Yine dağıttım oynarken,

Bütün oyuncaklarımı.

Gemim battı, trenim raydan çıktı,

Kurşun askerlerim sardı her yanımı.

Ellerinde silahları, parmakları tetikte,

Bir öfke bir sinir ki hiç sorma.

Korkudan olsa gerek,

Avuçlarımdan kaydı misketlerim.

Dağıldı oda da her yere.

Aciz bir şekilde eğilip aldım birini,

İçine baktım bir gözümü kapatıp,

Kayıp hayallerim canlandı içinde.

Dur! O konuya girmeyeceğim.

Sonra annemin sesini duydum.

Topla oyuncaklarını ortalıktan,

Bıktım dağıtmandan,

Bıktım oyuncaklarından,

Diye bağırıp duruyordu.

Anne! Onlar oyuncak değil ki,

Onlar hayallerim diyemedim.

Desem bile, zaten faydasını göremezdim.

Beni hiçbiri dinlemedi ki hiçbir zaman.

Dinleselerdi eğer söylerdim onlara,

Ama dinlemediler ki.

Karanlıkta kaldım anne ışıkları yaksana,

Bir vefasızın kalbinde kayboldum,

Pusulamı yazsana.

Yollarım dikenli anne,

Koşuyorum kan revan içinde.

Senin o ten kokan merhemini,

Yarama sürsene anne.

Uçurumun kenarındayım,

Önüm boşluk arkam yokluk.

Bana o ninnilerinle bir yol çizsene anne.

Dilim lal kulağım sağır konuşamıyorum,

Beni başka diyarda doğursana anne.

Ben tek kaldım bu dünyada,

Sevgiliye yetim sevgiye öksüz.

Senin tek bir cümlene hasret kaldım anne.

Her nefes alışımda ciğerim yanar,

Hayallerim yüreğime batar.

Kuru yaprak gibi savrulurum,

Beni tekrar kundağa sarsana anne.

Beni başka diyarda doğursana anne.

Çocuk gibi ağlayabilir miyim acaba,

Otuzuma emekleme yaşı kala.

Bir pazartesi sabahı,

Herkesten küfür yükselirken göğe,

Seni görmenin telaşına düştüm ben.

Saçım sakalım uzun mu?

Pantolonumun ütüsü nasıl?

Ayakkabım ve paltom uyum içinde mi?

Bir çocuk gibi gülebilir miyim acaba,

Derdi tasayı buruşturup atabilsem bir kenara.

Bir Salı sabahı geçtim yine ayna karşısına,

Bakarken öylece yüzüme,

Yüzümde yüzün belirdi korktum ilk önce.

Ben sana gelmek için kalkmışken,

Siz hanımefendi niye zahmet ettiniz?

Bir çocuk gibi ölebilir miyim acaba,

Yüzümde kavuşmanın verdiği tebessüm ile.

Ama şimdiki çocuklar böyle ölmüyor,

Savaşın ve pisliğin içinde,

Acı ve kanla ölüyor.

Günlerim böyle paranoyak geçiyor işte,

Ve bir Cuma sabahı atarken sana karşı,

Tüm gücümle adımlarımı.

Bir çocuk gibi değil,

Bu sefer yaralı bir köpek gibi.

Sana varmadan yığılmaktan korkuyorum,

Bir çöp birikintisinin ortasına.