Bana sığınacak bir liman bırak

Bu kuytu şehrin yabancısıyım ben

Hıçkıra hıçkıra kusuyorum lanetimi

Sivri bir papatyayı bağlayarak etine

Kör kaldırımlarda biteviye tükenen ömrüm

Yalnızlığın mühürünü vuruyor

Bağrındaki ışıksız pencerenin göğüs kafesine

İsyan nidaları semayı deliyor 

Hangi taşı kaldırsam aşk çıkıyor altından 

Öylesine ihtiraslı öylesine münzevi 

Daha kaç çağ tükenecek 

Daha kaç çağ sürecek serseri gönlümde 

Ben yalnızca yalnızlığa aşinayım

Budur bildiğim tek şey bahtımdan

Böylece seviyorken seni

Hem hâlâ tanımıyorsun beni

Neden aldanıyorsun gitmeme

Onurlu bir yalancı kanı taşıyorum damarlarımda

Sahte gülüşler besliyorum insanları kandıran

Ve bir de hüzün dolu saksılar

Siyah çiçekler büyüyor içinde yokluğunu andıran

Hayallerim sessiz sessiz demlenirken çaydanlıkta

Hâlâ gelmeni bekliyorum korkunç karanlıkta

Umutlarımı da içi boş bir samanlıkta

Ateşe verdim umursayan yok

Hayallerim uçarken özgür bir kuş edasıyla

Yüce mevladan hüküm geldi ölüm nidasıyla

O kuşu bir çift sürmeli göze kurban etti

Yerde yığılan hayallerim o gözleri seyretti

İnan bilmiyorum yokluğun ne ifade ediyor 

Durgun oluyorum aklıma sen gelince

Hasretin bir yük gibi sırtıma binince

Yalnızlık arıyorum 

Terk etmedi beni alın yazım. 

Işığım söndü,karardı yurdum. 

Terk etmedi beni alın yazım. 

Ömrümü oyarken intiharın, 

Kokusunu almadım Baharın. 

Hesabı veremem diye yarın, 

Terk etmedi beni alın yazım. 

Dert de keder de başım üstüne. 

Meçhul kader de başım üstüne. 

Şiirler yazdım hasret üstüne. 

Terk etmedi beni alın yazım. 

Belki diner diye yürek sızım, 

Yaşlanmış bir çöl kadar ıssızım. 

Belki gidersin diye ansızın,

Terk etmedi beni alın yazım.

Belki gelmezsin diye ansızın,

Terk etmedi beni alın yazım .

