KALEM VE KAĞIT

      Metehan ERYILMAZ 

Aldım kâğıdı ve kalemi elime. Yazmaya başladım yine kendi elimle.

Yeni bir işe başlamak ne kadar kasvetli olmaya başladı. Bir dala tutunmak çok zorlaştı. Yoruldum artık aynı şeylere tekrar tekrar başlamaktan. Her yerdeki düzen kendine göre, arkadaş!

Vardım, gittim; aradım, durdum. Buldum, buluşturdum. Artık kendi işimi yapmak istiyorum. Bıktım artık başkaları için hayatımı harcamaktan. Neyim varsa satıp bir dağ başına çıkıp bir kulübe yapıp gireceğim içine. Hayat bu kadar zor olamaz ya. Sattım malımı mülkümü, yıllardır çalışıyorum. Etti iki kâğıt parçası. Yaş gelmiş otuz beşe. Bir kâğıt parçası ile aldım baltamı, çıktım kuytu bir dağa, insandan uzak bir yere. "Ben," dedim, "ben yapacağım kendi kendime."

Sarıldım baltama, vurdum ağaca. Zor oldu ama devirdim koca çınarı.

İlerledim...

 İlk kestiğimden daha büyük koca çınar buldum biraz ötede, ter içinde kaldım ama yıktım onu da yere.

 Az daha ilerledim.

Ondan da büyüğü çıktı önüme. Ama yoruldum. Döndüm geriye. Bir balta daha sallayacak dermanım kalmamıştı bileklerimde.

Günler günleri kovaladı.

Topladım kestiğim ağaçları, ölçtüm biçtim. Birkaç yarım hesap ile diktim kendime kulübe. Yaptığım eserle gurur duydum. Girdim içine, hayaller kurdum. Kendim ile konuştum,  insanlar buna sahip olmak için yıllarca çalışıp para toplarlar. Kısa bir sürede yaptım kendi kendime... Hay salak aklım, keşke daha önce cesaret etseydim buna!

Çıktım kulübemin önüne, baktım; ağaç kalmamış etrafımda. Bencil davrandığımı fark ettim. Ektim kestiklerimin yerine fazlasıyla. Şimdi ağaçlar darılacak bana.

Aldım kalemi kâğıdı elime, düştüm...

Ağacın özüne...

Metehan ERYILMAZ

Yoruldum.

Yaşamın peşinden koştukça yoruldum.

Sevdiklerimin kalplerine iyi gelmekten yoruldum.

İşimi iyi yapmaktan yoruldum.

Arabayı mı tamire götürecektim?

Kargo için şubeye mi gidecektim?

Akşam aileme mi, yoksa dostlarıma mı iyi gelecektim?

Kargo için işten izin alsam, verirler mi ki?

Sabah iş var, değil mi?

Erken uyumak lazım ki erken kalkmak lazım.

Sol tarafımda bir ağrı var, doktora görünsem galiba iyi olacak.

Daha yeni izin aldım işten, tekrar verirler mi ki?

Geçer herhalde, sabah geçmezse bakarız doktor işine.

Telefonum çalıyor...

Mesaim biteli çok olmuştu.

Niye iş yerinden ararlar ki...

Saat olmuş 18:00...

Markete girip evin ihtiyaçlarını almam da lazım.

Evdekileri arayım, bir ihtiyaçları var mıdır, sorayım.

Çalış çalış, lanet olası araba, çalış!

Zaten her şey zor, sen arıza çıkartma bari!

Biliyorum, sen de çok yoruldun ama daha iyi bir işim ve daha yüksek bir kazanca sahip değilim. 

Sen de bana bozulma bari.

Zaten evdekilere yetemiyorum.

Bırak, iki kuruşum da cebimde kalsın.

Şeytan diyor ki, "Sat bu külüstürü!"

Modeli de eskidi, bu saatten sonra da kimse almaz bunu.

Bozulursan eğer, bir daha sana masraf yapmam, bırakırım evin önünde çürürsün.

• Neredesin sen? Niye geç kaldın!

Niye mi geç kaldım...

Araba arıza verdi. Marketin otoparkına bıraktım.

