Bu zaman çok renksiz... "Ne varsa eskilerde var." güzellemesi yapmak istemiyorum ama yaşadığımız hayat sanki bizim değilmiş gibi, sanki sürekli biri bize ne yapacağımızı söylüyormuş gibi. Eskiden insanların hedefleri olurdu; okumak istenilen bölümler, bireyin kendini yansıttığı ya da mutlu olduğu bölümlerdi. Artık durum böyle değil: Hangi bölümde iş var? Hangisinin ataması yüksek ya da hangisinde para var?

​Üç madde yazdım ve birinde bile “mutlu” kelimesi geçmiyor. Evet, devir değişti; ben de tam olarak bundan bahsediyorum.

​İçinde bulunduğumuz işler, katlanmak zorunda olduğumuz insanlar... Eskiden kötü maaşlı bir işte çalıştığımızda arkadaşlarımızdan ya da ailelerimizden, "Orada boşuna, karın tokluğuna çalışıyorsun." diye tepkiler alırdık. Şimdi neredeyse çoğu iş yerinde karın tokluğuna bile çalışmıyoruz.

​Eskiden insanlar birbiriyle daha çok vakit geçirirdi çünkü cep telefonları yoktu.

​Şimdiki arkadaşlıklar dışarıda buluşup birbirlerinin yüzlerine bile bakmıyor, herkes cep telefonlarına gömülüyor. Öyleyse niye buluşuyorlar? Cevap basit: Sosyal medyada arkadaş çevresini, ne kadar sosyal bir insan olduğunu ve ne yiyip ne içtiğini paylaşmak için. İşin korkunç yanı bunu yaptıklarından haberleri bile yok; onlara göre sadece sosyalleşiyorlar.

​Gelelim günümüzdeki yapay zekâya... Ona o kadar bağlandık ki bütün sırlarımızı, ailelerimizi, arkadaşlıklarımızı ve özel hayatımızı paylaştık. Bu yeterince korkunç ama daha da korkunç bir yanı var: Biz artık düşünmeyi unuttuk! Aklımıza takılan ya da hayatımızla ilgili her olayı, üzerinde düşünmeye gerek duymadan yapay zekâya soruyoruz. Çünkü böylesi daha kolay; o en iyisini bulup önümüze getiriyor, öyle değil mi?

​Eskiden daha çok kitap okur, hatta kitap bile yazardım. Yapay zekâ çıktığından beri yazmayı bıraktım. Çünkü biliyordum, ben onunla savaşamazdım; onun web sitelerinden bulduğu ya da ürettiği fikirlerle başa çıkamazdım. Ya teslim olacaktım ya da savaşmaktan vazgeçecektim. Ben de vazgeçtim.

​Bugün bir şey daha fark ettim: Sahip olduğumuzu düşündüğümüz şeyler aslında bizim değil. Çekildiğimiz fotoğrafların hepsi dijital; elimize alıp arkasındaki notları okuyamıyoruz. Oynadığımız oyunlar mesela... Eskiden oyun dükkânına gider, fiziksel kopyasını alardık. Yıllar geçse de o oyun bizimle kalırdı; oynamasak bile bir anısı olurdu. Şimdi aylık abonelik olarak alıyorsun, nereden aldıysan orada duruyor; ona dokunamıyorsun, arkadaşlarınla paylaşamıyorsun. Plakların yerini aylık abonelikle çalışan müzik platformları aldı. Artık müziğin bile ritmi yok.

​Evlerimiz, arabalarımız bile renksiz ve sade oldu. Minimalizmi popülerleştirerek bize hiçbir şeye sahip olmamayı dayattılar. Arabalarımız siyah, beyaz ya da gri. Evlerimiz bizi yansıtmıyor, yatak odalarımız herkesinki gibi.

​Marka giymiyorsan zevksizsin!

​Artık ne giydiğinin bir önemi yok, giyinmesen de oluyor. Nereden giyindiğinin bir önemi var. Eskiden markalar tişörtlerin üzerine kocaman adlarını yazarlardı. Fark ettiniz mi, artık piyasada pek fazla yok. Çünkü devrin değiştiği gibi reklam sektörü de bayağı değişti. Influencer'lar yeterince reklamını yapıyor ya da sosyal medyada “sıradan” insanlar vlog eşliğinde o gün ne aldıklarını gösteriyor. Gittiğimiz tatil yerleri bile ünlü insanlarda görüp "Çok eğlendiler, biz de gidelim." dediğimiz yerler ama onlar kadar eğlenemiyoruz. Neden acaba, bunu da mı yapay zekâya sorsak?

​İnsanlar tatile giderek tatil yaptıklarını zannediyorlar oysa fazladan mesai yaptıklarından haberleri bile yok. Girdiği denizi, gittiği oteli, yattığı yatağı, yediği yemeği, gittiği konseri, dinlediği müziği göstermek için çok fazla efor harcıyorlar. Bunları çekerken açı da önemli tabii. Halbuki tatil böyle bir şey bile değil. Yapmaktan hoşlandığın, bolca dinlendiğin ve sevdiklerinle geçirdiğin zamandır tatil.

​İnsanlar tek bir tipe dönüştü; herkes aynı giyiniyor, aynı estetiği yaptırıyor. Özellikle son zamanlarda burun estetiği ve dudak dolgusu moda. Konuşmaları bile değişiyor.

​Kimse kendi olamıyor çünkü farklı olanı kimse sevmiyor.

​Yani anlayacağınız, ben bu neslin adamı değilim.