Hangi çağdayız?

Bilmem, kimisi uzayda,

Kimisi eli kanda,

Kimisi toprağın altında...

​Kimisi gözünü nereye açtı?

Kimisi kapkaranlık bir denize açtı.

Suçu ne, imtihan;

Ödül ne, bilmem ne...

Değecek mi, değecek.

Öyle mi ya?

Harbiden öyle mi ya?

​O zaman benim bu dünyamı neden cehennem ediyorsun?

Ne haddinle cehennem ediyorsun?

Sen kim oluyorsun, cehenneme çeviriyorsun?

Neden sessizliğe gömülüyorsun?

Neden çığlıkları duymuyorsun?

Neden sağır kaldın nefesime?

​Giden gitti, dönmeyecek yere.

Sen nasıl rahat yaşıyorsun?

Ben bu karanlıkta boğulanı göremezken

Bu topal körlük nereye kadar?

Nereye kadar bu körlük?

Sessizlik nereye kadar?

​Sana dokununca mı?

Ya geç kalırsan?

Ya geç kalmışsan?

Çalar saat mi kurdun uyanmak için?

Ya saate gelene kadar pili biterse?

O zaman hiç uyanmayacak mısın?

​Duymayacak,

Görmeyecek...

Zaten bilmiyorsun.

Ne garip, sen de insansın;

O da, onlar da insan.

Fark, senin iki dakika fazla nefes alman.

​Doya doya al o iki dakika nefesini

Başkası alamazken.

Vicdanın rahat, al;

Kalbin hüzün olamazken.

Senin ve senin gibilerin olsun iki dakika nefes;

Bize ne burada nefes var ne de bilmem nerede...

Ya varsındır ya yok.

Meşale ile aydınlansın rüyaların.

Korku dolu bir pencere, bir perde,

çatlak, sönmüş ampul var.

Bak, daha gece de daha da karardı.

Değil mi, ne güzeldi eskiler?

Eskimişti maziler.

Bugün de düne kaybolup gidecekti.

Ver elini, çıkalım yolumuzu çiçekli bahçelere.

Ver gönlünü, sevebilecek dostlarımızın gülüşleri dolduralım.

Ver gözlerini, boğulabilecek denizim orası olsa.

Sönmüş bir sefa gecesi.

Sedir üzerinde düz yazı.

Yaktım acı seyir tepesini.

Yaydım yumulmuş yorgan altında.

Sandım sancılarım, sancılandım.

Meşale kadar parlak bir gece

ve küsuratlı hesap.

Bilmece mi, bilmiyorum.

Sedir üzerine yazılmış bir mürekkep kadar yoğun bir

leke, iz düş, hayret.

Kokusu var aklımda.

Burnum titriyor.

Kibrit kıvılcımı, acı bir ateş.

Kuru tütün, sarılma, sigara, ateş.

Ölmüş ciğer ve ciğerlerimiz.

NSF 2407