Yorgun kalpler, sessiz bir sokağın köşesinde,

Her biri bir gece yarısı fısıltısı gibi.

Adımlar ağır, izler derin,

Umutlar, yorgun gözlerin ardında saklı.

Rüzgar, unutulmuş sözleri taşır,

Yağmur, düşen damlaları öper.

Banklarında oturur yalnızlık,

Gözler, geçmişin kırık camına bakar.

Her nefes, bir çığlık gibi yankılanır,

Kırılan parçalar birbirine sarar.

Belki bir gün, bir şefkat eli uzanır,

Bu durağı yeniden ısıtır, umar.

Gün bittiğinde, ışıklar titreşir,

Uzakta bir trenin düdüğü yankılanır.

Yorgun kalpler, bir araya toplanır,

Birbirlerinin sıcaklığında ısınır.

Sessiz bir şarkı yükselir,

Umutların tozlu tellerinde.

Yorgun kalpler, burada dinlenir,

Ve bir gün, bütün yollar evine döner.

Yazar Şair İmren Karabağ 

Yolun üçüncü durağındayım. İlk bölümde fikrin doğuşunu, ikinci bölümde o fikrin sessizlikte nasıl demlendiğini konuştuk. Şimdi ise karşılaştığım o en çetin eşikteyim: Yarattığın fikrin, yani o zihinsel evladının, artık sana yabancılaşmaya başladığı o "ayrılık" anındayım.

Yazmanın en ironik tarafı budur; aylarca, hatta yıllarca zihninizde büyüttüğünüz, her gece üzerine düşündüğünüz o karakterler, o olay örgüsü, o kavramlar; kağıda dökülüp son noktayı koyduğunuz gün, aslında artık size ait değildir. Sırrın Aynasında Yüzartif’i yazarken tam olarak bunu hissediyorum. Yüzüncü bölümleri geçerken, kalemimden çıkan cümleler bazen bana, "Bu cümleyi gerçekten ben mi kurdum?" dedirtiyor. Fikirler, kendi bağımsızlıklarını ilan ediyor.

İnsan dokunuşu, burada kendini "kabulleniş" ile gösteriyor. Yazdığınız metinle aranıza mesafe koyduğunuzda, aslında kendi sınırlarınızla da tanışıyorsunuz. Bir yazar için en zorlu yüzleşme, kendi kurduğu dünyada bir yabancı gibi hissetmektir. Ancak bu yabancılaşma, eserin olgunlaştığının en büyük kanıtıdır. Eğer bir metin, yazarına artık hiçbir şey söylemiyorsa, yazarını şaşırtmıyorsa, o metin sadece teknik bir işlemdir; ruhu yoktur.

Boyalı Kelimeler’in sayfalarında veya podcast’te Kalem Dostları ile paylaştığımız o samimi anlarda, insanların birbirinin izlerini sürmesinin sebebi de budur. Bir başkasının fikrindeki o "insani hata", o mükemmel olmayan ama dokunaklı vurgu, bizi asıl kendine çeken şeydir. Mükemmellik sıkıcıdır, hata ise insana dairdir. Ben yazılarımda o çatlaklardan sızan ışığı seviyorum; çünkü gerçek izler, o çatlakların üzerinde birikir.

Bugün, aynaya baktığımda gördüğüm o "yazar" ile yazdığım metinlerin arasındaki çizgiyi belirsizleştiriyorum. Artık ne yazar yazdığından ibaret, ne de yazdıklarım sadece yazarın bir parçası. Hepsi, evrenin o büyük anlatısına katılan küçük birer fısıltı. Fikrimin izlerini sürmeye devam ediyorum ama artık bir rehberim yok. Sadece, içimdeki o çocuksu merakın beni götürdüğü yere, o bilinmezin eşiğine doğru yürüyorum.

Yazmak; bir gün gideceğinizi bildiğiniz bir yolda, arkada sadece okuyanların zihninde çiçek açacak "düşünce tohumları" bırakmaktır. Ve belki de en büyük iz, hiçbir iz bırakmadan, sadece orada var olabilmenin huzurudur.