​İmparator bilginleri saraya çağırdı. Kehanet kemikleri yakıldı. En yaşlı bilge titrek bir sesle konuştu: “Ejderhanın adı unutuldu.” Saray sustu; çünkü ejderhanın adını hatırlamak, bir insanın hayatından bir şeyi silerdi. Wei çağrıldığında babası başını eğdi:

​“Gitmek zorunda değilsin.” Wei cevap verdi: “Eğer kimse gitmezse, nehir de dönmez.”

​Yola çıkmadan önce annesi ona çatlak bir yeşim balık verdi. “Bu,” dedi, “unutulanı hatırlar.” Göğün Arşiv Tapınağı, bulutların altında bir dağın içine oyulmuştu. Merdivenler yukarı değil, içeri doğru giderdi. Her adımda Wei bir anısını kaybetti: Çocukluğundaki kahkahayı, evlerinin kokusunu, babasının sesini. Ama balık hâlâ cebindeydi, soğuk ve canlıydı. Tapınakta taşlara kazınmış binlerce isim vardı, bazıları silinmişti. Ortadaki boşluk, suskun bir ağız gibiydi. O an su damlamaya başladı; duvarlardan değil, havadan. Li Nehri’nin ejderhası ortaya çıktı; pulları yeşim rengindeydi, gözleri susuzdu. “Kim beni çağırdı?” dedi. Wei diz çöktü: “Kimse ama dünya seni unutmamalı.” Ejderha acı bir sesle güldü: “İnsanlar yağmuru ister, ama adımı değil.” Wei cebinden yeşim balığı çıkardı ve balık titreşti. “Bu balık seni hatırlıyor,” dedi Wei. “Ama ben yazmazsam o da susacak.” Ejderha yaklaştı:

​“Bedeli biliyor musun?” Wei başını kaldırdı:

​“Hatırlanmamak.”

​Duvara yaklaştı. Mürekkep yoktu, parmaklarını taşa bastı, kan aktı. İlk harfi yazdığında annesinin yüzü silindi. İkinci harfte babasının adı kayboldu, üçüncüde kendi sesi sustu. Son harfi yazarken yeşim balık çatladı, içinden su aktı. Ejderha göğe yükseldi. Yağmur Zhongyuan’a döndü, nehir doldu, balıklar canlandı. Wei yere düştü, gözleri açıktı ama kim olduğunu bilmiyordu. Yıllar sonra Li Nehri kıyısında sessiz bir adam yaşadı; konuşmaz, balıklara bakardı. Çocuklar sorardı:

​“Sen kimsin?” Adam cevap vermezdi ve nehir her yıl taşar, yağmur zamanında yağardı. Çünkü bazı insanlar ejderha olamazdı; bazıları sadece hatırlanmayı balıklara bırakırdı.

Nurhan Habibe