Kimisi unutmuş gibi yapıyor ama geceleri aynı hatıralarla baş başa kalıyor. Kimisi umursamıyormuş gibi davranıyor ama en küçük ayrıntıyı bile içinde büyütüyor. Kimisi güçlü görünmeye çalışıyor ama yalnız kaldığında kendi sessizliğine yeniliyor.

Çünkü insanlar çoğu zaman hissettiklerini yaşamaktan çok saklamayı öğreniyor. Gülümserken kırgın olabiliyor, konuşurken susabiliyor, kalabalıkların içinde kendini yapayalnız hissedebiliyor. Dışarıdan bakınca her şey normal görünse de herkes kendi içinde görünmeyen bir savaş veriyor.

Belki de bu yüzden kimseyi sadece gördüğümüz haliyle değerlendirmemek gerekiyor. Çünkü en büyük yükler omuzlarda değil, insanların içinde taşınıyor.

Herkes bir şey yapmıyor gibi davranıyor ama aslında yapıyor. Kimi özlüyor, kimi bekliyor, kimi affedemiyor, kimi de vazgeçmiş gibi görünürken hâlâ içinde bir umut taşıyor.

Ve bazen insanın en büyük yorgunluğu, kimseye belli etmeden yaşadıkları oluyor.

— Hüseyin Emre Altın