ANNEM... 

Şimdi bırakıp gittin ya,

bir sürgüne terk eder gibi

gecenin en karanlık yerine…

Yokluğun gibi hayat,

soğuk ve sessiz.

“Gelip seni alayım mı?” demiştim,

sen hastaydın,

gücün tükenmişti.

Kaderine yaslanmış,

kendini ona teslim etmiştin.

“Artık yetmez mi yaşadığım,

artık yeter,” demiştin.

Sen yaşamaya doyamadın,

ben ise sana

doya doya bakamadan kaldım.

Şimdi bekle diyorlar:

bahar gelsin,

karlar erisin gönül dünyamda.

Ama ben üşüyorum anne…

Öyle bir üşümek ki bu,

ne sıcak fayda eder

ne bahar.

Bir tek senin sıcaklığın yeterdi bana.

Sen şimdi

kim bilir cennetin hangi katındasın,

ben ise buradayım;

dünyanın en kalabalık yerinde

yapayalnızım,

anne…

NAZMİ TOKTAMIŞ 

Şimdi, kelimeler yetmez anlatmaya

Bir dostun yüreği nasıl olur da böyle serin bir rüzgâr gibi içime eser?

Hangi deniz mavisine sığar içindeki o sonsuz derinlik, hangi gökyüzü örter o kadar geniş bir huzuru?

Şimdi anlıyorum ki bazı yollar yalnız yürünmez;

bazı yükler omuzda değil, paylaşılınca hafifler.

Bazı anlar vardır, bir ses olur insanı hayata bağlar,

bir dokunuş olur bütün karanlıkları susturur.

Ve sen işte o anlarda yanımda olan;

varlığıyla güç veren, sessizliği bile iyileştiren güzel insansın.

Şimdi minneti anlatmak için en doğru zaman…

Çünkü bazı destekler vardır, sadece bir günü değil,

bir ömrün yönünü değiştirir, bir yarayı kapatır,

insanın içindeki en derin kuyulara bile ışık düşürür.

Ve sen…

Işığınla yoluma dokunan en güzel mavisin.

Huzurun, dostluğun ve varlığın, karanlığın içinde bulunan bir pusula gibi.

İyi ki varsın; iyi ki yoluma böyle zarifçe dokundun.

 Nazmi Toktamış 

Hani çiçeklerden bir geçit olsan da ruhumda filizlensen;

varlığınla mis kokular saçsan da mest olsam.

Biliyorum, varlığın öyle güzel ki ne çiçekler eş değer olabilir

ne de baharın tüm renkleri anlatabilir seni…

Çünkü sen,

bir dokunuşla rüzgârı şiire çeviren,

bir gülüşle gecenin karanlığını dağıtan,

kalbimde açan en nadide tomurcaksın.

Ve her bakışında içime huzur serpilir,

her adımında kalbimin ritmi değişir.

Ne mevsimler seni tarif etmeye yeter,

ne de kelimeler seni bir çerçeveye alabilir.

Sen, varlığıyla eksikleri tamamlayan,

yokluğunda kalbime kederi ilmek ilmek işleyen

benzersiz bir güzelliğin adısın.

Ve bil ki,

çiçeklerin solduğu yerde bile

senin izinden bir bahar yeşerir bende…

                                 Nazmi Toktamış 

Şimdi gidiyorum desem;
yazdığım cümlede kalır yalnızlığım.
Ne geceye karanlığa tutunmuşum,
ne de sabahın sessizliğine sığınmışım.

Bir rüzgâr geçer,
adımı düşürür yapraklara,
bir sokak lambası titrer,
üşür sokaklar kadar kalbim.

Bir zamandır suskunum,
kendime bile anlatamıyorum seni.
Ne olurdu sanki,
bir kasım sabahında sen olsaydın elimdeki sıcaklık,
ben olsaydım senin üşüyen yanın…

Gözlerinde kalmak isterdim,
ama mevsim izin vermedi.
Kırılan bir rüyanın kenarında duruyorum şimdi,
ve anlıyorum; bazı ayrılıklar geri dönmez,
bazı insanlar sadece kasımda kalır...

Sen anlayamazsın,
ben çoktan suskunluğa karıştım,
beni yalnız kasım bilir… ?

Nazmi TOKTAMIŞ

Ve biz,
günün ilk ışığında birbirimizden biraz daha uzak,
biraz daha eksilirdik.
Hatırlıyor musun sabaha kalanları?
Yarısı hüzün, yarısı umutla karışık o cümleleri?
Bir kısmı yarım kalmıştı,
bir kısmı da hiç söylenmemek üzere yutulmuştu.
Gün yüzüne çıkmayan gıybetlerin ifşası gibi,
bazı gerçekler hep gölgede kalmıştı.

Şimdi anlıyorum,
sen hatırlamak istemediklerimin,
ama unutmaktan da aciz kaldıklarımın arasındasın.
Ne tam hatırlayabiliyorum seni,
ne de unutabiliyorum.
Adın bazen bir rüzgârda yankı,
bazen bir gece yarısında yankılanan sitem.
Ve her sabah,
biraz daha siliniyor yüzün,
ama aynı oranda derinleşiyor izlerin.

