Toprağın koynuna fısıldadım seni bu gece,

Belki bize bir çiçek armağan eder diye.

Ben de her çiçeğin açışında

Seni yeniden bulurum diye.

Toprağın koynuna fısıldadım seni,

Belki bir rüzgar eser de

Sesimi sana ulaştırır diye.

Belki özlemim toprağı aşar da,

Sana varır diye.

Toprağın koynuna fısıldadım seni.

O günü anmak için paylaşımlar yapıyoruz ancak duygusal müzikler, o günü hatırlatan fotoğraf ve videolar ile daha çetin kılabiliyoruz. Çünkü bazen bir fotoğraf, bir video ya da birkaç saniyelik bir müzik, insanı yıllar öncesine veya bir olaya, duruma götürmeye yetebilir. 

Bugün 6 şubatı yazmak istedim. Çünkü herkes; 6 Şubat'ı anmak amacıyla enkazları, insanların enkazdan çıkarılma anlarını duygusal müzikler ile paylaşımlar yapıyordu. Benim elim o paylaşılanlara gidemedi. Her paylaşılan videoda o gece, 6 Şubat gecesi aklımda tekrar canlanıyordu. Kendimi o gün de buluyordum. 

Muhtemelen bu asrın felaketini yaşamasaydım, bende bilemeyecektim. İnsanların öylesine bir felaketten sonra nasıl bir psikolojiye sahip olduğunu, neler hissettiklerini hatta çoğu zaman o kayıplardan sonra bazı şeyleri hissedemediklerini... Şu an buraya 6 Şubat ile ilgili çok fazla şey yazılabilir. Ben ise sadece bir hassasiyeti dile getirmek istedim. Özel günlerde elbette anma paylaşımları yapılmalı ancak bunu yaparken o günü yaşayan insanların acılarının da var olduğunu unutmamalıyız.

Doğa her zaman cömerttir ama korunmayı bekler. Lina ve Asaf ile küllerden doğan bir umuda ve doğanın kalbine sevgiyle dokunan bir yolculuğa hazır olun. “Sevgiyle korunan her yer, bir gün mutlaka yeniden çiçek açar.”

Merve Ceylan

Bir kalp sancısı nedir,

bilmez idim ben.

 Seni kaybetmeden önce,

"kayıp nedir"i

daha iyi anlar oldum hep. 

"Hayatın kuralı böyle," dediler

Senin yokluğuna. 

Oysa ben hep, "onsuz yaşayamam," demiştim. 

Yokluğunda seni daha çok arar oldum

Ama bulamadım, 

Acı nedir,

Kayıp nedir,

Özlem nedir; 

Hepsini daha iyi anladım.

Ama anlamak fayda etmiyor,

Özlemim Geçmiyor.

Merve Ceylan 

En güzel tevafukum oldun sen benim

Oysa inanamazdım ben tesadüflere

Tahayyül eder idim hep 

Kalbimde ki Mehlikâ var mıdır diye

.

Tüm letâfetin ile buldun beni

Müsterih ettin bizi, ülfetimizi

Benim nazlı müzehherim,

Kalbimde her lahza vuslatınla yeşerensin.

Merve Ceylan 

Kendimizde değil sadece 

Etrafımızda da yayacağız 

Sevgiyi, ilmî, insan olabilmeyi ve de insan kalabilmeyi...

Sen idin sevdanın özü

Dağıldı sensiz her bir yönü

Gidişin bir kıvılcım gibi

Tutuşturdu içimdeki tüm sözü

Sensizliğin en zor yüzü

Kalbimde saklı derin hüznü

Hasret kaldığım o çift gözün

İçimde büyüyor sessiz güzün

Bazen öyle yalnız hissedersin 

varlığını bile fark edemezsin 

Kafan uzak diyarlarda

Kalbin dinlenmenin tadını çıkarmakta

Uzaklaşmak rahatlattırır 

Sessizlik uysallaştırır

Yalnızlıkla sohbete dalarsın 

İşte herkesi o zaman anlarsın 

Bilmem anlatabildim mi?

Yalnızlık gibisini

Yazmasaydım gönlümdekileri 

Tanımazlardı küçük şairi

Merve Ceylan 

Niçin yazarız biz? Yazmak, yazabilmek… Bu bizde hep var olan bir şey miydi, yoksa biz mi bu yeteneğimizi geliştirdik ya da keşfettik? Bunun cevabı herkeste elbette farklıdır. Ama sonuçta yazıyoruz ve iyi ki de yazıyoruz. Çünkü çoğu zaman insan, yazarken kendini daha iyi anlar.

