Yüreğimde pusuda bekleyen hüznüm.

Şimdi başlar göğsümde yağmurum.

Sahi, nedir bu bitmez cefam? 

Kâinattan içeri,

Kâinattan dışarı.

Bitmiyor, bitmez bu döngü.

Yoruldum artık, gidip gelmelerden. 

Nedir bu bitmeyen ezam?

Gören körüm ben yine…

Bütün kemiklerim kırılırcasına,

İnsanlığı doğururcasına,

Sıcak bir günde serin bir suya hasretcesine,

Bir bilinmezliğe doğru kaybolurcasına,

Ruhumda bir sancı var.

Sanırım ruhum seni istiyor!

Görmüyorum,

Dokunamıyorum,

Dinlemiyor beni,

Senin anlayacağın ruhumu terbiye edemiyorum.

Ama gelmeni de istemiyorum.

Sevmeyeceğini biliyorum…

Yardım dilenmiyorum,

Sen yoksan O var, biliyorum.

Hani varlığına muhtaç olduğum,

Hani ölümün anlamı olan,

Şeyleri anlamsızlaştıran,

Anlamları hiçleştiren,

Velhasıl beni bile,

Seni bile …

Delicesine, hunharca.

Giymektir siyah kefeni,

Yürümektir ıssızlıkta.

Korkma! 

Varsay ki öldün.

Biter mi  sandın yaşamak?

İsa gelse gökten,

Yetmiş bin melek ile,

Sur’a üfürseler,

Yine de,

Evet, biter zannetme,

Gözlerine perde inince..

Nereye mi bu gidiş?

Belki de geldiğin yere,

Belki de olmayan yere…

Dünya dönüyor!
İnsanoğlu telaşında yine.
Ben ise göğe bakıyorum.
Sahi, ne güzeldi semadakiler.
Perdeler kalkınca gözlerimden.
Şimdi başlar yağmurum
Damla damla göğsümde.
Şiir yazdırıyor.
Kırık kalemiyle 
Bilinmez alemlerde.
Bir kedi geldi uzaktan.
Ardında yavrularıyla,

Yorgun.
Peşkeş çekmiş, belli
Haliyle pişman.
Üzülüyor muyum?
Bilmem ki.
Sorsan, kendinden emin.
Gel gör ki yokluktan. 
Serap var,
Hah, tam şurda.

Boğarcasına beni 

Işığımı kapatmış, görünmüyor hiçbir şey

Bağırıyorum, sesim duyulmuyor

Kulaklar sağır, gözler körelmiş

Ey zamane insanları! Nedir bu ataletiniz

Titretiyor arşı bu suskunluğunuz. 

Susmaya devam ediyorsanız eğer

Üzülecek bir şey de yok o zaman.

Gözlerime baktı ve bu bakışı biliyorum.

Öyleydi ya, iyi ve kötü yoktu.

Senin verdiğin değere göreydi herbir şey,

Seviyorsan güzeldi elbet.

Korkuyorsan kötüydü.

Bilinmez değildi bilinmeyenler 

Görünmez de değillerdi.

Sendin sen her anlamı veren.

Şifa da sensin zehir de..

Hayatın her fitnesinde,

Canını dişine takarak yaşayadurmuş olan ben!

Böylesine adice, böylesine hunharca planlara,

Ayak oyunlarına, sinsi bakışlara

Boyun mu eğeceğim!

Ey hayatımın zorbaları, zorbalıkları

Gelin! Hepiniz gelin de görün. 

Yaşamanın ne demek olduğunu,

Nasıl yaşanılması gerektiğini gelin de görün!

Herşeyim.

Yaşamıyorsam,

Hiçbirşeyim.

Herbir şey,

Bu kadar..

Yaşamak istemeyenler ölemiyordu.

Öyle bir dünyaydı işte insanın yaşadığı.

Sevgiyi isteyenler duygusuz ve ketum,

Acıdan gark olanlar kendini düşünen olmuş.

Sanki dünya tersinden dönüyor,

Sanki insanlar şaşkın ve bir haber bekliyordu.

Bir yandan boğulmuşlar bir nefese hasret,

Yaşamak isteyenler tatlı bir rüyaya..

Öyle bir dünya işte,sessizler konuşmaktan bıkmış,

Bıkmışlar anlamsızlıktan..

Çok tanıdım ben insan ile,

Düşündüm yok oldum fikrim ile,

Neredesin benim ey dermanım.

Sevgiye hasret bir kucak oldum,

İlaca muhtaç bir hasta oldum,

Acınası bir pir-i fâni oldum,

Neredesin benim ey dermanım…

Başkalarının hakkı olduğu kadar yaşamak,

Sizinde hakkınız bilesiniz.

Sanmayın ki tatsızdır her geçen saat,

Vallahi yaşamakta lezzet vardır.