Toprağı gözyaşınla mı suladın

Güneş senden mi aldı kızıllığını

Bulutlar gözlerin gibi esrarengiz

Koskoca baharı rengine mi boyadın

Ne çıkar sensiz bir ömürden

Sen yokken dudaklar güler mi

Ceylan gözlerin hüküm sürer mi

Ruhum daha da karayken kömürden

Ben bu efkarı bulutlardan alırım

Çaresiz dertler tüter başımda

Hayalin bembeyaz karlar yağdırır sonbahar ayında

Dudaklarım tebessümü unutalı çok oldu

Kulaklarım sesini unutalı çok oldu

Ben de sonsuz hüzünler besteledim tren rayında

Ölüm huzura ramak kala yakalarmış insanı

Yokluğun ölüme kafa tutarmış

Her bir fedakarlığı bir cellat yutarmış biliyorum

Beni anladığında geç olmamasını diliyorum 

Her kelimende yeni bir çiçek açardı

Handen etrafa mutluluk saçardı

Gözlerimiz heyecanla buluştuğunda

Gözlerin ömrümün mihenk taşı

Saçların bağ bahçem

Ellerin cebimde taşıdığım uğur akçem

Hasretin gövdemin inik başı

Sen konuştuğun zaman izlerdim

Gözlerinin hangi surete büründüğünü

Bilseydim çözmeyi gönül düğümünü

Bu kadar hisli olmazdı derdim

Kırılmışsın gönlün beş parça

Onarmaya aciz mi ilim

Sebep olur sade dilim

Şifayı Allah'tan bulursun anca

Gözlerin iki kurşun attı topuklarıma

Şakaklarımdan ince ince ter aktı

Bu hayatta dert anlatmakta yasaktı

Ben de sahte bir gülüş sundum konuklarıma

Sular seller götürecekken şehri

Bir damla suya hasret bıraktın 

Kurumuş pınarlardan boyuna aktın

Şimdi nasıl geri alacaksın dehri

Her bakışın bir çağ açar devrimde

Zulüm ehline bıçak saplar gibi sevinir ruhum

Sonra ellerim ilişirse ellerine istemsiz

Perişan olurum

Seni düşünmek

Bir seher vakti

Zulümdür kuşkusuz

Yaradır sargısız

Sevdadır uçsuz bucaksız

Kan revan içinde yüreğim

Ben hâlâ aynı benim

Gel de geleyim 

Tersine büzülmüş dudaklar korkunç bir telaşı anımsatıyor bana. 

İliştirmiş mi yangınını koynuma, 

Yoksa hâlâ soğuk rüzgarların da mı yanarım? 

Ürkütüyor beni cazibesi dramın... 

Anlarsın neden uzaklara daldığımı. 

Ve baksan gözlerimin kırmızısına, 

Kaç gece uykusuz kaldığımı. 

Boynumun bükük, 

Omuzlarımın çökük oluşu, 

Belli ki bir cihan ağırlığından

Ensemde nefesini tüketmekte olan. 

Hayranı değilim acıların, 

Lakin alnımda koskoca bir şöhreti var sevdanın. 

Bu bir bıçak yarası değil, 

Elbet elin gezinirse gövdemde 

Uğrayınca esersiz titreyişine kalbimin, 

Sen de anlarsın... 

Yol içimde birikti. 

Hüzündü, sitemdi, kederdi

Doluydu, oluk oluk yağdı göğüs kafesime. 

Aşkın bir adı da umut olmalıydı. 

Dardı, sebat ettim. 

Kendimi kaybetmişçesine çıldırmalıydım. 

Sitemkar yaşlar indi yüzüme, 

Affettim, kendimi kaybettim. 

Dört bir yanımda sevda kıskaçları, 

Özür dilerim kendimi bulmalıydım. 

Kader miydi aşkın mazereti;

Her gürültüyü aşka meylettiren bizler mi? 

Tereddütsüz yanaştım, 

Gülden nergisten anlamazdım ama 

Ben de biraz bahçıvanlaştım. 

Yaşayamadım... 

Nefes içimde birikti. 

Kader miydi yaşamanın mazereti;

Her ızdırabı aşka meylettiren izler mi? 

Ellerim kelepçeli aşkla savaştım. 

Küflendi rüyalarım, 

Umutlar yeşerecekti hani? 

Enfes baharlar içinde, 

Bulutlar yeşerecekti hani? 

İçimde nefes ve yol saklı, 

Kalbim kan değil isyan pompalıyor. 

Bu ezeli duvarlar içinde, 

Ebedi rüyalar yetişecekti hani? 

Gözlerin bir heves gibi geçti içimden, 

Sevemedim... 

Dert içimde birikti. 

Bilakis iştirak edişidir surur menzillerine gönüllerin.

Pas tutmaz her can,

Nasibini alır bu muşerref lahzadan.

Artık uykumu bölemez yalnızlık,

Acılarım tuz basamaz yarama.

Biliyorum;

Cahillikle itham etme beni! 

Ne olmuş, 

Kanatlarından yükselir sanıyorsam güneş, 

Ay topuklarından batar, 

Yağmurlar senden yağar sanıyorsam? 

Cahillikle itham etme beni! 

Çünkü ben,senden öğrendim

Bir canın ne kadar kıymetli olabileceğini. 

Farksızdın benim için, benden

Bir çok kez ayna da senle karşılaştım. 

Bazen ağaçlarda gördüm seni. 

Bazen dağlarda. 

Bazen de senden başka bir şey görmedim bu dünyada. 

Her bir kelime seni anlattı. 

