Anlam veremediğim ve anlamakta güçlük çektiğim bir konu kadın cinayetleri ve kadına şiddet.

Kadına el kaldırmak erkeklik midir?

Sorunun yanıtı “ asla değildir ”.

Güçsüzlüğün, kontrolsüzlüğün ve şiddet kültürünün bir sonucudur kadın cinayetleri ve kadına şiddet.

Bana göre, son günlerde sıklıkla medya organlarında gördüğümüz kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddet haberleri yalnızca bireysel değil, toplumsal bir sorunun dışa vurumudur.

Şiddet bir “öfke patlaması” değil, bireyin seçimidir.

Hiçbir gerekçe; kıskançlık, ekonomik sorunlar, kültürel bahaneler, “sevgi” iddiası ya da “namus” gibi sözde kavramlar bir kadına zarar vermeyi meşru kılamaz.

Ne yapılmalı toplumun kanayan yarası kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddet konusunda?

Bu konudaki yasaların caydırıcılığı ne kadar etkili?

Köklü çözüm üretmek imkânsız mı?

Bireyleri eğitmek, şiddete maruz kalan kadınları sesi olmak gerekmiyor mu?

Bu sorular uzadıkça uzar gider.

Peki, çözümsüzlüğün nedeni ne?

Eğitimsizlik mi? Yoksa eşinden dayak yiyen kadının sesini çıkartmayıp “ Kocamdır sever de döverde” diyerek yediği dayağı sineye çekmesi mi?

Aslında sorun burada başlıyor.

Öncelikle şiddet gören kadınların “ Kocamdır sever de döverde” fikrini kafasından silmesi gerekiyor.

Yalnız olmadığını kafalarına kazımaları gerekiyor. Kadınlarımıza genç kızlarımıza şiddet gördüğünde yasal haklarının neler olduğu konusunda bilinçlenmesini sağlamak gerekiyor.

Elleri öpülesi kadınlarımızın şiddetten uzak bir yaşam sürmesi dileklerim ile.