Peki ya bu zincirlerin arasından gördüğümüz umut ışığı ne zaman avuçlarımızda olacak? Bunca feryat nasıl duyulacak? Kaç kadın ölecek, kaç kadın vazgeçecek, kaç kız çocuğu büyümekten korkacak? Bu birimizin değil hepimizin meselesiyken hala susmayı seçen kaç kişi olacak? Yıllardır, asırlardır aynı konu hiç mi vicdan yumuşamaz? Akıl idrak etmez, merhamet nedir öğrenilmez? Oysaki ağaçtan savrulan yaprak kadar naiftik fakat mevsimlerin değişimi naifliğimizden vurdu bizi...

Hiçbir şey bilmeden nefes almaya başladılar; milleti, vatanı, adı ve ailesi onlar adına seçilmişti. Seçim yapma şansları olmadan bilmedikleri bir hayata gözlerini açmışlardı. Acımasızlıklarla erkenden yüzleşip naifliklerini, saflıklarını unutmak zorunda kaldılar.

Çocuk, dünyanın en saf varlığıyken en kirletilen figürü haline gelmişti. Bu dünyada olacaklardan habersizken henüz ağlamak yasaklanmış, dik durmak bir şart olarak önlerine konmuştu; çünkü dünya kötüydü ve onlar sadece sessizdi.

Peki, bu kötüler de bir zamanın çocukları değil miydi? Saf çocukluklarını nerede kaybetmişlerdi? Hangi rüzgârın esintisiyle böylesine yanlış yönlere savrulmuşlardı? Kendi çocukluklarını unutup bunca çocuğu nasıl yakabilmişlerdi? Beyazlarına nasıl siyah karıştırmışlardı? Kalemlerini kırmış, hikâye kitaplarını yıpratmışlardı.

Hedefleri çocuklardı; sanki kendileri bir zamanlar çocuk olmamışçasına... Çocukları katlederken aslında kendi çocukluklarını da yok edermişcesine...

Sessizlikti kurtuluşları; karanlık gecelerdi tek dik duruşları. Karşılarında durmaktan korkan insanlardı, bu zulmün devam etmesi için onlara cesaret verenler. Yükselen tek bir ses bile yoktu.

 “Tek başıma ne yapabilirim?” diyerek susuyordu, sekiz milyar iki yüz yetmiş milyon insan...

Tek darbede insan gerçekleri neden göremez?

Aynı tip insana iki defa güvenilir mi?

Gündüz doğan çocuk geceye olan aşkı bilir mi?

Gecede yıldız misali parlayan,

Elinde rakıyla gezenin derdini çözer mi?

Küçük umutları olup yaşayanlar varken,

Dünyalar ayağının altındayken,

“Yaşıyorum” diyenlere neden hayranlık duyulur?

İyiler kaybederken kötüler neden kazanır ki?

Mücadele eden yenilir,

Emek veren kaybeder;

Ve evet, hayat o kadar acımasız ki

Avuçlarımızda sönen bir mum lekesi gibi kalır…

Taşıyamam yüklerinizi. 

Ben yüzleşemem geçmişinizle. 

Her şey bu kadar ağır gelirken şimdiden, 

Sırtlanamam sevdiklerimin hüznünü. 

Kederden uzak yaşamakken dileğim 

Henüz 18'im de,

Yüzleştim karanlık odalarla. 

Beyazımla geldim dünyaya,

Siyahınızla kirlettiniz. 

Yapamam dedim, dinlemediniz. 

Daha çok küçüğüm ben 

Gözlerim doldu şimdiden. 

Yüreğimde bir yarım kalmışlık var 

Nasıl ifade etsem? 

Daha anlamlandıramadım yaşamın gayesini. 

Yüklenmeyin bu denli 

Daha küçüğüm ben. 

Anlayamam siyahın örttüğü kirleri. 

Boğazıma özgürlüğün sınırları tıkanmış 

Konuşamıyorum. 

Ellerimde neslin yaraları,

Ardımda kim olduğunu bilmediğim sorumluluklarım. 

Ben daha küçüğüm yapamam. 

Gülün kokusuna aldanırım 

Dikeninden habersizken. 

Güzel iki çift söze kanarım 

Ardındaki niyetten habersizken. 

Daha çok küçüğüm ben

Anlayamam, anlamlandıramam...

Soluğun kadar yakınım sana

Sen beni uzak bilirsin ama

Rüzgar vurduğunda saçlarına

Saçlarınla savrulurum

​Sen hiç dokunmadım sanırsın, okşamadım sanırsın saçlarını

Ama ben bakışlarımla sarmalarım seni

Düşünce dalından bir yaprak,duyunca feryadını

"Geldi" derim sonbahar, sana koşarım

Yamacında biterim

Lakin fark bile etmezsin

​Göğün mavisini seyre dalarken sen

Gözlerinde yok olurum ben

O an için göğün ta kendisi olurum, hissedemezsin

Kirpiğinden süzülen bir damla yaşı

Tenine değmeden silerim

​Yüreğimle dokunurum ruhuna

Sen hissetmeden olurum yanında

Lakin yorgunum birazcık

Sanma ki yanında olmaktan

Bahtiyarım seninle olmaktan

Sadece karşılık alamamaktan yorgunum birazcık.