Hepsi bir nimet değil midir?

Peki, insanın içini dökmesi neye yarar?

Nasıl, neden, niçin?

Bir sürü cevapsız soru,

İnsanın içini kemirirken…

Belki de en iyisi,

Kalbini ve aklını temizlemektir.

Geçmişin yükünden kurtulup,

Her şeye yeniden başlamaktır.

Ama insan düşünmeden edemez, 

Baştan başlamak bir şans mıdır? 

Yoksa her şeyi daha da kötüye mi sürükler?

Yarım kalanlar tamamlanır mı? 

Yoksa her şey kaldığı yerden mi devam eder?

Belirsizlik…

İnsanı en çok yoran şey değil midir?

Ne geleceği bilirsin,

Ne de geçmişi değiştirebilirsin.

Sadece zamanın geçişini izlersin.

Gelip geçici bir zaman,

Sonu belli olmayan bir hayat…

Bir gün bitecek bütün bu telaş.

Peki, hesap günü geldiğinde,

Allah'ın huzuruna nasıl çıkılır?

O'na mahcup olmaktan nasıl kaçınılır?

İnsanı yoran, yıpratan,

İçinde sessizce dağılan parçaları,

Yeniden bir araya getirmek kolay mıdır?

Bazen insan kendini toparlamak ister,

Ama nereden başlayacağını bilemez.

Kalbi başka bir şey söyler,

Aklı başka bir yola gider.

Ve insan anlar ki,

En ağır yük, söylenmeyen sözlerdir.

En derin yorgunluk, içte biriken hislerdir.

En zor başlangıç, geçmişi geride bırakmaktır.

Çünkü bazen…

İnsanın canını en çok yakan,

Yaşadıkları değil,

Her şeyi toparlamaya çalışırken,

Kendi içinde kaybolmasıdır.

Ve belki de en acı son,

Bir şeylerin bitmesi değil,

İnsanın içinde yarım kalanlardır…

Gölgem beni takip ediyor,

İçimi, hislerimi, duygularımı, sözlerimi...

Canım yanıyor her adım attığımda.

Yaptığım kötülükler,

Canımı iyiliklerle yakıyordu.

Sisli, bembeyaz havanın derinliğinde,

Yükümü hafifletmek istiyorum.

Hangisi seçenek?

Kötü olmak mı, iyi olmak mı?

Ya da denemek mi?

Hani bir bardak kırıldı mı,

Ne kadar yapıştırsanda,

Eskisi gibi olmaz.

İşte kötülük de böyle...

Ne kadar özür dilersen dile,

İnsanoğlu hep ilkinde

Ne kadar yok olmuş, ona bakar.

Derin bir uyku çeker mi herkes?

Vicdan nerede?

İçimizde mi?

Yoksa kendimizi iyi hissettirmek için

Kullandığımız bir silah mı?

Zehir insanı öldürür,

Yalnız onu yapan kişi ölmez.

İlacı ondadır.

İşte bizim de ilacımız,

Yaptığımız kötülükler...

Onlara kara toprak atacağız ki,

 iyiliğimiz olsun.

Sert, hırçın dalgaların arasında.

Hayallerim bir yana çarpıyor,

Vedalar üzer mi...

Beni, bizi, herkesi...

Gidene mi zor, kalana mı?

Şu üç günlük dünyada,

Kim ne kadar değerli bizim için?

Ya da kim, kimin yerini ne kadar doldurabilir?

Bir ateşin içinde yanan kâğıt olsan,

Üzerindeki resimler yok olurken,

Tek yanan resim mi olur?

Yoksa anılar mı, hatıralar mı?

Ağlamak, sadece özlem için mi gözyaşı dökmektir?

Nefesin, ömrün, hayatın için

Ateşin harlanmaz mı?

Tükenmişliğin içinde,

Nereye gidebilirsin ki... 

Kendini dindirmek için?

Beni, benimle sınayan biri,

Kendini nasıl değerli hisseder?

