Yazarlar & Paylaşım Platformu & İsmail ulubay

Ömür muhasebesi

İsmail ulubay — Fri, 07 Nov 2025 19:17:43 +0300

Ömrüm ölüme merdiven dayamış, saçım ak sakalım ağır.
Soruyorum kendime: dünyada neyim kaldı?
Mutlu iken çocuktum, dertleri ip diye atlardım.
Bilirim, ipin bir ucunda anam, bir ucunda babam var.
Büyüdüm; nasihatler kulağımı tırmalayıp,
Atladığım ipin ucundaki anamın, babamın ahını aldım.
Bazen geri kafalı, bazen çok bilmiş diye içimden isyan ettim.
Zaman bu; mum gibi eridi, kum gibi.
Rüzgârında bazen gözüme, bazen yağmur olup yüzüme vurdu gerçekleri.
Büyümüş özgür biriydim;
Lakin atladığım ipe bağlanmıştı ruhum.
Yitip giden zamanda içimden ettiğim isyan için
Özür diledim anamdan, babamdan.
Elimde ip, karşımda iki mezar taşı.
Yüreğimde küçük bir çocuğun oyun isteği ile mürekkebimden akan sözleri oku:
Oku ki, hâlâ dert ipinde atlayıp kimsenin görmediği bu oyunu oynayabiliyorken,
Sarıl sevdiklerine.
Ben şanslı bir çocuktum; ip atlayıp seksek oynadım.
Şu anki gençlere, çocuklara bakıp da şükrediyorum kederime.
Tablet başında geçen çocuklar hiç anlayamayacak
Anne babasının salladığı o ipten atlayıp oyun oynadığını.

OLURSA YAŞARIM OLMAZSA YAZARIM

İsmail ulubay — Wed, 15 Oct 2025 22:34:13 +0300

Nereden anlatmaya başlasam, bilemiyorum içimdeki kederi

sönmüş hüzün ateşinin
Külleri savruluyor yüreğimde
Bir kıvılcım yeter aslında,
Külleri yeniden alev etmeye.
Siyah beyaz bir sinema karesi gibi
Yabancıyım bu rengârenk hayata.
Maziden kalma sahneler geçiyor gözümün önünden,
Mürekkebim hüzne bulanmış,
Ve ben… pişman değilim keder yazmaktan.
Kafamın içinde bir uğultu,
Hiç susmayan sorular…
Bu gece de yaktım bir sigara daha,
Müziğimi açtım usulca,
Güneş doğmadan, seher vakti geceyi çalmadan.
Neden, diyorum kendime,
Neden bu vakitsiz sorular?
Neden efkâr damlıyor her dizeden,
Her kelimeden, her satırdan?
Hayattan ne bekliyorum?
Aşk mı? Para mı?
Huzur nedir ?
Kara bulutların göğsünden dökülen
Yağmur altında sevdiğinle ıslanmak mı?
Eğer huzur buysa,
Hiç yaşamadım.
Ama belki de gerek yok buna,
Hayatta kalmak yetiyor bana.
Bir kazadan sağ çıkıp yaktığın sigaranın
Verdiklerini,Hiçbir insan veremez.
Başımı yastığa koyduğumda
Hayalini kuracak bir şey kalmadı
Sormuyorum artık "neden?" diye.
Olursa yaşarım…
Olmazsa yazarım diye.

Zamanın Sessiz Tanığı

İsmail ulubay — Mon, 13 Oct 2025 22:53:23 +0300

Geceler usulca günleri kovalar, günler haftalara, haftalar aylara, aylar yıllara karışır.

Ve ömrün zamanın çarkları arasında ezilen dişli gibi dönüp durur

Kimi yoksulluğun pençesinde hayata tutunmaya çabalar,

kimi lüks sofralarda, tatil beldelerinde huzuru satın alabileceğini sanır.

Gençlik, sanki hiç tükenmeyecekmiş gibi hoyratça harcanır.

