Oda, neredeyse hareketsizdi.
Loş bir gece lambası, kenarından sararmış duvara solgun bir ışık bırakıyor, yatak odasını hayal ile gerçek arasına hapsediyordu. Sessizlik, boğucu bir battaniye gibi Kenan’ın üstüne çökmüştü.

Yatakta huzursuzca döndü.
Alnından süzülen ter, yastığa karıştı. Kaşları çatılmıştı, çenesinde bir gerginlik vardı. Uykusu, derin bir karanlıktan çok yüzeye yakın bir kabus gibi davranıyordu. Gözkapaklarının altında bir şeyler çırpınıyordu.

Ve aniden…

Bir ses.

Derinliklerden gelen, zar zor duyulan ama kemiklerin içine kadar işleyen bir fısıltı:

“Vücudumu geri istiyorum…”

O an, Kenan’ın bütün vücudu irkildi.
Sırtından yukarıya doğru bir ürperti yükseldi.
Boynunun arkasındaki tüyler, bir anda diken diken oldu.
Nefesi boğazına düğümlendi.

Göz kapakları titredi.
Ve gözlerini açtı.

Tavana boş boş baktı bir an. Ardından yavaşça başını çevirdi.
Gardırobun aynası…

Ama aynada kendini değil, başka bir dünyayı gördü.
Görüntü flu, neredeyse anlaşılmazdı.
Bir orman vardı orada.
Sisli, gri, kasvetli.
Dallar gölgeler gibi titriyor, ağaçlar sanki nefes alıyordu.
Ormanın varlığı belli belirsizdi — ama hissi, iç burkan bir gerçeklikti.

Ve yansıma...
Kendisi gibi görünüyordu ama değildi.
Gözleri daha sönük, teni daha solgundu.
Elleriyse…
Ellerinden kan damlıyordu.

Taze, sıcak, kurbanın bedeniyle bağı yeni kesilmiş gibi.
Parmak aralarından süzülen kan, aynanın içinden sarkıyor gibiydi.

Yansıması, gözlerinin ta içine baktı.
Ve fısıltı bu kez dudaklardan çıktı, ama ses aynanın içindeydi:

“Vücudumu bana geri ver.”

Kenan’ın tüyleri diken diken oldu.  Nefesi düzensizleşti.
Boğazından kopan bir çığlıkla aynaya doğru bir adım attı — ya da kaçtı, kendisi bile emin değildi.

O sırada bir el omzuna dokundu. Kenan, boğuk bir çığlıkla sıçradı. Gözlerini açtığında yatak odası eski halindeydi. Sadece karısı, korku dolu gözlerle ona bakıyordu.

Yüzüne hafifçe dokundu, sesi yumuşaktı:

“Kenan… Sakin ol. Kabus görüyordun.”

Kenan aynaya bir kez daha baktı, kendi yansımasını gördü.

BÖLÜM I — KANLA KURULMUŞ DİYAR: SLAVERIA

Slaveria vahşi büyüyle şekillenmiş dört kıtanın kuzey batısında yer almaktadır. Bu topraklar asırlardır karın ve kanın hüküm sürdüğü bir coğrafyaydı. Kuzeyi, yılın büyük kısmını kar fırtınalarıyla geçirirken; güneyindeki valzora toprakları, çamurla yoğrulmuş ılık yağmurların altında çürüyen umutlara ev sahipliği yapıyordu.

Slaveria; Zarekh denen, soğuk yüzlü ve kadim geleneklere bağlı merkezi yönetimin boyunduruğu altında nefes alıp veriyordu. Ama Zarekh’in demir elleri her yere ulaşmazdı. Yüzlerce yıldır kendi topraklarında hüküm süren valzora beyleri, yani kladvarlar, dışarıdan itaatkâr görünüp içeride kendi taht oyunlarını oynamayı sürdürüyordu. Kimi şehvetle, kimi korkuyla, kimi ise yalnızca açgözlülükle yönetiyordu halkını.

Kladvarlar için güç yalnızca toprakla ya da altınla ölçülmezdi. Güç, bir Dravik'in gözlerinde parlayan öldürme isteğindeydi. Slaveria’nın dört bir yanında kurulan arenalarda, kana susamış halkı bir nebze olsun avutmak adına düzenlenen savaşlarda, bu Dravikler –  batı krallıklarının verdiği isim ile gladyatörler – adeta tanrıların lütfuna dönüşmüştü. Bazıları tek başına on adamı devirirdi, bazıları ise zincirlenmiş doğaüstü yaratıkların sırtında arenaya çıkar, büyüyle kanı birbirine karıştırırdı.

Ama zafer her zaman kanla gelmezdi. Slaveria’nın sokaklarında her gün binlerce çocuk aç yatıyor, çamurun içindeki ekmek kavgasında anneler kızlarını satıyordu. Ticaret yolları, Zarekh’in gölgesinde kalan birkaç büyük valzora arasında sıkışıp kalmıştı. Zenginlik, kulelerde çürürken; sefalet, kulübelerde yaşamaya çalışıyordu.

Her zaman böyle değildi bu topraklar, bir zamanlar bolluk ve bereket içindeydi. Bu topraklar dört mevsimi aynı anda yaşadığı için her türlü sebze ve meyve yetişirdi. Vaktiyle hayvanların verimi bereketliydi; sıkça doğururlar, hem yetiştiricisinin yüzünü güldürür, hem de halkın her türlü ihtiyacını fazlasıyla karşılarlardı. Bunun sebebiyle ilgili dedikodular dolaşmaktaydı halk arasında. Bazıları, doğaüstü varlıkların arenalarda eğlence için savaştırılması, kimileri ise Slaveria'nın dağlarında görülen gölgelerin aslında tarihten silinmiş eski bir hanedanın bölge üzerindeki laneti olduğunu iddia ederdi.

