Yazarlar & Paylaşım Platformu & Havin Mohul

Çocukların Tepesinde Değil Arkasında Durun!

Havin Mohul — Sun, 21 Sep 2025 00:48:08 +0300

Özellikle günümüzde çocukların arkasından çok tepesinde bulunma olayı daha fazla.Bizler anne-babalar olarak koruduğumuzu zannettiğimiz çocuğumuzu aslında görünmez bir kafes içerisine hapsediyoruz.Çocuklarımız o kadar çok sıkıyoruz ki neredeyse onlara bir alan kalmıyor, çocuklar şartlanmış olarak büyüyor işin sonun da "ben ne yaparsam yapayım nasılsa annem/babam benim için bunu çözer,halleder,ben onların dediklerini yapayım" ya da "ben istediğimi yaparım, istediğim olmazsa annem/babam bir yolunu bulur,bana kimse bir şey diyemez ,yapamaz ben istediğimi yaparım" gibi algılar ile büyüyen bir nesil orataya çıkmış durumda.Evet sizler anne ve babasınız ama unutmayın ki ömür boyu çocuğunuz ile beraber olamazsınız. "Aman düşmesin,kalkmasın,aman bir yerine bir şey olmasın,kimse bir şey demesin,benim çocuğum yapmaz , yaptıysa karşı tarafın suçudur vb" düşünceler ile bir kafes içerisinde koruyarak büyüttüğünüzü zannettiğiniz çocuklar ,yarına "kural bilmez,istediğini yapan,hatalarını kabullenmeyen,sınırsız, sorumluluk almaktan kaçınan,özgüvensiz,nerde nasıl davranması gerektiğini ve kiminle nasıl konuşması gerektiğini bilmeyen" çocuklar/yetişkinler oluyorlar.Size elbette çocuğunuzu salın gitsin demiyorum ,tabi ki çocuğunuzu korumak yapmanız gereken bir şey,biz onların güvenli limanlarıyız ama bunu yaparken çocuğunuzun arkasında durmak yerine tepesine binip daha ilk adımlarından itibaren hayatının her anında müdahale ederek yapmayın.Bırakın çocuğunuz kendi başına ilerlesin onu yalnız bırakmayın ama tepesine de binmeyin her zaman bir adım gerisinde ,tam arkasında durun.O iki adım gittikçe siz arkasından bir adım ilerleyin.İlk düşüşünde koşup kaldırmayın bırakın kendisi öğrensin kalkmayı daha sonra gidip sarılırsınız ,düşmemesi adına konuşursunuz ama en azından çocuğunuz düşmemeyi düşerek öğrenmiş olur.Bırakın okulda, bahçede,parkta kirlensin ya da arkadaşıyla kavga etsin ,sorunlar ile başa çıkmayı öğrensin.Ona, onun yanında kavga ettiği arkadaşına üstünlük kurabileceği algısını oluşturmayın.Okulda , dışarda parkta vs bir yaşıtı ile yaşadığı sorunu onun yanında öğretmeni,sorun yaşadığı arkadaşının ailesi ile benim çocuğuma kimse bir şey yapamaz gibi cümleler ile yaklaşmayın.Elbette sizin çocuğunuza kimse bir şey yapamaz fakat sorun yaşadığı kişi de bir çocuk ise burada biraz düşünmek ve sözleri tartmak gerek.Bu tür hassas konular çocuklarınızın yanında anlık öfke ve tepki ile konuşulduğu zaman çocuğunuz da "bana kimse bir şey yapamaz annem/babam beni savunur ben istediğimi yapabilirim "algısı oturmaya başlar.O her istediğini yapabilir çünkü onun için sorunları her şekilde çözen birileri zaten var.Eğer böyle bir sorun mevcut ise öncelikle sakin kalınmalı,olayın ne olduğu ve boyutnun ne olduğu öğrenilmelidir.Konuşulması gereken kişi sorun yaşanılan çocuktan ziyade o an onunla ilgilenen yetişkin olmalı ve sorun ani oluşacak sözlü tepkilerden dolayı çocukların yanında konuşulmamalıdır.Çocuklar aslında birer kamera gibidir yaptığınız, söylediğiniz her şeyi an be an kaydediyorlar ve bu kayıtlar ileri ki süreçlerde yaşantılarına yansıyor.Eminim sizlerde çocuğunuz da bazen fark edip görüyorsunuzdur , çoğunlukla taklit ediyor diyerek gülüp geçtiğimiz davranışlar aslında bizim yansımamız oluyor.Çocukları kafese kitleyip tepelerinde dikilmek yerine onları özgür bırakmalıyız ,her an bir adım arkasında ilerlemeliyiz.Bırakın korkmasınlar, özgüvenli olsunlar,bırakın sınırlarını bilsinler ve öğrensinler,bırakın hayatı gerçekten olduğu gibi keşfedip gerçekçi yaşasınlar.Günü gelip sizin kafesinizden çıktıklarında gerçek dünya ile aniden karşı karşıya kalmasınlar.Kimse bir şey yapmasın,biz çocukken yaşayamadık o yasasın, ağlamasın sakın her istediği olsun diyerek bir kafeste büyüttüğünüz çocuklar sınırsız , aşırıya giden bir nesil oluyor.Sevgili anneler ve babalar biraz daha rahat olun ,derin bir nefes alın ,elbette günümüzde ki yaşamda çocuk yetiştirirken tedirgin olmamak imkansız fakat birazda kendimize dönmeli ve elimizden geldiğince hayata tek başına sağlam tutunabilecek bireyler yetiştirmeliyiz.Sevgiyle kalın?

