Biraz yumurta, biraz süt,

Şekeri ise az koyardım.

Elerken unu, severken onu

Yazılana kin tutardım.

Giderken bıraktın en derin yalnızlığı

Sustum, anlatamadım içimdeki kırığı

Adını saklarım gecenin her yarığı

Zaman geçer sanırsın, siler her izi

Oysa kalpte büyür, dinmez o gizli sızı

Bir fotoğraf kalır, solmuş eski bir anı

Bakınca anlarım: bitmiş en güzel yanı

Sen yoksun artık, bu şehir yabancı

İçimde dolaşır bitmeyen bir sancı

Aşk dediğin şeymiş, susarak verilen hüküm

Kapanmayan bir dosya, mühürsüz bir ölüm

Ve ben en sonunda şunu anladım sessizce:

Ben seni kaybetmedim… kendimi imzaladım senden çıkarken, gizlice.

Konuşursa duvarlar utanır.

Hak, en çok sessizken ezilir

Çünkü çığlıklar tartıya sığmaz, kırılır.

Terazinin bir kefesi kör,

Öteki alışkın ağırlığa.

Vicdanı pas tutmuş bir demir gibi

Mecburdur karanlığa.

Bir çocuk düşer kanun sayfasından,

Madde aralarına sıkışır adı.

Suç, bazen yoksulluktur sadece

Ama hüküm hep kusursuz yazılır.

Ve biz hâlâ inanırız

Bir gün terazinin şaşmayacağına.

O gün gelirse bil ki

Adalet geç kalmış bir hakikat değil,

Ağlamak isteyen bir retinanın, imdat kuruluğudur aslında.

Kırılmış cümlelerden sessizliğe savrulurum.

Gece ince bir sızı gibi çöker omzuma,

Ben hangi yarım aşksa ona dönüşür dururum.

Sokaklar suskun şimdi, lambalar yorgun biraz,

Rüzgâr eski bir şarkıyı duvarlara bırakır.

Sen geçince içimden zaman bile konuşmaz,

Kalbim kendi sesinden ürküp göğe kaçınır.

Bir perde arkasında çoğalıyor yokluğum,

Aynalar yüzüme değil, içime bakıyor şimdi.

Adın, yarım bırakılmış bir duanın ucunda,

Ve ben hangi sessizliğe dokunsam sen eksiliyor gibi.

Şimdi filizlenen küçük bir esans,

Ama eriyen dün, küf; bir ardıç naaşıma.

Yıllar önce sanki,

Küçük bir çocuk misket oynar gibi;

O kızmıyor bana, itmiyor beni.

Çünkü kızamaz, bağıramaz deniz;

İçine ağlar, gözyaşıdır kalbi.

Sel yaratır ama çöl yaşarsın.

Ben artık dün gibi hatırlamıyorum seni.

Bugün kapıma gelen ben değil, çocuk sesi.

Ve kaybedilen dün değil, dünkü biri.

Aşkın iç mimarisinde, ismini telâffuzdan imtinâ ederek

Bir harfin dahi semantik ağırlığıyla çökmesin diye içime, geri çekilerek

Gecenin koynunda sakladım seni; yarım satır bir mânâ gibi,

Çünkü sen, tamamlandıkça eksilen bir ihtimâldin bende,

Belirsiz.

Gece, adını saklıyor benden

Sanki söylersem dağılacak bir denklem gibi

Yarım bırakıyorum cümleleri,

Çünkü sonu hep sana varıyor

Ve ben orada hep biraz eksiliyorum.

Zihnimin kıvrımlarında dolaşan dizimsel kırılmalar,

Her cümlede seni çağıran ama sana varmayan bağlaçlar,

Dil, seni inkâr ettikçe sana daha çok yaklaşan bir çelişki,

Ben öznesi düşmüş bir yüklem, seninle anlam bulan bir eksiklik şimdi.

Aynalar bile taraf tutuyor artık,

Yüzümde eksik bir ihtimal görüyor.

Senin yokluğun,

Varlığından daha çok yer kaplıyor içimde.

Bir harfin düşse içime,

Anlam değil, ağırlık oluyor

Ve ben, taşıyamadığım bir cümlenin

Sessiz yüklemi oluyorum.

Bazen düşünüyorum

Bu bir gidiş miydi gerçekten

Yoksa sadece anlamın yön değiştirmesi mi

Ben hâlâ eski cümlede kalmışken?

Zaman bile eskisi gibi ilerlemiyor artık

Bazı anlar genişliyor, içine düşüyorum

Bazıları hiç yaşanmamış gibi

Senden sonra, her şey biraz vuslat yazılıyor.

Aşk, belki de epistemolojik bir yanılgıydı en başından beri,

Bildiğimi sandığım her şey, seninle birlikte çözülen bir resimdi.

Ve sen gittin; ben, bilmenin cahilliği ile baş başa kaldım

Şimdi her şey, anlamını senden eksilerek öğreniyor içimde.

Bir kapı var,

Ne çalınıyor ne kapanıyor

Ben eşiğinde beklerken

Kim olduğumu unutuyorum yavaşça.

Ve bir iz var,

Ne tamamen siliniyor ne de okunuyor.

Sanki sen,

Yarım bırakılmış bir şiirin en ağır yerisin.