Çok yorgunum, sende dinlendirmek istiyorum ruhumu demek.

Bi’ kahve içelim demek

Günümün en güzel molasını seninle geçirmek istiyorum demek.

Bi’ kahve içelim demek

Sözlere ihtiyaç duymadan anlaşalım, sessizliğimiz bile birbirine iyi gelsin demek.

Bi’ kahve içelim demek

Günün telaşını kapının dışında bırakıp, sadece sen ve ben olalım demek. 

Bi’ kahve içelim demek

Hayatın hızını bir anlığına durdurup, kalbimizin ritmini hatırlayalım demek.

Bi’ kahve içelim demek

Kahvenin telvesinde değil, birbirimizin gözlerinde geleceği okuyalım demek.

Bi’ kahve içelim demek

Bugünün yükünü beraber hafifletelim, gün bize biraz daha güzel dokunsun demek.

Bi’ kahve içelim demek

Bir fincanın buharında, zihnimizin gürültüsünü usulca çözüp hakikatin çıplak haline yaklaşalım demek.

Bi’ kahve içelim demek

Kaderin kırılgan çizgilerine kısa bir soluklanma verip, varoluşun ağırlığını iki yudumda hafifletelim demek.

Bi’ kahve içelim demek

Ruhumuzun karanlık odalarına birlikte bir ışık taşıyalım; belki de aradığımız cevaplar o sessizlikte saklıdır demek.

Bi’ kahve içelim demek

Kahvenin acısında hayatın hakikatini, sıcaklığında ise insan olmanın zarif tesellisini bulalım demek.

Bi’ kahve içelim mi? 

Bir ressam bir tablo yaparak, bir sanatçı bir şarkı besteleyerek, bir yazar bir kitap yazarak ölümsüz olmak ister.

Bilim insanları ölümsüzlüğün çaresini arar durur.

Bir atom bombası ya da bir göktaşı mesela... Nesilleri, eserleri, buluşları yok etmeye kafi!

Peki ya aslında ölmeyen bir şey varsa? Ona yatırım yapar mıydık? Ruh mesela. Beden ölünce ayrıldığını düşündüğümüz ruh ya yeniden var oluyorsa bir yerlerde? Ve bu dünyada deneyimlediği olayları, bilinç yok olduğu için, hatırlamıyor ama ruh seviyesindeki deneyimleri, içinde bir yerde saklıyorsa?

Ruh belleği diye bir şey varsa? Bu dünyada hissettiklerimizin en derin hali ölümsüzse?

Dünyayı küresel güçlerle yok etmeye çalışıp sözde zenginliğine zenginlik katan biri, kendi yok ettiği dünyanın en sefil yaratığı olarak yeniden bedenlenecek ise mesela? Para ya da güç ile olan sınavını çözemeden ölmüşse? 

Şuan veremediğimiz hangi sınav varsa o konuyu ruh belleği ile idrak edeceğimiz bir bedende yeniden var olacaksak? Almaya geldiğimiz dersleri alabildiğimiz bir yaşam sona erdiği zaman, daha iyi versiyonlarımızla yeniden kaldığımız yerden devam edeceksek?

O zaman nasıl yaşardık hayatı?

Benim için çok büyük iki olay eş zamanlı gerçekleşiyordu. Stresli, heyecanlı, kaygılı, mutlu... Karmakarışıktım.

Peki ya sadece bir tanesi olacak olsaydı, gerçekten hangisini istiyordum? 

"Ben kimim, ben ne istiyorum, ben gerçekten kimim, ben gerçekten ne istiyorum?" sorularımın beynimde yankılandığı günler...

Yine böyle bir gecede uzandım yatağıma. Kitabımı düşündükçe, ilk aşk gibi, o kadar tatlı bir heyecan yaşadım ki... Kalbim nasıl atıyor! Yaşadığımı hissettirircesine bir atış! Aynı zamanda derin bir huzur. "Yaşıyorum ya, yaşıyorum!" dedirten bir his. Rahatlatan bir nefes alış verişi... 

O an dedim ki kendime, "Kalbin senin pusulan, o ne zaman hem huzuru hissedip hem heyecanla atıyorsa, 'yaşıyorum' diyorsan doğru yerdesin."

      Anahtarı deliğe geçirip nazikçe çevirdikten sonra içeri girdim. Kırık duvarların arasında yürüyüp boş çuvallara 'alın terim' olan yükte hafif, pahada ve anılarda ağır eşyalarımı tabiri caizse 'batan geminin malları' gibi doldurdum hızlıca.

       Bir gün ölürsem temiz kalsın evim, ayıplamasınlar diyerek tertipli yaşadığım evimin altının üstüne gelmiş halinde taşımacı adamlar en mahremlerimi çuvallara doldurdu gözümün önünde.

