Günlerdir içinde büyüyen bir haykırma isteği var — ne dünyaya ne bir insana, yalnızca kendi içine doğru; yankısız bir çığlık gibi.

Yıkmak ya da dökmek istemiyor. Belki sadece biraz dağılmak; ama kendine zarar vermeden dağılabilmek istiyor. Çünkü artık biliyor: her defasında ruhunu yenilemeye çalıştığında, ondan bir parça eksiliyor.

İnsan, bitmek bilmeyen hırslarıyla, doymayan egosuyla, sahip olma arzusuyla kendi içini kemiriyor.

Ve o, tüm bunlara rağmen kaçmıyor. Kaçamayışı bile bir tür korkunçluk barındırıyor içinde.

Artık kazanmanın mutluluğunu yaşamıyor. Bir şey elde ettiğinde bile içinde bir sızı kalıyor. Çünkü o, artık ihtiyacın mutsuzluğunu yaşıyor.

İhtiyacın: sevilmeye, anlaşılmaya, dinlenmeye, sustuğunda bile duyulmaya…

Melankoli, insan ruhunun en eski sızı noktalarından biridir. Aristoteles’in “Neden bütün büyük insanlar melankoliktir?” sorusu, belki de yaratmanın kaynağının bu tükenmişlikte gizli olduğunu fark edişindendir.

Robert Burton’un Melankolinin Anatomisi’nde dediği gibi:

“Melankoli, yalnızca bir hastalık değil, dünyayı fazla duymanın bedelidir.”

Onun melankolisi de öyle; gider gibi yapıp kalıyor.

Bedeninden değil, ruhundan beslendiğini hissediyor bazen.

Tükendikçe kelimelere, sessizliğe, içe dönük bir derinliğe dönüşüyor.

Belki de insan, kendi içindeki yıkıntılardan başka bir şeyle yeniden doğmuyor.

dönüp dolaşan,

varmayı umduğum.

Bir karga vardı,

haberini taşıyan—

küstahtı biraz,

ama senin sesin

her eziyete değerdi.

Ya hiç görmezsem seni?

Ya sen hiç görmezsen beni?

Ya yollarımız

hiç kesişmezse artık?

Her sabah uyanıyoruz ve gün daha bizim için başlamadan, ülkemizde ve dünyada birçok olay yaşanıyor. Artık kimsenin “beni ilgilendirmiyor” deme lüksü kalmadı. Doktorundan hemşiresine, beyaz yakalısından mavi yakalısına, garsonundan politikacısına kadar herkes, bu zincirin  bir parçası.

Adını doğru koyalım: Bir şiddet döngüsünün içindeyiz. Şiddet diyorum, çünkü kelimeyi yumuşatmaya gerek yok. Peki, bu döngünün nedenleri neler?

Ekonomik yetersizlikler, yerini bulmayan adalet, insanların kendi adaletini arayışı, eğitimsizlik… Ve belki de en önemlisi, nezaketten uzak, dürtülerle hareket eden zihinler. Bunların toplamı, daha gözümüzü açar açmaz yüzleştiğimiz dünyayı karşımıza çıkarıyor.

“Bunlar zaten bilinen gerçekler” diyebilirsiniz sevgili okur. Haklısınız. Ama asıl mesele şu: İçinde bu kadar maruz kaldığımız bir zinciri nasıl kıracağımızı düşünemez hale geldik. Önce insanlara, sonra insanlığa küserek, büyük yalnızlıklara savruluyoruz. Yerini sahte ilişkiler, güvensizlikler ve öfkeler alıyor.

Peki, kırılmaz mı bu zincir? Elbette kırılır. İnsan anlamaya ve anlatmaya mecburdur. Ve umut, tam da burada devreye girer. Bazen biri çıkar konuşur, bazen bir gemi ufukta görünür, bazen bir ses “Ben buradayım, yaralar sarılabilir” der.

İşte o an, insan yeniden insanla tanışır.

Dünya insan ile tanışır .

Vicdanın kırılganlığını hatırlamak, sessizliğin yükünü fark etmek ve unutmanın politik yönüne direnmek… Belki de bugünün en büyük sorumluluğu budur.