Bir gafilim amenna, elbet vardır kusur. 

Arz ederim Mevla'ya, eyle gönle sürur, 

Şükür gerek duaya, hak eylese zühur. 

Sabrı veren de sensin, edemem ki kahır. 

Bir cüzüm bir canım, onu da melek alır. 

Göçtüğümde dünyadan bir imanım kalır. 

İstemem artık verme, ne dünyayı ne canı. 

Bir sen mesut edersin, bu dünyada insanı. 

Gayretim senin için, hak edersem rızanı,

Geçerim de cennetten, istemem gayrısını. 

Sözü büyük söylerim, her söz olmaz ağıza.

Sensiz malı neylerim, gayrı bakma lafıza.

Düşürme gönlümüzü, bu dünyalık maraza, 

Dünyalık gönüllerden, eksik olmaz arıza.

Ne tadı kaldı ne tuzu, bir lokmalık aşın da.

Erken geldi zamanı, daha yolun başında

Elden düşürdü beni, aha bu genç yaşımda.

Ne hal kaldı arayım, derman dağın başında

Varıp elim sürmezem, olsa yanı başımda

Can candan bezdi de, canan olsa yanımda

Heves edip bakmazam, gelip dursa karşımda.

Belki derin bir nefes,

Acın gülüşünde saklı;

Düşüncelerin derin, sanki kırk katlı.

Yapayalnızsın, kendi kalabalığında,

Kurtulamıyorsun da akıl bağından,

Kaybolmuş gibisin nerede yolun?

Belki de cennettedir mutlu sonun.

Tutunamadın da hayata, ellerin nasır;

Çaban boşa gibi, edemiyorsun da kahır.

Yürüyen yol alıyor, nereye bu varış?

Dizlerin kanıyor, aldığın yol bi karış.

Pes ediyor gibisin, çaren mi kalmadı,

Titreyen bedenini eller mi sarmadı?

Yolun sonu nere, bilmeden bu çaban,

Gittiğin yerde kanar mı, o masum yaran?

Aşk mı, sevda mı seni bu hale sokan?

Anlamsız bir ümidin var ayakta tutan.

Hicran da yıkmıyor gibi, vuslat mı yakın?

Olmayan vuslat adına boş hayal satın...

Ve oyunun bitince bırakıp gittin...

O oyunun her anına değerdi, anlamadın;

Ben bir ömür arkadaşım olursun sandım.

Hiç bitmeyecek gibiydi,

Sanki bir ömür oynasak, yine sıkılmazdın,

İşte öyle bir ümit verdi o oyun...

Harbi neden gittin?

En sevdiğim oyuncağımı istedin de vermedim mi?

Kalsan, bütün oyuncaklarım senindi.

Sana her seferinde bilerek yenilmedim mi?

Gitmesen, bir ömür yenilirdim gülüşüne, 

Zaten en başta yenilmiştim gözlerine.

Ama anlatamadım sana sevmeyi...

Tahterevalli gibiydi sevmek;

Bazen sen alttan alırsın, bazen o, 

Böyle sağlanır denge.

"Ben" demeyi kaldırmaz sevgi,

"Ben" dediğin an, 

Yere çakılır karşındaki.

Sen oynamayı da beceremedin ki,

Yenilince hep ağladın.

Ben de ağlama diye hep sana yenildim.

Belki de çocuk olan bendim,

Sen gitme diye her şeyimi verdim...