Doğmamış Kadın

Havin Mohul — Sat, 16 Aug 2025 23:05:04 +0300

Ben en son ne zaman doğdum,ne zaman varoldum,ne zaman nefes aldım,ne zaman seçildim,ne zaman ilgi gördüm,ne zaman güldüm,ne zaman ağladım,ben şu an neredeyim,kiminle ne yapıyorum?

Hiç bir sorunun cevabı yok gibi ,ben yok gibiyim.Hiç nefes almamış hiç var olmamış gibiyim.O kadar çok yok sayılmış ki duygularım ben artık kaybolmuşum.Sahi böyle değildim bir zamanlar,gülerdim ben,severdim,sevilirdim ya da belki sadece sevildiğimi sanardım.Hatırlayamıyorum artık hiç bir şeyi,kafamın içi dönük gibi,anımsayabildiğim tek şey bu zamana kadar bana sunulan her sevginin koşullu olmasıydı sanırım.Hevesim yok artık,konuşmak gelmiyor içimden,ortada bir sorunmu var , olsun kalsın öyle,konuşacağız da ne olacak sanki.O kadar bıkkın ve yorgunum ki her an her dakika sanki asırlar gibi geliyor artık.İnsanı, insan öyle bir tüketiyormuş ki meğer kurumuş bir çiçekten farksız olunuyormuş.Çölde hatta belki kurak bor arazide susuz kalmış hissediyorum kendimi.İnsan ilgisizlikten bıkınca böyle oluyormuş meğer.Bir girdap bir dönence gibi dönüp durmuşum kendk etrafımda ,belki biraz ilgi alabilirim diye.Alışmışım tabi koşullu sevilmeye,ilgisizlikten ölürken bile becerememişim terk edip gitmeyi.Şimdi kurudum kaldım kurak çöller gibi.Hangi su diriltir beni.Ya her şeyi geçtim bir insan içerde ki sorunu bırakıp dışarıda ki sorunu çözmeye çalışır mı hiç? Bunu bile bile ,göre göre çaba sarf etmiş,bir umut beklemişim çözülmeyi.Beklerken kurumuş kalmışım.Ben sanki hiç var olmamış gibi.Hiç doğmamış gibi.

O Evi Yeniden Bulmak

Havin Mohul — Sun, 10 Aug 2025 00:31:09 +0300

"İnsanın doğduğu ev kaderidir" derler.Gerçektende öyle,hatta doğduğun ev sadece kaderin olmakla kalmıyor,tüm çocukluğun,gençliğin ,yetişkinliğin oluyor.Evlenip gitsen bile , bambaşka bir şehirde bambaşka bir hayat yaşasan bile o ev seni terk etmiyor hiç.Sen o evden çıksan bile o ev senden,hayatından çıkmıyor.İnsan kapıyı çarpıp çıktım zannediyor,oysa bilmiyor ki o evi de ,o evde yaşadıklarını da alıp gidiyor.

Hani hepimizin vardır ya "annem gibi olmayacağım,asla babam gibi birini kabul etmem,tüm bunlar bana yapılsa asla kabul etmem." Dedikleri.Hah işte insan tamda bunlarla sınanıyor.Çocukken bize yaşatılanlar ,o acılar,o hüzünler aslında gelecekte ki hayatımızın yapı taşlarını oturtmuş oluyor çoktan.Biz tam da o kadını/adamı buluyoruz ,biz tam da susmam dediklerimize susan,yapmam dediklerimizi yapan oluyoruz.İnsan ilk başta hayatına aldığı kişi ile çok mutluyken, zaman geçtikçe aslında, arkasında bıraktığını zannettiği o evi tekrar yaşadığını anlayınca çıkılmaz bir girdaba giriyor.Eskiden o evin içinde ki çocuk senken şimdi ise bir anda o anne/baba tam da sensin.Ve şimdi kaçtığın ,kaçtığını zannettiğin tüm o gerçekler ile savaşma sırası sende.İnsan nereye giderse gitsin o ev hep içimiz de yaşıyorken kaçmak imkansız.Peki bizim suçumuz mu tüm bunlar? Hayır tabi ki değil.Hiç bir şeyden habersiz dünyaya gelmişken o evin içindekiler senin suçun değil.Evet belki bedelini sen ödedin ama bu hep böyle gitmek zorunda değil.Sana o evden tamamen kaçıp kurtulursun,her şey geçer demeyeceğim ama buna alışıp,o evi olduğu gibi kabul edersen kaçabilirsin.Evet sen gerçekten de o evde ki anne/baba olmak zorunda değilsiniz ama bunu korkarak,bundan kaçmaya çalışarak değil, o evi ve içindekileri kabul ederek başarabilirsin.O ev hep öyleydi.Sen varken de sen yokken de.Şimdi senin kaçıp gitmen degiştiremez o evin kaderini.Sen kendi kaderini değiştirebilirsin.Kendini kabullen,benliğini sev, o evin seni içine çekmesine izin verme.Savaş ver ama korkmadan,kaçmadan,o evi kabul ederek ,acılara sahip çıkarak ,o küçük çocuğa sarılarak.Kalbinin her zaman aydınlık olması dileğiyle.Hayat kolay demeyeceğim ama imkansız da değil.Sen istersen çok daha güçlü olabilirsin.