Yoksullar birkaç kuruş uğruna ömürlerinden yılları eksiltir,

zenginler ise şatafatın ardında gerçek güzellikleri ıskalar.

Oysa hayat denen deniz sandığımız kadar derin değil

zamanın dalgaları arasında bir nefeslik durup kendine sorabilenler için yüzmek gayet basittir

“Geçen yıl,Geçen ay, geçen hafta, geçen gün ne yaşadım ?

Eğer bu sorulara verecek cevabın yoksa,

yaşamamışsındır; sadece hayatta kalmışsındır.

Ama yüzünde gülümsemenin izi,

kalbinde hayretin kıvılcımı,

zihninde güzel anıların yankısı varsa,

sen gerçekten yaşamışsındır.

Ve eğer acıların başrolünde oynadığın sahnelerle doluysa ömrün,

üzülme. Çünkü acı da olsa, sen hayatı hissetmişsindir.

Yaşamak, bazen gülmek kadar yanmaktır da.

Asıl üzülmesi gerekenler,

bu sorular karşısında sessizliğe gömülüp

ne mutlu olabilen, ne de acıyı tadabilenlerdir.

Şimdi soruyorum sana :

Geçen sene, geçen ay, geçen hafta, geçen gün ne yaşadın ?

Madalyon

İsmail ulubay — Thu, 01 Jan 1970 02:00:00 +0200

Bir bilmece saklıdır bu gece mısralarımda, tek soru onlarca cevapla karşı karşıya.
Sevdaların sırrı, aşkların katili soruyu sorarım kendime, yanan sigaramın eşliğinde.
Gidenler mi cesaretliydi yoksa kalanlar mı?

Gidenlerin kefesindeki korkuyu, kalanların yüreğindeki ızdırabı misafir ediyorum bu gece sözlerimde.
İki kefe, tek terazide bir bilmecede hakikati arıyorum vakitsizce.
Gönül terazisi şaşmaz derler, onlarca acı dolu ayrılık hikayelerinin sahipleri şimdi nerede?

Gidenlerin sırtına vurulan semerlerdeki yükleri hancılar alıp hüzünlü hikayelerine meze ettiler.
Sevdalar dillere dolanır, sarmaşık gibi diyarlar boyunca uzanır.
Kalanların ızdırabı, aşkta olan inadı zaman tüketirken günleri geceleri,kimsecikler işitmedi dillerinin ucundan dökülen acı dolu heceleri

Gidenlerin dilleri bülbül gibi durmadan korkaklığına sebepler buluyor, gittiği her handa karıştığı dert kervanlarının geride bıraktığı yollarda.

İncir ağacından çiçek bekler kalanlar.
Vakitler geçip yıllanır, yaşananlar .
Şarap gibi eskidikçe acıtır anılar.
Halbuki kalanların hep aklındalar, mazide kalanlar.
Anıları yok sayanlar var.
Gidenler sevda madalyonunun kaybolan yüzleri.

Gidenlerin kefesindeki sevda madalyonunun bakir yüzleri harcanır, gittiği yoldaki hanlarda bazen bir kadeh şaraba, bazen birazcık muhabbetle karışık yalana.
Cesaret arıyorum sevdanın madalyonunda.
Bir yüzü bakir, bir yüzü silik.

Yollar var, yolcuları yalnız ama yürekleri kalabalık.
Bekliyorum baharın habercisi çiçekleri, bir incir ağacının altında.
Yollar var sevda diyarına, alınan biletlerin ihanetle satıldığı, kalanların madalyon gibi harcandığı, gidenlerin dönmediği, kalanların gitmeye cesaret edemediği.

Biraz cesaret borç almak isterdim maziden, gelecekteki hayal kırıklığından habersiz dünlerimden ama artık madalyonun kalan tarafına işlenmişti suretim, kalanların arasında, incir ağacının altında.