Artık biliyorum…
Bazı insanlar anı olmuyor;
ruhun bir köşesine kazınıp kalıyor.
Sen de öylesin
geçmişin en sessiz, en gürültülü hatırası.
Ne kadar zamandır unutmam gerektiğini söylüyorum kendime,
ama kalbim hâlâ inadına o gecelerde dolaşıyor,
yazdıklarımızın arasında seni arıyor.

Belki de bazı hikâyeler bitmez,
sadece yazıldığı defter kapanır.
Ve bazı insanlar silinmez,
sadece adı fısıltıya dönüşür.
Sen, işte o fısıltının en tanıdık yankısısın…
Hatırlamak istemediğimin,
ama unutulmayanın ta kendisisin.

                               Nazmi TOKTAMIŞ

Varlığın, ruhuma derinden çalan bir ezgi gibi; her notasıyla içime işleyen,

sessizliğin en kıymetli melodisi gibi…

Ruhuma dokunan, bir şiirin hiç unutulmayan dizesi gibi;

her okunuşunda kalbimde yankılanan,

her düşündüğümde içimi ısıtan…

Ben yazınca hep seni hatırlatan bir metin gibi;

hem okunan, hem hissedilen,

hem de yazılan hâlinle güzelsin.

Gözlerim seni ararken bulur kendini,

 ellerim kelimeleri seni anlatmak için seçerken titrer,

 yüreğim her defasında aynı özlemle dolup taşar.

 Bu hayatta tek bir cümlem olsa,

o cümle, seni görmek için can atan ruh halimin yüklemi olurdu;

 her nefeste seni çağıran, her sessizlikte adını fısıldayan, varlığınla bütünleşen bir yankı…

 Seninle dolu her an, hayatın en değerli mısrası, en güzel ezgisi, en derin duygusu olurdu;

çünkü sen, kelimelerin ulaşamadığı, hislerin yalnızca kalpte yaşayabildiği o eşsiz şiirsin.

                                                        Nazmi TOKTAMIŞ

Bugün hüzün kapladı içimi,

Ruhumun en derinliğinde

puslu bir zamanın en karanlığı gibi.

Bir geceye saran karanlık gibi bir de...

Hani bir umut var,

belki sabah örter karanlığı

ve gün yüzüne çıkar ne varsa kuytular.

Sabahın güzelliği belki örter üstümü

yahut bir güneşin ziyasını hissettiren

en güzel zaman gibi...

Hep bir hayal kombini misali,

sabahı çiçekle mi örtse,

karanlığa ışık mı yaksam,

bir ileri mi gitsem,

iki geri mi yoksa...

Ve işte tam burada susar içim,

çünkü ne sabahın ışığı

ne de gecenin karanlığı

beni benden alabilir.

Yalnızca umut,

yüreğin derinliklerinde saklı kalır.

Belki bir gün,

çözülen düğümler gibi

açılır bu sessizlik,

belki bir rüzgâr

götürür içimdeki hüzünleri.

Ve ben yine beklerim,

her sabahın doğuşunda

bir umudun adını.

Çünkü bilirim,

en koyu karanlık bile

güneşin doğuşuna engel değildir,

ve her geceden sonra

yeni bir sabah mutlaka gelir...

Bugün hüzün kapladı içimi,

Ruhumun en derinliğinde

puslu bir zamanın en karanlığı gibi.

Bir geceye saran karanlık gibi bir de...

Hani bir umut var,

belki sabah örter karanlığı

ve gün yüzüne çıkar ne varsa kuytular.

Sabahın güzelliği belki örter üstümü

yahut bir güneşin ziyasını hissettiren

en güzel zaman gibi...

Hep bir hayal kombini misali,

sabahı çiçekle mi örtse,

karanlığa ışık mı yaksam,

bir ileri mi gitsem,

iki geri mi yoksa...

Ve işte tam burada susar içim,

çünkü ne sabahın ışığı

ne de gecenin karanlığı

beni benden alabilir.

Yalnızca umut,

yüreğin derinliklerinde saklı kalır.

Belki bir gün,

çözülen düğümler gibi

açılır bu sessizlik,

belki bir rüzgâr

götürür içimdeki hüzünleri.

Ve ben yine beklerim,

her sabahın doğuşunda

bir umudun adını.

Çünkü bilirim,

en koyu karanlık bile

güneşin doğuşuna engel değildir,

ve her geceden sonra

yeni bir sabah mutlaka gelir...

Aşk, yer ile göğün buluşmasıymış,
Yer filiz açarken, gök gürleyip ağlarmış.
Toprak kokusuna karışırmış sevdanın teri,
Yağmurun her damlasında bir yürek titrermiş.

Bir yanım gök gibi coşkun, bir yanım yer kadar sessiz,
Ne kadar uzak görünse de, ikisi aynı çizgideymiş meğer.
Sevda, bazen bir bulutun ağlaması,
Bazen bir filizin direnciymiş kaderin içinde.