Belki de en önemlisi, o en zor olan ilk adımı yani yazmaya niyet etmeyi başlatmış olmaktır. Çünkü yazmak çok farklıdır; insan tüm duygularını bir kâğıt üzerine sorgusuz sualsiz dökebilir. “Acaba bu duygularımdan dolayı beni yargılarlar mı?” ya da “Yeterince anlaşılabilecek miyim?” düşüncesi olmadan yazabilmek, yazının en özgür halidir.

Hüzünlü olduğumuzda, “gelip geçici” diyerek bizi susturanlardan olmaz kâğıt ve kalem; ne varsa içimizde olduğu gibi kabul eder. Sevinçli olduğumuzda ise hevesimizi kırmaz, coşkumuzu azaltmaz. Başarı anlarında bile insanı yalnız bırakmaz; aksine onu yeniden yazının başına çağırır, daha iyisi için.

Yazmak aynı zamanda egoya bir sınır çizer. Çünkü yazarken insan yalnızca kendini anlatmaz; bir başkasının da aynı duyguları yaşayabileceğini fark eder. Belki de bu yüzden yazı, bir başkasını yalnız ve çaresiz hissettirmemek için en güçlü yollardan biridir.

Yazmak; içimizdeki eksiklikleri, fazlalıkları, dolup taşanları ve arayışları aktarabilmektir. Sadece anlatmak değil, aynı zamanda iyileşmektir. Çünkü insan, özlemini, sevincini, kızgınlığını kâğıda bıraktıkça hafifler.

Yazmak bir merhem gibidir; görünmeyen tüm yaralara iyi gelir. Önemli olan, yazmak için o cesareti bulabilmektir. Kalemi bir kez elimize aldığımızda, devamı bir şekilde gelir. Çünkü asıl zor olan ilk adımı atmaktır; sonrası zaten kelimelere dökülür.

Kalem ve defter… Duyguların tercümanı, iyi ve kötü günlerin sessiz dostu. Ve orada biriken yazılar… İyi ki yazmak diyoruz; daha nice yazılara ve nice okurlara ulaşabilmek dileğiyle.

Merve Ceylan 

Hayatımızdaki yolculuk o ilk adımı atmakla başlar sonra yeni maceralara atılırsınız. Yolculuk sadece bir valiz alıp başka bir yere gitmek değildir anılarını sevdiklerini de alıp yanında taşıyabilmektir 

Yolculuk aslında bir nevi susmaktır zihninde konuşan seslerin dile gelmemesi halidir. Camdan öylece bakarsın sessiz sakin ve sükunet ile ama zihin, zihin öyle değil o konuşur anlatır kimi zaman hesap bile sorar. Zihninle başbaşa kalma halide diyebiliriz yolculuk için 

Yolculuk hayatına giren,çıkan insanların camdan dışarı bakarken zihninde kendini belli etmesidir. Tabii olarak hayatımızdan geçen insanların kimisini hatırlamayız kimisi de öyle derin izler bırakır ki zihnimizin en güzel yerinde misafir olur

Önceden yolculuğu bir yere varabilmek zannederdim lakin öyle değilmiş. Yolculuk,senin kim olduğunun ve neye dönüştüğününde göstergesi imiş. Yolculuklar ve o yolculuklar içerisinde yaşadığımız hayatta nasıl yaşadığımız neler yaptığımız ve neler başardığımız birer birer neye dönüştüğümüzün de göstergesi olarak ortaya çıkar kısacası yolculuğu insanın kendine yaptığı bir içsel yolculuk olarak somutlayabiliriz . Uzun ve sessiz yolculuklarımıza ithafennn

Yanı başımda bir taş,

soğuk ve dilsiz

zamanı durduruyordu hatıralarımda

keşke…

diyordum içimden,

yarım kalmış cümlelerim gibi

şimdi uyansa da 

sarılsak yaşanmışlıklara

ve hiçbir şey yarım kalmasa...

Boşluktu sanki her bir yanım

Seninle doldu her bir anım

Ey benim mekanım 

Oldun benim fermanım 

Dualarım da ki daimi isyanım

Yaralarımdaki tek dermanım

Ey benim sevdanım

Hayde ol benim imkanım

Merve Ceylan 

Bir ayrılık hikayesi oldu bizim ki.

Hiçte böyle olacağına ihtimal vermezdik oysa. 

Değer miydi verilmeyen yoksa sevgi mi? 

Bilemedik, anlayamadık ne istediğimizi. 

Bir beklenticilik  bir kararsızlık uğruna; 

Verilen  yıllar, harcanılan emekler, 

Birer birer hiç oldu. 

Bizimkisi bir ayrılık hikayesi oldu. 

Aşkından şaşırdım ah

Gülü sevdim seni sevdim

Köpürdüm taştım ah 

Yolumun çıktığı tek güzergah 

Dikenine de katlandım ah 

Yapmasaydın bana böyle bir tezgah 

Yaptın beni bir agah 

Merve Ceylan 

Merve Ceylan