       Bir artçı daha başlamadan, bize verilen otuz dakika içinde her şeyimizi arabaya tıkıştırıp o şehirden ayrılacağımız gündü. Güneşli; ama bol kumlu, tozlu bir hava. Şehir ölü kokuyor dedikleri yerler. Ve tabi depremde kapağı açılıp da dökülen buzdolabının içindekilerden yayılan çürümüş etlerin ve üzerine üşüşen çürükçüllerin kokusu hakim. Depremden tam bir ay sonra.

        Arabayı çalıştırdık. 'Ben ölürsem gömülecek bir yerim bile kalmadı.' duygularıyla ait olduğum yerden kopmak zorunda kalışıma, arabanın radyosundan gelen o ani şarkı eşlik etti:

      "Bu garip bir veda olacak çünkü aslında hep içimdesin. Ne kadar uzağa gitsem de gittiğim her yerde benimlesin. Söylenecek söz yok. Gidiyorum ben. Hoşça kal..."

“Sen yeter ki yaz, hep yaz.” dedi ama bilmiyordu serüvenimi. Aldım elime kalemi, bu kez neden yazamadığımı ve sonra nasıl yeniden yazabildiğimi yazdım:

“Allah’ın izniyle hep yazacağım. Ben zaten hep yazardım. Henüz dört yaşında okuma yazma öğrendim. Okuma yazma bilmiyorken bile kağıtları karalayıp anneme götürmüştüm, ‘bak gazete yazdım’ diye!

Ortaokuldaydım. Bir gün tüm günlüklerimi çöpe attım. Evimiz beşinci kattaydı, caddeye bakıyordu. Dışarıyı izlerken bir kadının çöpleri karıştırdığını ve günlüklerimi çöpten çıkardığına şahit oldum. Oturdu çöpün yanına. Tek tek okudu. O okudukça ben ağladım. On iki yaşlarında falanım. Evde tekim. Aklıma da hiçbir şey gelmiyor. Özel alan ihlali gibi hissediyorum. Kalbime ve duygularıma edilmiş bir tecavüz adeta.

Güven sorunu hissettim yıllarca. Bir taraftan da ben izin vermiştim bu tecavüze, rızam vardı tabiri caizse. Günlüklerimi çöpe atarak değil tabi. Başka düşüncelerin olacak olması inancına kapılıp o inancı takip ederek. Kendimi yargılayarak. Bu tecavüzü yıllarca ben sürdürmüştüm. Oysa o satırların okunması sadece beş dakika idi, benim duygu tecavüzüm ise yıllarca sürdü zihnimde. Ama buldum çözümümü.

İki inanç geliştirdim kendimce. Benim kontrolüm dışında tüm yazdıklarım başkasının eline dahi geçecek olsa iki duygu vardı söylenmesi gereken.

Birincisi; yanlış anlaşılmaktan, yazdıklarımın başkaları tarafından yorumlanırken çarpıtılmasından kaygılanıyordum. Şöyle inandım, bu okuyanın kişisel yorumu. Benim hissettiğim değil. Ve ben sadece kendi söyleyip hissettiklerimden sorumluyum, onların anlamak istediklerinden değil.

İkincisi; Her duygu, her yaşanmışlık insana özgüdür. Onu yargılamak Yaradan’dan başkasının haddine değildir.”

Öyle bir hediye aldım ki bugün. En güzelinden. En kıymetlisinden. Çok uzun zamandır beklediğimden.
Bu hediye nelere vesile oldu bir bilsen…
Acılarıma sabredişlerimin, emeklerimin ve dualarımın karşılığını almak üzere olduğum bir anda.
Biliyordum belki de bu anın geleceğini. Ama hep bir korku, ya olmazsa?
İnandım, tevekkül edip bekledim. Sabırla. Yok yok, sabırsızca.
Sonra geldi o hediye bir anda. Ama hiç beklemediğim bir güzellikte. Hayal ettiğimden de öte.
Bindim arabaya, tekrar baktım hediyeme. Hıçkıra hıçkıra ağladım mutluluktan. Kalbimi tuta tuta.
Bağıra bağıra. Çünkü ben de kendime teşekkür ediyordum. Bu bekleyişe değdiği için, inanmaktan
vazgeçmediğim için. Cesaret edip de kendim olduğum için. O’na teşekkür ediyordum. Bana bu güzel
anı yaşattığı için. . En siyah çukurda bile yolumu aydınlatacağına, bana yazdığına inandığım için. Bu
raddeye gelene kadar acıdan bağıra bağıra ağladığım her saniyemin karşılığını mutluluktan bağıra
bağıra ağlatarak verdiği için. Teşekkür ederim.