Her şey nasıl mı başladı? Haydi, bana eşlik edin de size buralarda ne aradığımı anlatayım.

Yaşadığım şehirde bazı döngüler tamamlandıktan sonra hayatımın her alanında bir şeyler çatırdamaya başlamıştı. Her şey yolunda gibi görünse de hayat bana bazı sinyaller veriyordu. Her zaman yaptığım şeyler beni mutlu etmiyordu, hatta bazen yetmiyordu bile. İş hayatındaki sorunlarım artmaya başladı, çevrem değişmeye başladı, evdeki eşyalar bile bozulmaya başlamıştı.

Hayat ufaktan ufaktan değil, bayağı bayağı değişim sinyalleri veriyordu. Değişimleri pek sevmeyen biri olarak ilk etapta görmezden geldiysem de baktım, hayat bir şeylerin dozunu artırıyor; ben de çevremde ve hayatımda ufak değişimler yaparak hayatın değişim kuralına uyum sağlamaya çalıştım.

Her zaman şükrederek uyandığım odamda bir sabah çok huzursuz uyandım. Duvarlar üzerime üzerime geliyor, beni boğuyordu adeta. Kendime gelirim diye kahve yapmak için mutfağa girdiğimde kahve makinesi bir anda bozuldu. Düşünebiliyor musunuz, kahve makinesi bile bana kahve vermedi.

Peki, deyip üzerimi değiştirerek dışarı çıktım. Sahilde yürüyüş yapmak iyi geldi ama bir gariplik vardı. Denizi izlerken anladım ki bu şehir beni boğuyordu.

Eve döndüğümde yatak odasında beni bekleyen bir sürpriz vardı. Gardırobun üstündeki mavi valiz, yatağın üzerine ağzı açık ve boş bir şekilde düşmüştü. Gözlerime inanamadım. Kaç dakika öyle şaşkınlıkla kalakaldım, bilmiyorum. O valiz, bulunduğu yerden yatağın üzerine nasıl öyle ağzı açık bir şekilde düşmüştü, hiç anlamadım. Ben anlamamıştım ama hayat anlatmakta çok ustaydı.

Telefonun çalan sesiyle salona koştum. Arayan, uzun süredir görüşmediğim bir arkadaşımdı. Biraz eski günleri yâd ettikten sonra asıl meseleye geldi. Başka bir şehirde bana çok iyi şartlarla bir iş teklif ediyordu. “Geliyorum.” dedim.

Ve bugün, bu şehre taşınalı tam bir yıl oldu. Ondandır bu dalıp gitmelerim. Peki, bir yılda ne mi değişti?

Şu an çok daha iyi bir hayat yaşıyorum. Bulunduğum yerde üst düzey yöneticiyim. Çok güzel bir şehirde, çok güzel bir muhitte oturuyorum. Şahane arkadaşlıklar ve dostluklar edindim. Mutlu ve huzurluyum. Kısacası her şey yolunda.

Siz şu mavi valizin bana ettiğine bakın hele…

Hepimiz bir anda nasıl 80’ler de bulduk kendimizi, renkli, ışıltılı ve samimi. Rüya gibi değil miydi?

Sosyal medya ara ara bazı akımlar yaparak bizleri bambaşka yerlere götürüyor. Bizlere de iyi geliyor sanki kendimizi hayallerin ötesinde yerlerde bulmak, bir havamız değişiyor.

Bunun en güzel örneği,  geçtiğimiz günlerde yaşadığımız 80’ler furyası. Hepimiz kendimizi bir anda 80’ler de bulduk. 80’lerin saç modelleri, kıyafetleri dönemin ambiyansı ile birleşerek bambaşka duygular yaşattı bizlere. Olmak istediğimiz, yaşamak istediğimiz her hale büründük ve bize inanılmaz iyi geldi. Hepimizin bir 80’lere gidesi varmış yahu!

Kimimiz 80’ler de konsere giderken, kimimiz kahve içerek en sevdiği programı izledik, kimimiz de ailemiz ile birlikte 80’lere bir yolculuk yaptık. Bu durumda yapay zekaya bir teşekkür etmek lazım. Zira sadece hayal ederek biz bunu başaramazdık. Teşekkürler yapay zeka, bizi 80’lere zaman yolculuğuna çıkardığın için.

Peki, bu akımın bize bu kadar iyi gelmesinin sebebi sadece bir sosyal medya eğlencesinden ibaret miydi?

Biz neden bu akımı bu kadar sevdik?

Çünkü hepimize özlemimizi hatırlattı, hepimiz nasıl da özlemişiz 80’li ve 90’lı yılları değil mi?

Evet, şuan bambaşka bir çağ yaşıyoruz, görünürde her şeyin daha kolay olduğu, her şeye çok kolay ulaşabildiğimiz, özellikle teknolojinin fazla geliştiği ve hayatımızı her yönüyle kolaylaştırdığı bir çağ. Ancak bu akımla hepimiz 80’li ve 90’lı yılları nasıl özlediğimizi fark ettik. O günlerin kokusunu, ambiyansını, renklerini ve en önemlisi sıcaklığını. Ve insanların birbirine olan samimiyetini .