Her hecede izlerin vardı. 

Kuşların kanat çırpışında duydum sesini. 

Nasıl attıysan sineme sevda okunu, 

Yeryüzünün her bir yanından duydum kokunu. 

Ve ben mehpârem, 

Biraz yabancıyım dünyaya. 

Ben güneşi bilmem, 

Senden başkası aydınlatmaz korkunç karanlığımı. 

Bulutları bilmem ben, 

Senin gözyaşlarındandır su döngüm. 

Önce ılık ılık ağlarsın toprağa, 

Fidanlar yeşeriverir birden, 

Sonra meshedersin ellerinle 

Sevda kanında boğulmuş gövdemi. 

Hiçbir şey de talep etmezsin üstelik. 

Ben,hancı değilim mehpârem. 

Yabancıyım dünyaya

Yalancıyım üstelik. 

Cahillikle itham etme beni! 

Çünkü ben, cennet koylarında tattım sevdanın lezzetini. 

Kalemimden mürekkep değil kanlar akardı. 

Ay değil gözlerin bakardı gökyüzümden. 

Cahillikle itham etme ki beni;

Bir sevda harcanmasın cahillik yüzünden. 

Bittim! Herşeyin sonu olduğu gibi 

Benimde varmış bende bittim. 

Yüreğimi paklayacağına yüreğinin güzelliği, 

Başımdan iki tel saç ağartmış, 

Kalanları da zamanla tükettim. 

Senin için sevdaya baş eğecek kadar yiğittim. 

Ama bu mahkeme-i suğra da sen savcı,ben şahittim. 

Gördüm,görmem gereken ne varsa. 

Coşkun gözyaşlarım, 

Zulümden kırmızı, 

Geceden karanlık bir renge çalıyordu. 

Aşk beni benden alıyor, 

Seni sende bırakıyordu. 

Ve cahillikle itham ettin beni...

Bir sevda harcanırken elimde,

Ölümün kahve gözleri kapanıyordu.

Gözlerindeki durgun deniz mi? 

Bilmezsin,boğulup ölmemek bende ün kazandı. 

Ustalıkla yonttuğum hayaller haddini aşmakta. 

Hayatı anlayan ne okuyan,ne okutan,ne de yazandı. 

Hayallerimize yetmeyen çuvala hayatımızı sığdırdık,

Ne acı kederle raks etmek.

Sevdayı omuzlarda yük olarak mı görürüz?

Ya da her zaman çare midir gitmek.

Pervasız hayallerin zamanla değişmesi,

Ölü bedenlerin acıyla sevişmesi,

Elveda dediğin toprağa merhaba diyebilmek,

Acının gün geçtikçe zevke dönüşmesi...

Bedenim elem duysa da bu ihtirastan,

Ölüm Allah'ın emri her canlı kula.

Ben yolunu kaybetmiş şaşkın denizci. 

Senin gözlerin sadık muazzam bir pusula. 

Sen miydin yoksa hayalin mi? 

Vuslatıyla arama duvarlar ördüğüm, 

Sen miydin yoksa hayalin mi? 

Bazen güldüren bazen ağlatan, 

Bazen öldüren bazen yaşatan, 

Bir tebessüme bin acıyı satan, 

Sen miydin yoksa hayalin mi? 

Kartalın pençesinde atak, 

Kalbi nurlardan pak, 

Üzerine uzandığım kahve yatak, 

Sen miydin yoksa hayalin mi? 

Duvarda asılı çalamadığım sazım, 

Kışın sıcağım yazın ayazım, 

Kurşunla işlenmiş alın yazım, 

Sen miydin yoksa hayalin mi? 

Dertlenmişim bîçareyim ben. 

Ağlamışım divaneyim ben. 

Aynada yıllarca gördüğüm ben,

Sen miydin yoksa hayalin mi ?

Pınarı sonsuz,şelalesi nur akan, 

Bembeyaz,safi bir nehrin bendesiyim. 

İçtiğim her yudumda genzimi yakan, 

Tertemiz,keskin bir zehrin bendesiyim. 