Gidin ve mezardaki çürüyenlere bir sorun da

“Nedir sizi dünyaya çağıran”diye

Söyleyecekleri var size,emin olun!

Yaşamak diyecekler;sıcak bir günde,

Kana kana soğuk su içmek gibiymiş meğer..

Zira senin hazzına varacak tâkat kalmadı bende.

Mutlu olsun onlar, inan ben de kalmadı gülecek yüz,

Utanıyorum istemeye Senden,o çocukların göreceklerini,

Amma istiyorum yeni bir hayat ölümden sonra, benim de çocuk olduğum.

Göreyim ama o yaşayamayanların en mutluluklarını..

"Satarım canımı alan var mı? " 

Gece yorgundu, kervan şaşkın,

İpek satanı vardı, bakırdan sini satanı vardı da

Can satanı, hayrete düşürmüştü doğrusu.

Bağıran belliydi ki umudu vardı canından

Alan çıkacak elbet diyordu benim şirin canımı.

Ve kervandan biri " Ben diyordu, ben! "

Ceylan gözleri, uzun ve zarif bedeni,

Yüzüne nakşedilmiş o dudaklar, ne de güzeldi burnu.

Ağlıyordu şimdi, yüreği göğsünde huysuz!

Sonunda diyordu, biliyordum, ey can! 

"Canım kudretine teslim, paha biçmeyeceğim."

Kervan suskun,gökteki yıldızların sesi bozmuyor.

İki yürek, bir bedendeydi şimdi!

Ne hoşmuş, seni beklemek, anladım.

Şaşkınmışım ben,senden önce,

Şimdi hissediyorum, ne hoşmuş senin sedân...

İnsan ölümün çaresini bulmalı mı yoksa bulmamalı mı? Bana sorarsanız sevgili dostlarım,insan ölümün çaresi ile uğraşmamalı.Çünkü kötü insanlar yine iyi insanların yaşamasına izin vermeyeceklerdir.Güçsüzler,garibanlar,yoksullar yine ölecekler.Zenginler,hak yiyenler ise çok uzun yaşayacaklar.Değişen bir şey olmayacak anlayacağınız.Zira insan yine aynı insan olacak.Ölüm çok zor,ayrılık bazen dayanılmaz olabiliyor farkındayım ama bir yerde de ölüm dünyanın tek adaletli tarafıdır. O zaman ne mi yapmalı? Dayanmalı dostlarım,hayatın acımasızlığına karşı bir set olmalı.Sonuna kadar gitmeli dostlarım,belki de güzellikler en sondadır.Yarınlar mutlaka olacak.Sabahlar en zifiri karanlıklardan sonra bile gelmiyor mu!..

Sisli düşüncelerin ardı sıra geldiği,bu düşüncelerin yarattığı adına duygu denen cehennemin acımasızca yaşandığı saatler..

Ama...olsun.Kendimi en çok bulduğum vakitler de bu saatler.Kendimi tanıdığım,kendimi bildiğim saatler.Öyle ya insanın kendini bulması için yaktığı cehenneminde önce kül olmalı..

Evet,insan kendi eliyle yaktığı cehennemde kül olmalı.Yoksa nasıl bir daha hatta defalarca kendini yeniden var edebilir!..

Kendimizi defalarca yeniden yaratabilmeliyiz ki şu hayata katlanabilelim,yaşamaya, herşeye rağmen yaşamaya devam edebilelim.Kül olmalıyız sevgili dostlarım,kendi yaktığımız cehennemimizde kül olmalıyız...

Yol alır gider dumanlı gökte

Güneşsiz günler varmış hep ilerisinde

Yaşayaduruyor yine de insan zamanlı mekanda.

Ey dünya yolcusu! Kaybettin pusulanı yine

Rotasız gidiyor bu kervan,nereye?

Ay parlamıyor zifiri karanlık,nefes nefese

Bir parça toprak imiş seni bekleyen...

Teklikteki sır nedir? Kalabalıktan ümidini yitirmektir. Sessizliğin verdiği huzura erişmektir teklik. İnsan olmaya verilen çabanın doruğa ulaştığı andır, zordur ama teklik. Hiçliğin dehlizlerine sürükler insanı, boşluğun verdiği nefessizliği her zerresine kadar insana hissettirir, herşeye rağmen teklik, insan olmak için verilen mücadelenin en asil simgesidir...

Kalabalıkta yok olmayı da severim. Keşke biraz farklı olabilseydim diyorum. Ne bileyim, biraz herhangi bir insan gibi olabilseydim. Belki daha çok bağlanırdım şu adına dünya denen gezegene. Olsun, ne kadar yabancı gibi dursam da ben de bu göğün bir parçasıyım ve yaşamayı seviyorum. Kendimden çok bahsedince saçmalamaktan korkuyorum. Biraz da sen bahsetsene kendinden..