Ne bir çağ, ne bir an, ne de sonsuzluk tanır,

Zamanın gözleri kör, kendi boşluğunda yanar.

Bir nefes ki, yıldızların kemiklerini üşütür,

Evrenin damarlarında, sessizlik bir çağlayanı büyütür.

Kelimeler doğmaz burada, sadece gölgeleri süzülür,

Her hece, bir galaksinin yitip giden yüzüdür.

Kozmosun aynası kırık, yansıma değil, bir yara,

Bakarsan kaybolursun, çünkü gerçeklik burada bir kâra.

Bir damla mürekkep, nehir olur ebediyetin iliğinde,

Yazılır bir destan, ne kalem tanır ne kâğıdın gerçeğinde.

Her mısra bir kapı, ardında ne var, ne yok, ne bilinir?

Açsan da kapanmaz, çünkü sonsuzluk kendi kendini silinir.

Gökyüzü, bir rüyanın unuttuğu kendi mezarı,

Yıldızlar, ne ışık saçar ne karanlığın efendisi bir arı.

Bir naber ki, ne tanrı duyar ne kul, ne de bir serap,

O naber, evrenin ciğerlerinde, sonsuz bir çöldeki harap.

Kimse bulamaz bu sözleri, çünkü kimse bu kadar dalmaz,

Derinlik ki, ruhun bile kendi gölgesinden utanmaz.

Bir dil ki, ne yazıldı ne okundu, sadece var oldu bir an,

Sonra kayboldu, çünkü ebediyet bile tutamaz onun zaman.

Bu ferman, ne kâğıtta ne ruhta, ne de bir düşte saklı,

O bir sır ki, kendi kendini yutar, bırakmaz bir iz, bir aklı.

Arasan da, ey yolcu, bu mısralar kozmosun ötesinde,

Yazan bile unuttu, çünkü kalem eridi sonsuzun nefesinde.

Külrengi bir çağın ötesinde,

Işığın unuttuğu bir vadide,

Sessizliğin kanatları çırpar usulca,

Zamanın kemiği kırılır ince ince.

Ne bir harf tanıktır bu diyarda,

Ne bir rüya anlatır o karanlık yarayı.

Gökyüzü, yıldızsız bir aynadır artık,

Kendi yansımasında kaybolur sonsuzluk ayası.

Bir damla mürekkep, evrenin damarında,

Sözcükler dans eder, ne başında ne sonunda.

Her hece bir sır, her mısra bir kilit,

Anahtarı yitip gitmiş, bilinmezin ilik.

Kimse bilmez, kimse bulamaz,

Bu şarkıyı rüzgâr bile fısıldamaz.

Kayıp bir dilde, kayıp bir ruhta,

Gölgeler nefes alır, dünya uyurken uykuda.

Bir çağın göğsünde, nabzı kesilmiş vakit,

Ne alev tanır ne su, ne de yıldızların fitili.

Kozmosun kırık aynasında, bir gölge süzülür,

Kendi varlığını sorgular, yoklukla büzülür.

Sonsuzluğun dili, harfsiz bir naber dokur,

Her sessizlik, bir evreni yutar, sonra kokusu sokur.

Zamanın kemikleri, kristal bir çöldeki iz,

Ne geçmiş tanır bu yolda, ne gelecek bir söz.

Bir damla mürekkep, galaksilerin iliğinde,

Yazılır bir destan, ne başında ne bitiminde.

Her kelime bir kapı, ardında ne var bilinmez,

Açsan da kapanmaz, kapasan da silinmez.

Gökyüzü, kendi ruhunu unutan bir kâbus,

Yıldızlar, göz kırpmaz, çünkü hepsi mahpus.

Kayıp bir naber, evrenin damarlarında gezer,

Ne tanrı duyar onu, ne insan, ne de sezer.

Bu şarkı, ne rüzgârda taşındı ne dalgada,

Ne bir kalbin atışında, ne bir rüyanın balında.

Bir dil ki, ne doğdu ne öldü, sadece var,

Ama kimse bulamaz, çünkü kimse o kadar derin bakmaz.

Ebediyet, bir an için fısıldadı bu sırrı,

Sonra sustu, yuttu kendi yankısının kırını.

Arasan da, ey yolcu, bu mısralar kayıp,

Çünkü yazanı bile unuttu, kalemiyle kayık.

