kırılırsa omzundaki gökyüzü

ve ellerin boşluğa çarpa çarpa yorulursa,

unutma—

toprak,

en ağır taşları bile sabırla taşır.

Ben gördüm;

dizlerinin kanıyla konuşan çocukları,

gözlerinden taşan karanlığı saklayan anneleri.

Gördüm;

bir lokmayı üçe bölen sofraları,

ateşin içinde bile birbirine sarılan insanları.

İnsan dediğin…

kökleri yanmış bir ağacın,

yine de filiz verme inadında saklıdır.

Gecenin bütün bıçaklarını

göğsünde taşıyıp

sabah olunca başını göğe kaldırır.

Ve bil ki;

hiçbir yara,

umut kadar derin değildir.

Hiçbir mezar,

bir çocuğun gülüşü kadar ağır değil.

Toprak öğrenmiştir:

Ölenin ardından yağmur yağar,

yağmurun ardından çiçek açar.

İnsan da böyledir;

yeniden doğmak için

önce biraz ölür.

Ve sen—

henüz ölmediysen,

hala kazanma şansın var.

Ben sana “çıkıp gelicem” demiştim.

Ama gelmedim.

Ben ne olduğunu hâlâ tam anlayamıyorum.

O gün sadece kaykay bakacaktım.

Arkadaşlarım vardı yanımda.

Sonra birileri geldi,

Bakışları değişikti,

Sesleri yoktu ama öfkeleri vardı.

Bana baktılar.

Ben hiçbir şey demedim.

Kaçmadım da...

Kaçamadım.

Bir şey saplandı karnıma anne.

Sıcaktı.

Ama ellerin gibi değildi.

Yere düştüm.

Kaldırımdaki taşlar soğuktu.

Kulağımda garip bir uğultu vardı.

Kimse bana yardım etmedi.

Korktum anne.

Çok korktum.

Seni düşündüm.

“Annem şimdi ne yapıyor?” dedim.

“Beni merak eder mi?”

“Acaba hisseder mi?”

Hissettin mi anne?

İlk defa o kadar yalnızdım.

Bir kere daha nefes alabilir miyim diye düşündüm.

Alamadım.

Sonra karardı her şey.

Ama şimdi buradayım.

Yukarıda bir yerde.

Beni göremiyorsun ama ben seni görüyorum.

Her gün ağladığını,

Fotoğrafıma bakıp dudaklarını oynattığını,

O pizzayı pişirip kimseye yedirmediğini biliyorum.

Baba sustu.

Ama ben onun sustuğu yerden bile duyuyorum kalbini.

O her gün bana bir şey anlatıyor,

Sadece gözleriyle.

Ben büyüyemedim anne.

Liseye zor başladım,

Birini sevecektim belki,

Senin çellonu çalmayı öğrenecektim.

Hiçbiri olmadı.

Ama bunların hiçbiri beni üzmüyor artık.

Tek derdim sizsiniz.

Kendinizi suçlamayın.

Ben iyiyim burada.

Ama lütfen…

Benim gibi çocuklar bir daha ölmesin.

Benim gibi anneler sabaha mezar başında uyanmasın.

Ben artık gökyüzündeyim.

Sakın “hoşça kal” deme.

Ben hep buradayım anne.

Sadece sarılamıyorum…

Hepsi bu.

— Mattia

içine geceyi kattım,

dudaklarımda soğuyan bir sigara,

elimde titreyen bir yalnızlık…

Kirpiklerinin gölgesinde saklıydı

söyleyemediğim bütün cümleler.

Gözlerin,

kaçmakla kalmak arasında

yorgun bir ceylan gibiydi.

Biliyordum,

bu şehirde hiçbir dem,

senin bakışın kadar koyu olamazdı.

Suskun bir kalbin

Unutulmuş hecesi miyim?

Yoksa gecenin en sessiz yerinde

Saklanan bir çığlık mı?

