Yaşar Kemal’den dinlediniz hepiniz yalnızlığı,
Lâkin idrâk edemediniz mefhumunu, fehvâsını.
O koca şâir ki çekti bu cefâ-yı aşkı,
Siz ise bilmeden sevdâyı, sürdünüz zevk-ü sefâyı.

Bir gönül ki; firkat ile yanar, hicran ile ağlar,
Bir ruh ki; sükût içinde binlerce feryat saklar.
Kaderin hükmü ağırdır; ne çare, ne medet?
Gün gelir, devran döner, hükm-i zaman bulur nihâyet. 

Susar ehl-i cihân, diner gönüllerin âh u zârı,
Ve kalır insana yalnız kendi vicdanının efkârı.
Ve gün olur, hak olur; tükenir dünyanın ıssızlığı,
Tanrı alır bizden, bir vakit ihsân eylediği Yalnızlığı. 

          YAŞAR KEMAL ANISINA…

​Ağustos yağmuru vururken cama,

Gittiğin o yollar ıslak ve serin.

Terk edip gitmek mi düşerdi sana?

Açtığın bu yara her şeyden derin.

​Güneş hiç doğmuyor ıssız odama,

Yüzüme çarpıyor acı, kederin.

Merhem olamazsın artık yarama,

Kapandı kalbimde senin defterin.