-...

Evet, biliyorum ama daha kargo için yeni izin aldım.

-...

Ne mi kargosu?

Hani internetten alıp iade ettiğin kıyafetin kargosu var ya, onu götürdüm bu gün.

Yarın da izin alıp arabayı götüremem sanayiye.

-...

Otobüs ile gidin, oturmaya illa benim mi götürmem lazım araba ile.

-...

Vermezler, daha bu gün izin istedim.

Hem sanayiye götürsem bile yaptıracak param yok.

-...

Market alışverişi yaptım, son paramı oraya verdim.

-...

Hee, daha iyi iş var da ben çalışmıyorum zaten.

-...

Evet, Ahmetler yeni araba almışlar. Gördüm gelirken.

-...

Daha tamir ettirecek param yok, arabayı nasıl değiştireyim?

Benim de babamdan arsa kalsa, satıp değiştirirdim.

-...

Valla yorgunum, işten geldim. Lütfen uzatma...

-...

Uzatmayı kötü anlamda demiyorum. Normal şeyler konuşalım.

Tamam, yarın bir çaresine bakarım arabanın. Çekici çağırır, çektiririm sanayiye.

-...

Sağ ol, sorduğun için iyi değilim, sol yanımda hafif bir ağrı var.

-Geçer inşallah...

Yoruldun. 

Biliyorum ama kaldır başını. 

Nefes al ve bırak. 

Gözlerindeki parıltıyı gökyüzüyle birleştir. Maviyi süsleyen beyazlarla buluştur. 

Ve derin bir nefes al ve bırak. 

Belki de bir çocuğun elinden kaçmış, kırmızı bir balonla kesişecek gözlerin. 

O çocuk gibi bak gökyüzüne. 

Ayakta kal ama bak.

Ya da bir kırmızı uçurtmayla kesişecek göz bebeklerin. O zaman indir başını, ipin ucuna bak. 

Ayakta kal ama bak.

YAĞMUR TANESİ

“BOŞLUĞA KOŞMAK, BOŞA SERZENİZLER”

 METEHAN ERYILMAZ

2022

İçimi irkilten bir yağmur tanesi düştü tenime, ayak parmağımdan başlayıp saç diplerime kadar irkiltti beni.

Altı üstü bir yağmur tanesiydi hâlbuki.

Nasıl kuvvetli vurmuştu tenime.

Kaldırdım başımı ve döndüm yüzümü gökyüzüne. "Kaçmıyorum buradayım dedim."

Bu kadar savaştan sonra pes edecek değildim, bir yağmur tanesine.

Tüm cesaretimi toplayıp açtım gözlerimi gökyüzünden gelen hüzünlere.

Özgürlüğü tattım o kadar sağanak içinde.

Derin bir nefes çektim yağmurun kokusuna.

Biraz acı ama huzur veren kokusuyla.

Tüm bedenimi bir bulutun altında yıkadım, o kadar ıslandıktan sonra, sanırım birazda hasta oldum.

Bir şeylerin doğru ve yanlış oluş biçimini gördüm. Bir yağmur tanesiydi beni ürperten. Tüm bedenimi tenime değdiği an kontrol eden.

Bir su damlası bir insanı ne kadar yorabilirdi ki.

Tenime düştüğü noktada yara mı vardı da acıttı canımı bu kadar.

Ama ben... Evet, yine ben... Yıllarca pes etmediğim bu yolda bir yağmur tanesine boyun eğemezdim.

Ve ben bu kadar çabuk pes edemezdim.

Eğdim başımı asfalt kenarına dizilmiş çakıl yola.

Günlerce belki de aylarca, kimi yerde durarak, kimi yerde koşarak yürüdüm.

Bazen başımı sağa döndürdüm. Yüzüme tebessüm düşüren mutluluklar gördüm.

Bazen de sola döndürdüm. Yüzüme acı tebessüm yerleştiren kayıplar, hatta hatalar gördüm.

Hiçbirinde bir ömür takılı kalamadım.

O beni irkilten yağmur tanesine hesap sorup, meydan okumak için yüzümdeki acınası tebessüm ile yoluma devam ettim.