 Renklerimi arıyorum, 

Kendimi arıyorum.

Renkler bizi anlatır mı?

Çok mu farklıyız birbirimizden,

Yoksa farklılıkların getirdiği

Bir bütün müyüz aslında?

Yan yana durmak,

Anlam taşımaz mı?

Zıtlıkların ardında,

Her anlatılan kelimenin altında

Bir anlam olmaz mı?

Sabahın ilk ışıklarıyla

Dünyan aydınlanmaz mı?

Elindekini olduğu gibi görmek,

Onu gözlerinden nasıl gösterir?

Güzel mi, çirkin mi,

Yoksa olduğu gibi mi?

Sevmeyi bilen biri için,

Karşındakini olduğu gibi sevmeyi öğrenmek mi

Güzel kılar onu?

Eksiklik, farklılık, engel…

Sevmek ve değer vermek için

Hiçbir şey engel değil,

Kalbin kirli değilse.

Ne kadar yaralı olursan ol,

Bir gün kabuk bağlayacağını bilerek sevmek…

İşte asıl aşk budur.

Aşk mı görünüş mü? 

Güzellik mi, çirkinlik mi? 

Zenginlik mi, fakirlik mi? 

Cömertlik mi?

Hayır…

Aşk, fedakârlık değil.

Aşk, saygı değil.

Aşk, yalnızca mutlu etmek de değil.

Aşk;

Eksik kaldığını bile bile,

Onu tamamlamaktır.

Eksiklerini göre göre,

Yaralarını bile bile,

Olduğu gibi sevmektir.

Bazen görmezden gelerek

Yoluna devam etmek,

Bazen de eksik kalan yanlarını

Bir bütünün parçası bilmektir.

Çünkü belki de aşk,

Birbirine benzeyen iki insanın

Bir araya gelmesi değil;

Birbirinden farklı iki dünyanın,

Aynı anlamda buluşmasıdır.

​Yapılan her şeyin yaşanması mı, yoksa verilen kararların sonuçları mı?

​Bir kitap hayatın sayfalarında olsaydı nereden başlardın anlatmaya? Yoksa hikâyenin sonunu mu anlatırdın?

​Sadece görünen doğruları görmezden gelerek mi acına son verirdin?

​İkilemde kalmak çok mu zor? Sevmek, sevilmek... Kırmak, kırmamak...

​Olduğun gibi kalmak mı, yoksa istedikleri kişi olmaya çalışmak mı kahreder seni?

​Aynanın karşısına geçince kendini mi görür insan?

​Belki de görünen kısmın arkasında başka bir yüz olamaz mı?

​His, duygu... Görünüşte gerçek ya; okuduğun, bildiğin olaylar diğer tarafını karanlığa hapsederek, ışığın ne zaman ortaya çıkar?

​Vazgeçerek mi, yoksa güneşi geri döndürerek mi?

Hatalarımın, doğrularımın üstüne.

Tereddüt etmeden yürüyorum;

Bilmeden, inanmadan, gülmeden...

​Çocukluğum,

Gençliğim,

Yaşlılığım...

​Ömür dediğin hızlı mı geçer?

Vakit az değil midir?

Yaptıklarının,

Yapacaklarının hesabı yok mudur?

​Her şeye göz yummak mı

Örter hataların üstünü?

Bize iyi gelen yalan mı,

Doğruları söylemek mi?

​Yoksa bir insana verdiğimiz

En büyük zarar,

İyiyken yanında olmak mıdır?

Çıkmaya çalışıyorum.

Ellerimi zincirlerimden kurtarmaya çalışıyorum.

​Sorgu sual etmeden içerideyim,

Kendimle kavga ediyorum.

Fikirlerimle, sözlerimle mücadele ediyorum.

Olmakla olmamanın eşiğindeyim.

​İsyanlar kimeydi?

Kendime mi

Yoksa cevabı verilmeyen sorulara mı?

​Kafamın içinde yaşanan

Ve yarım kalan hikâyeler var.