Ve şimdi, Slaveria’nın bir başka kışı daha yaklaşıyordu. Soğuk, her zaman olduğu gibi ilk olarak halkın kemiklerine inecek, sonra kılıçlar draviklerin ellerinde bir kez daha ısınacaktı.

BÖLÜM II — KAN EKMEĞİ

Slaveria’nın kuzeybatısında yer alan Gerun Valzora, o sabah yine erkenden uyanmıştı. Şehrin kalbindeki taş arena, güneş henüz ufukta belirmeden kapılarını aralamış, halk çoktan sıralara dizilmişti. Çamura bulanmış ayaklarıyla sürüklenen yığınlar, bir lokma ekmeğe hasret geçirdikleri gecenin öfkesini, birazdan akacak kanla dindirmeye hazırlanıyordu.

“Bugün üç Dravik dövüşecekmiş,” diye fısıldadı yaşlı bir adam, yanındaki oğlunun kulağına. “Biri ilk kez arenaya çıkacakmış. Dağ okullarındaymış... Görenler gözlerini kurt gözlerine benzetmiş.”

Arenanın altındaki loş hücrelerde ağır bir demir kapı gıcırdayarak açılır. İçeride, duvarlardan sarkan meşalelerin titrek ışığında genç bir adam sessizce beklemektedir. Zincirleri henüz çözülmemiştir. Bedeni yara izleriyle doludur; ama en derin iz, gözlerinde taşıdığı sessizliktir.

Adı Kael'di. Sekiz yıl boyunca Tarnoch Valzora’da askerlik yapmıştı. Zorunlu hizmeti tamamladığında gidecek bir yeri yoktu; kalmıştı. Yıllar içinde, kladvarın zalim yönetimi bölüğündeki askerlerin canına tak etmişti. Bir ay önce bir kladvara karşı isyan başlattılar. Bölüğün çoğu ölmüştür, kendisi ise sağ kaldığı için “şanslı” sayılarak bir Dravik okuluna satıldı.

Bir ay boyunca eğitildi: kılıç, balta, mızrak… Ama ona asıl unutturulmayan şey açlıktı. Aç kalan, yaşamak için dövüşmeyi öğrenirdi.

Kapıdaki görevli sırıtarak zincirleri çözer.

“İlk kez kana gireceksin çocuk. Ama unutma, bazen kan su gibi akmaz… çamur gibi akar. Alışman gerek.”

Kael cevap vermez. Ben kanın her halini gördüm, diye geçirir içinden. Eline uzatılan paslı kılıcı alır, arkasındaki taş geçitten arenaya doğru yürümeye başlar. Yukarıdan yükselen binlerce ses, ayak seslerine karışır. Açlık, kılıcın ucunda bir parça et gibi beklemektedir.

Halk çılgınca bağırır:

“Kaaaaan! Kaaaaaaan!”

Ve o an, Slaveria’da bir gün daha başlar.
Kan, toprağı sulayacak; sefalet, bir günlüğüne unutulacaktır.

BÖLÜM III — SON NEFES

Toprak soğuktu. Kael’in yüzü kum zemine değdiğinde, demir gibi sertliğini değil; mezar kadar derin bir sessizliği hissetti. Göğsündeki yara her nefeste biraz daha açılıyor, sanki dışarıya kan değil de anılar sızıyordu.

Bağrışmalar uzaklaşmış gibiydi. Tribünlerden yükselen çığlıklar, artık rüzgârın uğultusu içinde boğuluyordu. Belki de Kael’in kulakları, çoktan sonsuzluğun sessizliğine teslim olmuştu.

“Bu muydu?” diye geçirdi içinden. “Bu kadar mıydı? Sekiz yıl boyunca dövüştüm. Bu halk için kanımı akıttım, defalarca. Karşılığı bu muydu? Şimdi alkışlıyorlar… ama beni onurlandırmak için değil. Beni öldürenleri kutlamak için. Kimin için öldüm ben?”

Karnının altından bir sıcaklık yayılmaya başladı. Kan mıydı, yoksa içinden sızan son direnç mi? Fark etmedi. Gözleri, arenanın açık kubbesine takıldı. Gri gökyüzü ağır ağır karla kaplanıyordu. Kar, usul usul yağıyordu. Kuzeyden gelmişti. Tıpkı onun gibi.

“İtaat etmemi istediler. Edemedim. Bu alkışlayanlar gibi olamadım. Herşeyi unutturdular ama ben… annemin sesini hâlâ hatırlıyorum.”

Gözleri doldu, ama ağlamadı. Askerlere ağlamak öğretilmezdi. Ağlayan savaşamazdı; savaşamayan ölürdü. Bugünse… zaten ölüydü. Sadece kalbi, bunu henüz kabul etmemişti. Üstü açık arenanın üzerine usulca kar yağmaya başlamıştı.

“Bir daha kar görmeyeceğimi sanmıştım. Ne kadar da komik. Tanrı, onlarca dileğim arasından bunu seçmiş demek…”

Bir adım ötede, arenanın kumları hâlâ taze kanla ıslanıyordu. Seyirciler ayaktaydı; çığlık çığlığa, kudurmuşçasına bağırıyorlardı. Onlar için Kael, sadece bir andı. Bir dövüş. Bir ölüm.

Ama Kael için bu, bir başlangıcın sonuydu. Son nefesini verirken gülümsedi. Küçük, belli belirsiz bir tebessüm. Kimse görmedi. Belki de dünya, o gülümsemeyi hak etmemişti.

Kael öldü.

O gün… bir Dravik daha arenada can verirken, halk bir günlüğüne yine açlığını ve sefaletini unutmuştu.