Bir adım attım—iz bırakmadı,

Bir söz söyledim—duyan olmadı.

Ben kimim?

İnsanların içinden geçip

Hiçbirine değmeyen bir gölge mi?

Bir sayfa aralığında yaşarım,

Bir kelimenin kucağında uyurum.

Gözümde ne ışık kaldı,

Ne de karanlık ürkütür beni artık.

Ben kimim?

Bir zamanlar çocuk olan

Ama büyürken her yaşını gömen biri.

Konuşmaktan çok yazan,

Bakmaktan çok hisseden biri...

Cebimde yoktu, kalabalıklarda da…

Bir çift göz bekledim,

Gözümden düşmemiş bir damla gibi.

Sokağa çıktım —

Duvarda asılı afiş, yalanın yüzüydü.

“Her şey çok güzel olacak” diyordu,

Altında bir çocuk, ayakkabısız uyuyordu.

Bir dilenciye ekmek verdim,

Yoldan geçen biri sordu:

"Reklam mı çekiyorsun?"

Hayır kardeşim, sadece insan kalmaya çalışıyorum.

Bir avuç insanlık aradım,

Sokak lambaları kadar soğuk yüzlerde…

Herkes aceleciydi,

Kimse kimseye bakmadan yürüyordu,

Sanki göz teması, bir borçmuş gibi.

Marketin önünde bir ihtiyar,

Fiyat etiketine bakıp iç çekti.

Ben içimden dua ettim:

Allah, insanı utandırmasın!

Bir avuç insanlık…

O kadar mı zordu ya?

Gülümsediğin birine selam vermek mesela,

Üç kuruşluk ekmeği ikiye bölmek…

Ya da sadece susmak bazen —

Kırmamak için.

Ben o gece,

Betondan örülmüş bu şehirde,

Bir avuç insanlık aradım…

Ve anladım:

Artık yürekler değil, binalar yükseliyor bu ülkede.

“Bir zamanlar insan diye biri vardı.”

Kafamı kaldırdım.

“Neydi o?” dedim.

Bana masal anlatır gibi baktı.

“Bir varmış... bir yokmuş,” diye başladı.

“Adı İnsan’mış. Gönlü varmış, sesi yumuşakmış. Eli uzanırmış, gözleri konuşurmuş. Kalbinde bir ev olurmuş; herkes girermiş. Kimse kapıda kalmazmış.”

---

“Sonra ne olmuş babaanne?”

Büyükannem bir süre sustu.

Sonra derin bir nefes aldı:

“Sonra İnsan, kendi yolunu kaybetmiş.

Kendi evini, kendi kalbini unutmuş.

Başka evlerin soğuk duvarlarına sığınmış.

Kendi sesini duyamaz olmuş.

Öyle çok konuşmuş ki, kendi kalbinin sesini bastırmış.

Öyle çok koşmuş ki, kendine hiç varmadan yorulmuş.”

---

“İnsan kötü biri miymiş?” diye sordum.

Babaanne başını salladı:

“Hayır yavrum… İnsan, hem çok iyiymiş hem de çok yanlış.

İyiliği unutmuş bazen, hatırlayınca gözyaşını dökmüş.

Ama hiçbir zaman kötü doğmamış.

Yüreğinin derininde bir ışık varmış, karanlıkta bile yanarmış.”

---

“Peki şimdi nerede?”

Babaanne camın dışına baktı.

“Belki sokakta yürüyen kalabalıklarda saklıdır.

Belki bir çocuğun gülüşünde,

bir annenin duasında,

bir askerin veda bakışında saklıdır.”

Sonra elimi tuttu:

“Belki de… senin içinde büyümek istiyordur.”

---

Bir süre sessizlik oldu.

Babaanne hafifçe gülümsedi.

“İnsan diye biri vardı, yavrum,” dedi.

“Sen hatırlarsan, yeniden olur.”