Rüzgâr, adını taşırmış dağların ötesine,
Gök gürlerken kalbim seninle ürperirmiş.
Ve bil ki, aşk bazen yağar, bazen yeşerir,
Ama hep yer ile göğün kavuşamadığı yerde beklermiş...

Belki de aşk dediğin,
Hiçbir zaman tam dokunamadığın bir huzurdur,
Bir tarafın hep eksik kalır,
Diğer tarafın o eksikle tamamlanır.

Toprak sabreder, gök özler,
Rüzgâr ise ikisini birbirine taşır.
Ama hiçbir mevsim,
Birbirine dokunmaya yetmez o iki yüreği...

Belki de biz,
Kavuşamayan iki mevsimin öyküsüyüz;
Sen yağmurda gizlenmiş bir dua,
Ben toprağa sinmiş bir bekleyişim...

                                NAZMİ TOKTAMIŞ

Sessiz bir çığlık gibiyim gecede yankılanan,

Sonsuz karanlıkta kaybolmuş bir yankıdan ibaret.

Ne rüzgâr bilir derdimi ne de ay ışığı,

Yalnızlığın diliyle konuşur kalbim,

Ve kimse anlamaz bu sessiz çığlığın ağırlığını.

Yıldızlar susar, gökyüzü sırt çevirir,

Bir gölge gibi dolaşırım şehrin unutulmuş sokaklarında.

Her köşe başında bir hatıra,

Her adımda bir kırık düş,

Ve her nefeste eksilen bir umut.

Sessizliğimde bile fırtınalar kopar,

Ama kimse duymaz içimin gürültüsünü.

Belki de görünmeyen bir yara gibiyim,

Üstü örtülü, ama içten içe kanayan.

Kimse bakmaz, kimse dokunmaz,

Çünkü çığlıklarım bile sessizdir.

Ve bil ki;

Bazen en büyük haykırış,

En derin suskunlukta gizlidir.

Ben işte o suskunluğun adıyım,

Karanlığın ortasında yankılanan

Sessiz bir çığlık...

                              Nazmi TOKTAMIŞ

Hep tebessümle aşina olmak,
En güzeli ile huşu bulmuşken;
En azılısını bile ardında bırakıp
Zamana inat bir dille konuşmak…

Hangi güneşlere gölge düşürsem?
Hangi şafağı engellesem?
Ve hangi kuytuları koylara dönüştürsem?

Hangi üslupla başlayıp,
Hangi ahenkle betimlesem?
Sözün bittiği yer misali,
Sussam mı sonsuza dek
Kapalı kapılar ardında?

Saklı dünyalar gibi ıssızlığıma mı bürünsem?
Sevdalı misali sevgiliden uzak mı dursam,
Yoksa yola mı koyulsam bilinmezlere doğru;
Ayrılığın buram buram koktuğu kentlere…

Vazgeçilmezliğin bir yanı bu,
Diğer yanı yankı misali
Hep aşina dillerde.

Sen sevdalı, ben ise yürekten sevgi dolu…
Artık yolu olmalı bunca çıkılmazların.
Neşelere yüz tutmalı,
Hasretten uzak olmalı herkes ve her şey.
Bir yolu olmalı, bir yolu…

Adım gibi dosdoğru okunan,
Telafisi olmaz yollara takılmayan
Sade bir hayatı aksettirmek…

Yoluna koyulmak içtenliğiyle
En güzelini insanlığın;
Ve çekilmezleri olmaz
Asla geride bırakılan yalnızlıkların.

Acı hayat misali,
Hep hüzne boğan bir çemberi dıştan saranlar…
Ama hep sevgiyi, sevdayı, güzelliği
Ve en tatlısı tebessümü,
Asla eksik etmez hayatından tebessümü.

Güneşi yalnız bırakmayan gölgeler misali;
Ne kızılına terk eder,
Ne de karanlığına teslim…

Sözün bittiği yer değil,
Güzün bittiği yer olmalı,
Sımsıcak bir hayatın devamı…

Çöl toprağı misali hep toz bulutuna talip bir hayattansa,
Hep masmavi bir dünyayı arzulamak dileğiyle…

Ne bir adres kalsın geride,

Ne de ismimi anımsatan bir iz…

Bir dağın yamacında kaybolsam mesela,

Adımı bilmeyen rüzgârlara anlatsam içimi…

Bazen çıkıp gidesim var...

Çünkü kalmak, beklemekten daha ağır artık.

Çünkü sustuklarım birikti,

Ve ben en çok içimde kırıldım kendime…

Bazen çıkıp gidesim var...

Bir geceye sığınıp sabahı reddetmek gibi,

Kendi gölgemi bile geride bırakmak gibi,

Ne aşk taşıyayım sırtımda, ne kırık bir hatıra…

Sadece ben olayım…

Yaralı ama özgür…

                    NAZMİ TOKTAMIŞ