​Daha çok oku. Daha erken kalk. Daha disiplinli ol. Yeni bir dil öğren. Kariyerini ilerlet. Daha üretken ol. Daha fit görün. Daha başarılı ol.

​Sanki insan olmak, sürekli güncellenmesi gereken bir yazılım sürümüymüş gibi…

​Oysa kişisel gelişimin en büyük yanılgısı belki de burada başlıyor: Kendimizi geliştirmeyi, kendimizden memnun olmamanın başka bir adı hâline getiriyoruz.

​Her sabah biraz daha iyi olmak isterken bugünkü halimizi sürekli yetersiz ilan ediyoruz.

​Bu durum, insanı geliştirmek yerine yorabilir.

​Çünkü gelişim ile kendini tüketmek arasında ince bir çizgi vardır.

​Sürekli daha fazlası neden yetmiyor?

​Modern hayat bize başarıyı çoğu zaman bir “varış noktası” olarak sunuyor.

​Bir hedef belirliyoruz.

​Sonra o hedefe ulaştığımızda yeni bir hedef belirliyoruz.

​Daha yüksek maaş, daha iyi unvan, daha geniş çevre, daha büyük ev, daha fazla takipçi, daha görünür bir hayat…

​Fakat insanın iç dünyası bir alışveriş sepeti değildir. İçine ne kadar fazla başarı koyarsak koyalım, huzur kendiliğinden eklenmez.

​Bu nedenle kişisel gelişim yalnızca “daha fazlasını yapmak” meselesi değildir.

​Bazen gelişmek, daha fazla çalışmak değil; ne zaman duracağını bilmektir.

​Bazen yeni bir şey öğrenmek değil; yıllardır bildiğimiz yanlış bir düşünceden vazgeçmektir.

​Bazen çevremizi genişletmek değil; hayatımızda gerçekten değer verdiğimiz birkaç insanı fark etmektir.

​Asıl dönüşüm, insanın kendisiyle kurduğu ilişkide başlar

​Kişisel gelişimin en önemli basamağı, kişinin kendisini tanımasıdır.

​Neden öfkeleniyorum?

​Neden sürekli başkalarının onayına ihtiyaç duyuyorum?

​Neden başarısız olmaktan bu kadar korkuyorum?

​Neden “hayır” diyemiyorum?

​Neden başkalarının hayatıyla kendi hayatımı karşılaştırıyorum?

​Bu soruların hiçbirinin cevabı yeni bir motivasyon videosunda bulunmayabilir.

​Çünkü insanın kendisiyle yüzleşmesi, çoğu zaman alkışlanacak kadar gösterişli değildir.

​Gerçek gelişim sessizdir.

​Bir gün eskiden tartıştığımız bir konuda susabilmektir.

​Bir gün bizi yoran bir ilişkiye sınır koyabilmektir.

​Bir gün “Bilmiyorum” diyebilmenin utanç verici olmadığını anlamaktır.

​Bir gün başkasının başarısını kendi başarısızlığımız gibi görmemektir.

​Ve belki de en önemlisi, hayatımızı başkalarının ölçüleriyle değerlendirmeyi bırakmaktır.

​Disiplin, kendine ceza vermek değildir

​Son yıllarda kişisel gelişim dünyasında disiplin çok konuşuluyor.

​Disiplin elbette önemlidir.

​Ancak disiplinin anlamını yalnızca daha fazla çalışmak olarak tanımladığımızda önemli bir şeyi kaçırıyoruz.

​Disiplin, kendimize verdiğimiz sözleri tutabilmektir.

​Ama bu sözler yalnızca iş hayatıyla ilgili değildir.

​Dinlenmeye de söz vermektir.

​Ailemize zaman ayırmaya da…

​Telefonu bir kenara bırakmaya da…

​Sağlığımıza dikkat etmeye de…

​Gerektiğinde yardım istemeye de…

​İnsanın kendisine karşı sorumluluğu vardır.

​Fakat kendimize karşı sorumluluk, kendimize karşı acımasızlık anlamına gelmez.

​Kendini geliştirmek isteyen insanın kendisine düşman olması gerekmez.

​Tam tersine, insan önce kendisiyle aynı takımda olduğunu öğrenmelidir.

​Başarıdan önce anlam

​Belki de bugün kişisel gelişim adına yeniden sormamız gereken soru “Nasıl daha başarılı olurum?” değil, “Nasıl daha anlamlı bir hayat yaşarım?” sorusudur.

​Çünkü başarı kişiden kişiye değişir.

​Bir insan için başarı, önemli bir kariyer basamağıdır.

​Bir başkası için ailesiyle geçirebildiği sakin bir akşamdır.

​Bir diğeri için yıllardır ertelediği eğitimine yeniden başlamaktır.

​Bir başkası için korktuğu hâlde ilk adımı atmaktır.

​Dolayısıyla başkasının başarı tanımını kendi hayatımıza kopyaladığımızda kendi hikâyemizi yaşamaktan uzaklaşırız.

​Kişisel gelişim bize başkasına dönüşmeyi değil, kendimizin daha bilinçli bir versiyonu olmayı öğretmelidir.

​Belki de en büyük gelişim: Kendine yetişmek

​Hayat bir yarış değildir.

​Ama çağımız bize sürekli yarışıyormuşuz hissi veriyor.

​Birileri daha erken mezun oluyor.

​Birileri daha hızlı yükseliyor.

​Birileri daha çok kazanıyor.

​Birileri daha fazla geziyor.

​Birileri daha mutlu görünüyor.

​Sosyal medya çağında insanın en büyük sınavlarından biri de budur: Başkasının vitrinini kendi hayatının tamamıyla karşılaştırmamak.

​Oysa herkesin hayatının görünmeyen bir tarafı vardır.

​Biz çoğu zaman kendi hayatımızın mutfağını başkasının sofrasıyla kıyaslarız.

​Belki de gelişmenin önemli bir parçası, bu karşılaştırmadan vazgeçmektir.

​Kendi hızımızı kabul etmek…

​Kendi eksiklerimizi görmek…

​Ama eksiklerimiz yüzünden kendimizi değersiz ilan etmemek.

​Çünkü insanın değeri, tamamladığı hedeflerin toplamından ibaret değildir.

​Son söz

​Kişisel gelişim, insanın sürekli kendisine “Daha iyi olmalısın” demesi değildir.

​Bazen “Olduğun hâlinle de değerlisin; şimdi istersen birlikte biraz daha ilerleyelim” diyebilmektir.

​Gelişim, kendinden kaçmak değil; kendine yaklaşmaktır.

​Kendini tanımaktır.

​Sınırlarını bilmektir.

​Hatalarından öğrenmektir.

​Değişmesi gerekeni değiştirecek cesareti, değişmeyecek olanı kabullenecek olgunluğu kazanmaktır.

​Ve belki de bütün bunların sonunda insan şunu fark eder:

​Hayatta ulaşılması gereken kusursuz bir “ben” yoktur.

​Sadece her gün biraz daha bilinçli, biraz daha dengeli ve biraz daha sahici bir şekilde yaşama ihtimali vardır.

​Asıl kişisel gelişim de tam burada başlar.

Mehmet GÖKSELLİ 

Editör-Yazar-Yayın Kurulu Üyesi-Denetmen