 En çok düştüğü yere gidip ona meydan okumak istedim.

"Bak geldim. Senin evindeyim. Bak burası senin mahallen ve tüm sevdiklerin de yanında. Tek değilsin. Senden ve sizden korkmuyorum." diyecektim.

Güneşe de rüzgâra da aldanmadım. Hiç biri beni, bir tanesiyle irkiltmemişti.

Yoluma devam ettim.
Bazen topraktan yollar çıktı önüme, üstü yağmur taneleri ile kaplı. Sert olan toprağı bile cıvık cıvık etmişti. Formunu değiştirmiş ve onu çamur yapmıştı.

Eğildim…
Avucumu dolduracak şekil de uzattım elimi, eskiden toprak, ama şimdi çamur olan yere.
Avucumu kaldırıp yükselttim elimi yağmura doğru. " Bak bozdun. Beni yoracaksın diye onu yordun." diye sitemler ettim saatlerce.
İnsanın yaratılışındaki çamura bata çıka devam ettim. Her adımımda beni yerin içine çekmeye çalıştı.

Bu toprak yağmur taneleri ile mi anlaştı ne?
Daha fazla ilerlememi istemiyordu sanki topraktan kalan çamur. Tüm mücadelemi "beni olduğum yere çakılı bırakmak isteyen çamura" verdim.

Yoruldum ama direndim.

Belki bir adım daha atacak mecalim kalmamıştı. Lakin pes edemezdim. O kadar kayba, o kadar acıya dayanabilmişken; Bir yağmur tanesine yenik düşemezdim.

Gücümün son damlasını asfalt yolu kesen kızgın kumlara sakladım.
Lakin yağmur o kızgın kumları da sakinleştirmişti. Mücadele etmeyi beklediğim yerde, sanki bana meydan okumuştu yağmur taneleri.

"Gel, sen benden korkmuyorsan. Ben de senden korkmuyorum" demişti bana adeta.

Meydan okumasına karşılık verdim. Serinlemiş kumlara ayak basarak ilerledim... Belki aylar, belki de yıllar...

Kumun bittiği yerdi, dalgaların kumu dövdüğü. Onlarda kendi aralarında veriyorlardı savaşı.

Sesimin avazı çıktığı kadar bağırdım "Hah işte... Buldum lan sizin topladığınız yeri, hanginizdi lan beni korkutup, ürküten " dedim, ucu bucağı olmayan deniz adındaki topluluğa.

Dalgalar hırçınlaştı.
Kuma sertçe çarpan dalga sesleri bastırdı sesimi. Onlardan korkmadığımı göstermek için yürüdüm üstlerine. Dalgalara daldım. Yumruklarımı konuşturdum sesimi kesmeye çalışan dalgalara.

Belki aylarca... Belki yıllarca...

Gücüm bitene kadar mücadele ettim onlarla.

"Tamam, pes, ben bittim." dediğim yerde geri dönemeyecek kadar açıldığımı fark ettim kıyıdan.

Bir kulaç daha atacak gücüm kalmamıştı.
Kıyıyı arayan gözlerimi hüzün taneleri kapladı bu sefer.

Bir yağmur tanesine kafa tutacağım diye. Bir ömrümü hiçe harcadığımı fark ettim. Fark etmelerin en geçinin olduğunu fark ettim. Bir hiçlik içine düştüğümü fark ettim.

Yağmurun peşine aldandığımı fark ettim. Hâlbuki " Aman ya boş ver" diyebilseydim. O asfalt olan yoldan çıkmasaydım.

Durup kalmam gereken mutluluklarda kalabilseydim.
Acı gördüğüm noktalarda dinlene bilseydim.
O acıyı en derinden yaşayıp, iyileştire bilseydim.
Şimdi burada olmazdım.

Ama yok.
Huyumda vardı bana meydan okuyana meydan okumak.

Şimdi ben bir hiçlikteyim ve sen olman gereken yerdesin.
Sen suyun suya kavuştuğu yerdesin. Ben olmam gereken yerde değilim…
Sen kazandın yağmur tanesi…
Ben koca bir hayat kaybettim…