Giderken hazan,

Sana gülmeler yakışır çocuk,

Ayçiçek tarlasını andıran saçlarından doğarken güneş;

Yağmur olur kirpiklerinde kokusu sevdanın,

Tüm ovaya yayılır.

Bir türkü olur yüreğinde hasret,

Nakaratından turnalar havalanır.

Trenin dumanı gibi uçup gider hüzün,

Beyaz avucuna  sığınır kurduğun tüm düşler;

Saf, masum

Giderken hazan,

Sana gülmeler yakışır çocuk...

Vapur sesinin geçmediği ufukta, 

Şehrin turuncu kızıl dumanı dağılır, dağınık saçlarıma

Suskun çatıların kiremit sesiyle

Telaşlı bir martı gelir, 

Sesini bırakır, sararmış akşamıma. 

O, yorgun kanadını değdirirken  suya, 

Islanmış tüylerini okşar, dünden kalma bir rüzgar

Simit kırıntıları içinde, öylece durur zaman. 

Beyazlığı uçunca dallarımdan, 

Bekleyişim bir sonraki güne kalır. 

Boğazımda düğümlenir söylediği veda şarkısı

Nakaratında ayrılık

Fısıldarcasına... 

Martıların bıraktığı sessizlikten başlar günün akşamı

Uzaklaşırken satırlarından kağıdımın

Yüreğim takılır kanadına

Çırpınırcasına... 

Hiçbir şey eskisi gibi değil bugün... Çığlıklar atmak karanlığı ürkütürcesine, gülebilmek, artık boylu boyunca uzanıp çimlere. Kor düşmüş yüreğinin kıyılarına vuran hüzünleri, sevinçle temizleme zamanı dedim kendime. Yitip giden çok umut oldu yazıklarla beraber. Pişmanlıklar, sancılar, yakarışlar... Bugün başka herşey. Zemherin tutsaklığında kalan ağacın dalları başka güzel, sanki ellerini göğe açıp etrafında dönen semazenin beyazlığı yağmış üzerine. Toprağın koynunda, düşen kar taneleri ile dans eden kardelenin sevinci başka güzel. Güneş, başka mevsime saklasa da gülüşlerini, huzmelerini papatya falı gibi dağıtıyor.Elindeki adakların gerçekleştiğinde görürsün ovalardan çıkagelen çiğdemlerin kokusunu. Kefilim hayatın umuduna. Uçurum gibi bir hayalin dibinde, bir tayın yeleleri değince, hissedersin doludizgin koşarken. Yalınayak yürürken kum tanelerinin üstünde, kayıp gider dünün, ertesi gün acıdan eser kalmaz, köpüklü bir dalga yanar senin yerine. Yani aslında herşey başka güzel bugün... 

Eylül 1998

Gamze Türkistanlı

      Nereden gelme bu üzüntün? O minik dünyanda hangi adamın yaşlılığındasın ki böyle gözlerin uzaklara dalmış. Çocuksun, yüzün, ellerin, sesin... Hayallerin var, hakkın değil yorgunluk, hepsini bana bırak da git çocuk. Hikayeler salkım salkım, yanan yüreğinde anılar, belki merhem, belki umut, belki de yarın olarak kalacak. Acı olsaydım şayet bu kadar uzun süre kalmazdım gözlerinde. Papatyaların beyazını görüp, bir kelebeğin kanadında sevinecek, martıların tüylerini anımsatan bulutları düşlerine benzeteceksin. Ağlamak, bazen tebessümün diğer yarısı oluverir,öğreneceksin. Yara olsaydım şayet bu kadar çok kanamazdım dizlerinde. Kırların yosun yeşiliyle beraber koşarken oyunlar oynayacaksın, toprağın bağrında. Hüsran, bin bir kılıkta çıkagelir tatlı rüyalarına, kan ter içinde uyandırır ve sen, açık pencereden onun gitmesine izin vereceksin. Gözyaşıysa şayet hüznün, kurur rüzgarda, korkuysa saklanır ağacın kovuğunda, çığlıksa sahiplenir serçeler... Küçük yüreğine kokuşmuş yılların gelip oturmasına izin verme, kolay ıslanır kirpiklerin. Kır çiçeklerine benzeyen sesinde masallar yazılı, her köşesinden gülüşler sarkmış. Vakitlerden çocuk, gül artık, tanışmadan ömrünü demleyen o son baharla... 

1999  Gamze Türkistanlı