Saklı olan duygularım…

Ya ortaya çıkarsa?

​Uzaktan kötü görünüyor,

İyi de yapılan her şeyin bir hesabı olmaz mı?

İnsanın en büyük hatası neydi?

En büyük acımasızlık…

Kendimize verdiğimiz zarardır.

Etrafta sanki iyilik, huzur vardı.

Bir anda her şey değişmiş gibiydi, 

Kötülük yoktu; saflık, berraklık vardı.

Işıklar birer birer açılıyordu.

Kuş ve rüzgâr sesleri,

Vücudumda iz bırakıyordu sanki.

Yağmurun, güneşin, şimşeklerin,

Bulutların güzelliği beni benden alıyordu.

Kanatlanıp uçmak istiyordum adeta.

Bu kadar kötü bir dünya,

Ne ara saflaştı?

Yoksa benim hayallerim mi

Etrafı güzelleştiriyordu?

Gözlerim kamaşıyordu sanki.

Hayal dünyamda gezmek,

Bir şiir yazmak kadar güzeldi.

Dinliyorum sadece.

Sessizliğimin içinde kayboluyorum.

​Her yer çok karanlık,

Yolumu arıyorum.

​Konuşmaya ihtiyacım var;

Gülmeye, ağlamaya ihtiyacım var.

​Herkese güvendim, inandım. 

Ama kimse benim gibi olamadı.

Artık sessizlik en iyi cevaptı.

​Tükenmekle fedakârlığın arasında kaldım,

Ya da fedakârlık mı beni susturuyordu?

​Çünkü gülüşlerim eksik kaldı,

Yarım kalan parçamı arıyorum.

Anılarım, gözümün ucundan kayıp gidiyordu. 

Zamanı geriye alamıyordum.       

İnsanlar tükettiğinin farkında değildi.      

Yaralarım kanıyordu kabuk bağlamıştı.    

Her bir söz davranış tekrar yıkıyordu.     

Yoksa kalpler çoktan mı soğudu.           

Bir gülün dikenleri elime batar gibi.       

Benimde kanadım kırıldı.       

Kırıldığım yerden vurdular hep.       

Acı gerçekler beni daha fazla bitiriyor.

Düşünme ve düşünülmek artık meziyet gibiydi.     

Artık gerçek bir veda yok tatlı yalanlarla gidiyorum...   

Her derdin bir dermanı olmaz mı?

Güneş'i, Ay'ı yaratan,

Sana yardım etmez mi sanırsın?

​Seni senden daha iyi bilen,

Sana kapısını açmaz mı?

Merhameti sonsuz olan seni sevmez mi? 

İçindeki yangınları bilmez mi?

​Rahmeti etrafa ışık saçan,

Seni dinlemez mi, görmez mi?

Hücrelerin onu anarken

Sen ellerini semaya açmaz mısın?

​Gözyaşların onun sevdası mıdır?

Her zerren onu özlerken yanına gitmek mi zordur?

Verilen imtihan şer midir, hayır mı?

Yoksa nefis mi ağırdır insanoğluna?

Kendimi arıyorum , benliğimi ...               

Sanki zamanım çoktan tükenmiş,           

Sevdiğim, değer verdiğim herşey gitmiş.                                                     

Kalbim buz tutmuş, soğumuş ;             

Hiçliğin içindeyim .                                 

Gözlerim, kulaklarım herşeye kör ve sağır kalmış;                                           

Adeta karanlık yolda kaybolmuşum,

Yolumu arıyorum.                                       

Arkama dönüp baktığımda, kimse yok.

Herkes sanki gitmemi beklemiş.           

Yokluğum ve varlığım birbirini tamamlamış sanki ,                               

Üstüme ölü toprak serilmiş adeta. 

Ruhum huzur buluyordu sanki ,           

Çektiğim acılar değil iylikler acı veriyordu.                                               

İyilik yaparak beni zehirlediler;             

Belkide onlar öyle sandı.