Neden hüzünlüyüm bu vakitte?

Bir şeyler gidiyor yavaş yavaş.

Ama söyleyemiyorum.

Sessizce bir veda var.

Geliyor, çok yakınımda.

Bir şeyler gidiyor yavaş yavaş.

Kayboluyor umutlarım, hayallerim.

Son değil bu defa (Başlangıç). 

Ama sadece... “Ben”.

Geride bıraktıklarım,

zaten hep gerideydi.

Hiç benimle olmamışlardı.

Hep bırakılan ben idim.

Hep unutulan...

Varoluşumun amacına dönüyorum.

Zaten hep buradaydım.