Geçiyor,durmuyor,peşimizi bırakmıyor zaman, 

Öncesine de sonrasına da hasret bırakıyor, 

Bin sitem,birkaç bin pişmanlık; yüreğimizde kalan .

Evet evet,bu düzen böyle devam eder, böyledir. 

Yaş denilen belirteç ilerliyor, on dokuz,yirmi, yirmi bir, 

"Kıymet bil, en güzel zamanların"denilir. 

Bilemiyorum; öyle midir, değil midir? 

Başımı sallatıyor her şey "vay be!"dedirterek!

Bilmem öldürecek mi acep, delirterek? 

Şunu söyleyeyim, şöyle belirterek;

Aslına bakalım, adımız koyuluyor var olana ek!

Bir yandan ellerinin soğukluğunu tüm dünyanda hissedip sert rüzgâra bırakman,

Bir yandan gözyaşlarının yüzüne değişine yağmurun eşlik etmesi...

Ve senin hiçbirine aldırış etmeden iç dünyanda yolculuğa çıkman.

Gözler dolar bu yolculukta.

Gözyaşların yoldaştır, içine attıkların sır.

Konuşamadıkların yüreğinin bir köşesine, bir çeşit tesellin çene uçurumuna akar.

Ve yine gözlerin acılarına "tez git,tez gel" dercesine ıslatır yüzünü.

Bu acılar tez gelir gözyaşı olur da yüreğinden tez gider mi,bilemezsin. 

Ve bu zaman, kim kızdırmıştı bu zamanı,böylesine. Neden bu kadar öfkeyle akıp duruyordu, neden savuruyordu bizi hırçınlığıyla? Ben laf geçiremiyordum zamana ve o geçtikçe yorgun düşüyordum,kırılıyordu dallarım bu kuru inattan.