Yokluğunu düşününce,dert düşünce, 

Merhem olur yarama aynı düşünce. 

Gökyüzünde dertle derman örtüşünce, 

Kayboluveren bir şehrin bendesiyim. 

Bu sessiz sürükleniş, 

Umulmadık mahşer telaşı heveslerimin koynunda. 

Nedâmet mi dolu bakışlarım, 

Yoksa peçenin ardında bir sır mı ararım? 

Hasretin yolları kavrayamayacağım kadar geniş. 

Söyle!nereye bu sürükleniş? 

Delidolu arşınladım sonsuz çığlıkları. 

Elimin tersi bir köşeye serdi

Sitem dolu ayrılıkları. 

Şimdi mâtem kanunlaşmış coğrafyamın her bir köşesinde. 

Sanmam bu dağları da suhuletle aşacağım. 

Yeter mi sanıyorsun boş kağıtları senin için doldurmak, 

Seni kalbimin tam ortasında kavuracağım. 

İlk yarı erdi nihayete,beni ürkütüyor son yarı. 

Söyle bana!ne yapmalı bu sessiz çığlıkları? 

Cellat acır mı mahkumun perişan haline? 

Bir bahçe düşün,kesilmiş çınarları. 

Bir göz düşün,kurumuş pınarları. 

Düşler olsa da eskisinden de diri

Ama mağrur gül kokar mı eskisi gibi? 

Âhını almışlar toy tebessümlerin. 

Bırakmamışlar gönül bahçesinde bir gül dâhi. 

Mutluluğu yeşertecek ne varsa kurutmuşlar. 

Sulanması gereken çiçekleri unutmuşlar. 

Baharın gelişi süslese de içini gönüllerin, 

Âhını almışlar bir kere toy tebessümlerin. 

Celladına vurulurmuş insan. 

Bile isteye kovalarmış ölümü. 

Sevda süsü verilmiş bir inithar, 

Yağmurları kıvılcım olan bir bahar... 

Hakikati anlayınca dersin gönlüm usan! 

Sonu ölüm olsa da celladına vurulurmuş insan. 

Izdırap sarısı güllerle tanıştım. 

Semada kara bulutlar esrarlı

Ve yüzümde toy bir tebessüm, 

Yokluğunun getirdiği her şeye alıştım. 

Yorgunluğumun kat kat arttığı, 

Mahmur menekşelerin dahi varmak istediği, 

Hazin damgasının vurulduğu bu boşluk,

Ancak sensizlikten kalma bir eserdir. 

Tenha sokak sloganları yer etmiş kalbimde, 

Tek temennim gelmendir

Çoktan kayboldu gökyüzünün derinlerinde

Rengini gözlerinle boyadığım hayal gemim. 

İçinde ne taşıyorsa senin, 

Sevdam senin, 

Hasretim senin, 

Bu uykusuz gözler senin, 

Karanlık düşüncelerime şifa olurdu ellerin, 

Ya ellerin nerede? 

Hayal yelleri bir başka eser şehrimde. 

Denizciler yön bulamaz yıldızlardan. 

Sönük renkli güneş selam verir yalnızlığıma. 

Bende anlam veremiyorum nasıl inandığıma, 

Çolak şiirlerim korunuyormuş hırsızlardan. 

Çok bahstemediysem kağıtlara senden, 

Ağaçları sevdiğimdendir. 

Sen heyecan dolu yatağına gir erkenden. 

Benim meskenim handendir...

Gözlerin yalazlıyor içimdeki koru. 

Perçeminden bir tutam sakla da gamzeme, 

Yıkıversin talihi içimdeki suru. 

Bakışların bir cinayet bu yüreğimde, 

Belli ki, bundan ötürü bana bakmazsın. 

Bundan ötürü inliyor belki dilimde, 

Bunun için gözlerimde bu kadar azsın. 

Sen, hasretinle tenimde kurşun işlettin

Nakış nakış, ayrılmaz bu rayiha benden

Bana sessizliğinle cenneti vadettin.

Söyle! bu kurşun nasıl sıyrılır bedenden?