Pas tutmuş bir söz gibiyim limanda.

"Gemi hep yarına gidecek," derim;

Asıl seyahat, bu hiç gitmeyişlerim.

​Hayat, her gün bir parça soyar etimden.

Önce ümidi keser,

Sonra anıları tek tek dilimler.

Beden kalır geriye,

Bir enkaz gibi sürüklenen.

​Neden önce ruhu çekilir insanın?

Neden beden, bu mezarlığa nöbetçi bırakılır?

​Kalabalığa sığınırım, en gürültülüsüne.

Tek başıma kalmaktan değil,

Kendimle kalmaktan korktuğum için.

​Ve geçmiş...

Odamdan çıkmayı unutmuş yüzsüz bir misafir.

Gölgesi odama, nefesi havaya sinmiş.

Aynada gördüğüm, haritası yanmış bir ülkedir artık.

Kendi sınırlarıma en yabancı kasabayım.

​Ve en ıssız ev,

İçimdeki odadır:

Anahtarı kaybolmuş,

Kilidi pas içinde.

Gözlerimle izledim her yıkıntımı.

Her yıkıntı, bir zamanlar çocukluğumun duvarlarıydı.

Her alev, gece yarısı titreyen bir mumdan doğdu.

Sessiz kaldım, kelimeler hep yaraladı beni.

Konuştum; suskunluk boğdu beni.

Bir gün daha eksildim, rüyalarımın rengi soldu;

Bir gün daha arttım, yalnızlığımın karanlığında.

Sevdiğim her şeyi tükettim;

Sevdiğim her şey de beni.

Önce ışığını aldım, sonra gölgesini;

Ve sonunda avuçlarım boş kaldı.

Şimdi yitirdiklerimle yaşıyorum,

Tükettiğim her şeyin hatırasıyla.

Ölü bir ateşin dumanıyım,

Yanmadığım hâlde hâlâ kokuyorum.

Beni tüketen her şey…

Benden geriye kalan bir hiç.