Enkazdan geriye alevler kaldı. Bu öyle bir yangın ki ciğerler sönüyor, için için yanıyor, dumanı tütmüyor.

Evet, Maraş yanıyor.

Şehir yeniden ayağa kalkmaya çalışırken, yaralar sarılırken, parklar, bahçeler, evler yapılırken unutulan bir şey var: Şehirde çocuklar, gençler ne yapıyor? İnsanlar iyileştirildi mi?

Maalesef Maraş'ta bugün yaşı en büyük 17 ve altı olan gençler şiddete yönelmiş. Güçsüz olanları "yan baktın", "yanlış yaptın" bahanesiyle çeteler hâlinde katlediyorlar, darp edip onarımı zor ağır hasarlar bırakıyorlar.

Ne oluyor Maraş'a?

Ne oluyor Kahraman Maraş'ıma?

İnsanlar depremden kurtulduğuna sevinemez oldu.

Analar evlat acısıyla yanıyor, korku rüştünü ilan etmiş, sokak sokak geziyor.

Gelin, hep birlikte Maraş'a kulak verelim, yaşanan sosyal çürümeleri, kırılmaları görelim.

Bir çocuğun daha çevresini 15-20 kişi sarıp dövmesine, bir annenin daha evlat acısıyla yanmasına, bir gencin daha karanlığa sürüklenmesine izin vermeyelim.

Çünkü Maraş'ın yeniden ayağa kalkması, sadece binaların yükselmesiyle değil; vicdanların, ailelerin ve çocukların da yeniden ayağa kalkmasıyla mümkün olacaktır.

Emine Akkurt

Kız çocuklarını diri diri gömdükleri cahiliye devrinden, kadınlarımızın öldürülmesine ya da diri diri kendilerine mezar olan evlerde yaşamaya zorlandığı bir devrin kadınlarıyız.

"Coğrafya kaderdir." Evet, son günlerde bu cümle her zerreme hükmediyor. Bir imzaya mahkûm edilen kadınlarımız; yarım kalan, tekrar ayağa kalkmasına fırsat tanınmayan, yüzlerinden gülüşleri silinen kadınlarımız...

Peki neden bizim kadınlarımız bu acılara mahkûm kalıyor?

Çünkü kanunlardaki açıklar, mağduru değil, suçlu olan tarafın daha kolay ve rahat hareket etmesini sağlıyor. Evliliğin ilk gününden itibaren erkek kendini göstermeye başlıyor. Tanışma aşamasında ise gerçek yüzünü saklıyor. O da biliyor ki imza atıldıktan sonra hükmünün süreceğini düşünüyor. İster okumuş olsun, ister okumamış; ister ev hanımı, ister öğretmen, doktor ya da memur... Hiç fark etmiyor. Kadınsan korkutuluyor, susturuluyor ve kendini kurtaracak bir sistem bulamıyorsun.

Hamileyken darp mı edildin? Bütün deliller zarar gördüğünü ispatlıyor mu? Bunların çoğu zaman hiçbir hükmü olmuyor. Eğer erkek seni boşamak istemiyorsa, psikolojik şiddet uyguluyorsa, elini, kolunu, tüm benliğini bağlasa bile çoğu zaman sorun olarak görülmüyor. Kadına sadece şu sözler söyleniyor:

"Sana bir şey yaptı mı?"

Tamam, henüz yapmadı. Ama yapmaması için onu caydıracak, gözünü korkutacak kanun nerede?

Eğer bir gün yolunuz adliye koridorlarına düşerse, mağdurların mağdur olduklarını ispatlamak için ne kadar para harcadıklarını, yıllarını hayata tutunmaya değil, mağdur olduklarını kanıtlamaya adadıklarını göreceksiniz.

Diri diri gömülen kız çocuklarına çok ağlamıştık. Şimdi ise bir imzayla diri diri evlerine gömülen kadınlarımıza ağlayalım. Ama bu daha acı... Çünkü kimse bunun farkında bile değil.

Kadın cinayetleri çözüme ulaştırılamazsa, daha nice kadın sessizce evlerine gömülmeye devam edecek.

Kadın cinayetleri politiktir.

Biz kadınlarımızın diri, özgür ve hayatta kalarak boşanmasını istiyoruz.

Bilmez misiniz ki bir evlat öldüğünde sadece bir beden toprağa düşmez, aynı zamanda bir annenin umudu, bir babanın gururu, kardeşlerin neşesi, bir evin ışığı ve bir yuvanın sıcaklığı da söner, geride kalanlar ise ömür boyu o acının yükünü omuzlarında taşımak zorunda kalır?

Ne ara bu kadar vicdansızlaştınız, ne ara merhameti unuttunuz, sizi nasıl bir anne, nasıl bir baba yetiştirdi de sofralarınızda ekmek varken vicdan eksik kaldı, kalplerinizde sevgi yerine öfke, şefkat yerine nefret büyüdü?

Bir insan katil oluyorsa, hırsızlığa bulaşıyorsa, helali haramı tanımıyorsa, hak ve hukuk nedir bilmiyorsa, ben derim ki önce onu yetiştiren anlayışa, ona değerleri öğreten aileye bakmak gerekir, çünkü yemeği sofraya koyan da, çocuğu topluma sunan da annedir ve bir evlat sadece doğurularak değil, ahlakla, sevgiyle, sabırla, doğru örneklerle büyütülür.

Tertemiz bir fidan, ay yüzlü bir genç daha toprağa düştüğünde, aslında toprağa gömülen sadece bir beden değil, yarım kalan hayaller, sönen umutlar, annesinin duaları, babasının gururu ve geleceğe dair kurulan binlerce hayaldir.

Benim fikrim şudur ki yalnızca katil değil, onu bu hale getiren ihmaller, görmezden gelinen yanlışlar, “bir şey olmaz” denilen hatalar, normalleştirilen kötülükler de yargılanmalıdır, çünkü her insan dünyaya tertemiz bir sayfa olarak gelir ve onu karartan, kirleten, yanlış yola sürükleyen şey çoğu zaman çevresidir.

İnsanlar evlenirken sadece sağlık raporu değil, aynı zamanda karakter, sicil ve ruh sağlığı değerlendirmesinden de geçmeli, bu bireyler sağlıklı bir aile kurabilir mi, çocuk yetiştirebilir mi, topluma faydalı bireyler kazandırabilir mi diye bakılmalıdır.

Karakteri oturmamış, ruhsal olarak dengesiz, sevgiyi, saygıyı, sorumluluğu bilmeyen insanların çocuk yapması, hem o çocuğa hem de topluma yapılan en büyük haksızlıktır, çünkü sevgisiz büyüyen her çocuk, yarın bir başkasının acısına sebep olabilir.

Yeter artık, bu toplum daha fazla çürümesin, masum canlar daha fazla toprağa düşmesin, annelerin gözyaşları sel olmasın, babaların yürekleri paramparça olmasın.

Çünkü evlatlar tarla değildir, biçilecek ürün hiç değildir, onlar gelecektir, umuttur, yarınlarımızdır ve her biri bir milletin vicdanıdır.

Emine Akkurt