Hepimiz birkaç günlüğüne de olsa o günleri yaşadık bence. Hayal ettiğimiz ne varsa ve kendimizi nerede, nasıl görmek istiyorsak 80’lere dair yaşadık, bir özlem giderdik. Hasretlik derinmiş meğer de haberimiz yokmuş. Hepimizin o yıllarda bir parçası varmış aslında.

Ve gönlümüzdeki yeriniz hep ayrı 80’ler ve 90’lar diyerek o yıllardaki tüm yaşanmışlıklarımıza veda ederek 2026 ya geri dönüyoruz. Bu günü ve sonrasını en güzel haliyle yaşamayı temenni ederek.

Dışarıyı seyrederken karşı dairenin balkonundan büyükçe, siyah bir çöp poşeti atıldı aşağıya; tam da çöp konteynerinin önüne. Poşet düşerken içime bir acı çöktü. Sebebini anlayamıyordum. Çöp atılırken insan acı çeker miydi?

Fincanı bırakıp kalbimi tutmaya başladım. Çok acıyordu. Ne kadar öyle kaldım, bilmiyorum.

Yatağıma gidebilecek kadar bile gücüm yoktu. Oracıkta uyuyakalmışım. Saat 9: 00 ’a doğru sıçrayarak uyandım. Rüyamda uzun siyah saçlı genç bir kız, ‘’Bana yardım etmen lazım. Sana çok yakınım, kurtar beni ‘’ diyordu.

Ter içinde kalmıştım.

Ben rüya görmezdim ki...

Görsem de hatırlamazdım, bu neydi şimdi?

Biraz hava alsam iyi olacaktı. Belki biraz yürümek iyi gelirdi. Eşofmanlarımı giydim kendimi dışarıya attım.

O da neydi?

Binanın önündeki büyük çöp poşeti, belirli belirsiz hareket ediyordu. Birden şimşekler çaktı beynimde.

Bu, sabah karşı dairenin balkonundan atılan çöp değil miydi?

Sahil, sabahın o saatinde bu kadar büyük ne çöpüydü bu?

Kedi, köpek olmasın içinde?

Poşete yaklaşmak istesem de yalnız açamadım. Hayır, hayır... Yapamazdım. Hemen kapıcı dairesine koşup Mehmet Amca’yı çağırarak durumu anlattım.

Birlikte poşeti açmaya başladık ki...

O da neydi?

Beyaz gelinliği kana bürünmüş gencecik bir kız!

Darp edilmiş, sonra da vurulmuştu. 

Derhâl çalıştığım hastaneye kaldırdık. Uzun ve zorlu bir ameliyattan sonra odasına alındı. Üç gün sonra gözlerini açtı.

Gözlerine bakınca fark ettim.

Aman Allah’ım!

Rüyamdaki o kızdı. Benden yardım isteyen o kızdı.

Şimdi anlıyordum neden poşet atılırken kalbimin o kadar acıdığını, neden o saate sıçrayarak uyandığımı ve apar topar dışarıya çıktığımı...

Hastaneye getirdiğimizde hayatta kalması için son dakikalarıydı. Demek yaşamayı seçmiş ve benden yardım istemişti.

Kendine gelince tanıştık. Dilan’mış adı.

Daha 17’sinde, ufak tefek bir kız çocuğuydu. Doğu köylerden birinden gelin gelmiş buraya. Çöp poşetiyle pencereden atıldığı gece, evlendirildiğinin ilk gecesiydi.

Evlendirildiği adam psikolojik tedavi görse de ailesi tarafından damatlığa uygun bulunmuştu. O gece de krize giren kocası, Dilan’ı önce darp etmiş, sonra da yaralayarak çöp poşeti ile çöp konteynerinin önüne atmıştı.

Daha sonra da ortadan kaybolmuştu.

Ve bugün o olayın birinci yıldönümü.

Aynı pencere kenarında, aynı şekilde, yine gittim o ana.

Bir yılda ne mi değişti? 

Dilan ailesinin yanına ve memleketine dönmek istemedi.

Ben de, ‘’Benim kızım olur musun? "dedim. 

‘’Olurum, abla’’ dedi.

Yalnız bir kadındım, o da hayatta yalnız kalmış bir kızcağızdı. Birbirimize yoldaş olduk. 

Dilan ruhen ve bedenen çabucak toparlandı. Hayata sımsıkı sarıldım. Açık öğretim fakültesinden yarım kalan eğitimine devam ediyor ve çalışmaya başladı.

Artık sağlıklı, genç bir kız.

Arkamdan gelen sesle bu zamana döndüm. 

-Abla bu saatte ne yapıyorsun  burada ?

Saat daha 06:33'tü. 

Göz göze geldik.

İkimizin de aynı yerde olduğu belliydi.

-Asıl sen niye bu saatte ayaktasın? Saat daha 06:33.