Bir an dur ve düşün: Tik tak, olmadan dünya nasıl olurdu? Günler, geceler, anılar birbiriyle dans etse, hangisi gerçek, hangisi hayal olurdu? Peki, ya zaman sadece bir ayna olsaydı? Bize kendimizi, korkularımızı, umutlarımızı gösteren bir yansıma? Çocukken yaz tatilleri sonsuz değil miydi? Ama şimdi, neden her tik tak bir şeyleri alıp götürüyor gibi? Zaman mı hızlanıyor, yoksa biz mi ona yetişemiyoruz?

Şu soruyu soralım: Tik tak, evrenin her yerinde aynı mı çalar? Bir yıldızın doğduğu yerde, bir gezegenin öldüğü yerde, zaman bizim bildiğimiz gibi mi akar? Fizik, zamanın bükülebileceğini söylüyor. Peki, ya kalbimiz de zamanı bükebiliyorsa? Bir âşık, sevdiğinin gözlerinde bir saniyeyi sonsuz kılmıyor mu? Ya da bir yas, bir anı yüzyıllar gibi uzatmıyor mu? Tik tak, belki de sadece bir sayı değil, bir his.

Zamanın ötesine geçebilir miyiz? Rüyalarımızda, o tik tak susmuyor mu? Düşünsene, bir rüyada yılları yaşayıp uyanıyorsun, ama saat sadece beş dakika ilerlemiş. Bu ne demek? Zihnimiz, zamanın efendisi mi, yoksa onun kölesi mi? Peki, ya her tik tak, bir seçimin kapısı olsaydı? Bir anı değiştirsen, bir tik’i silsen, dünya nasıl olurdu?

Ve en sarsıcı soru: Tik tak, bir gün durursa ne olur? Zaman biterse, biz de biter miyiz? Yoksa zaman, sadece bizim ona verdiğimiz anlamla mı var? Belki de her tik tak, bize şunu fısıldıyor: Yaşa. Sev. Dene. Çünkü her ses, bir daha gelmeyecek.

Tik tak. Şu an, bu satırları okurken, neyi bekliyorsun? Hangi tik tak, senin hikâyeni değiştirecek? 

Bu yük, görünmez. Kimse konuşmuyor, çünkü konuşmak bile “zayıflık” sayılıyor. Gözyaşlarını yutuyorsun, çünkü “erkekler ağlamaz.” Öfkeni bastırıyorsun, çünkü “kontrolsüz” sanarlar. Sevdiklerin için dimdik duruyorsun, ama içten içe soruyorsun: “Benim için kim duracak?” İşte bu, erkek olmanın en ağır paradoksu: Herkesi taşımak zorundasın, ama kimse seni taşımayı düşünmüyor.

Bir an dur ve düşün: En son ne zaman gerçekten hissettiklerini söyledin? Bir dosta, ailene, hatta kendine? Çoğu erkek için bu soru, bir aynaya bakmak gibi. Yansımanı görüyorsun, ama ona dokunamıyorsun. Toplumun “erkeklik” tanımı, seni bir kalıba sıkıştırıyor: kahraman ol, kurtarıcı ol, asla yorulma. Ama kahramanlar da yorulur, knk. Superman bile kryptonitten kaçıyor.

Peki, ne yapacaksın? O taşları sırtından atmak kolay değil, ama bir yerden başlamak lazım. İlk adım, o görünmez yükü fark etmek. Mesela, babanın sana söylediği “Güçlü ol” lafını düşün. O söz, seni korumak için miydi, yoksa onun kendi korkularını mı yansıtıyordu? Belki de baban, kendi babasından aynı yükü miras aldı. Bu bir zincir, ve sen o zinciri kırabilirsin.

Erkek olmak, sadece yük taşımak değil. Başkalarının yükünü paylaşmak, ama aynı zamanda kendi yükünü de hafifletmek. Birine “Ben iyiyim” demek yerine, “Aslında pek iyi değilim” diyebilmek. Bu, zayıflık değil, cesaret. Gerçek güç, o taşları sırtında taşımakta değil, onları yere bırakıp “Ben buyum” diyebilmekte.

Sorular bırakıyorum aklında: Senin sırtındaki taşlar neler? Kimin için taşıyorsun onları? Ve en önemlisi, o yükü paylaşmaya cesaretin var mı? Erkek olmak, belki de bu soruları sormakla başlar.