Gerçek şu ki; bir insanın derinliği, onu kucaklamaya çalışan kolların kısalığıyla ölçülüyor bu çağda. Okyanusu bir bardağa sığdıramadığınızda suç okyanusta değildir; okyanus sadece okyanus olma görevini yerine getiriyordur. Asıl trajedi, o devasa dalgaları bir bardaklık konfora sığdırmaya çalışan bardağın kibrindedir. Kendi sığlığını bir erdem gibi sunup, karşısındakinin enginliğini "fırtına" diye yaftalayanlar, aslında sadece kendi kıyı korkularıyla yüzleşemeyenlerdir.

Bugün, modern insan "kaldıramıyorum" cümlesini bir kalkan gibi kullanıyor. Bu cümle, aslında sorumluluktan, emekten ve bir başkasının ruhundaki o ince sızıyı hissetme zahmetinden kaçmanın en kibar yolu. Bir başkası nefes alabilsin diye kendi ciğerlerini feda edenlere "bencil" damgası vurulması ise bu çağın en sinsi ironisidir. Kendi konfor alanını korumak için karşısındakini suçlu ilan etmek, sevginin değil, duygusal bir sığlığın tezahürüdür.

Çünkü gerçek bir bağ, sadece güneşli günlerin yoldaşlığı değildir. Gerçek bağ, en şiddetli sarsıntıda bile "buradayım" diyebilme, "senin kaosun benim evimdir" diyebilme cesaretidir. Ama biz, birinin fırtınasını dindirmek yerine, fırtına çıktığında limanı ilk terk edenlerin kahraman sayıldığı bir zaman dilimindeyiz.

Sıradanlığı kutsayan bu dünyada, derin hissetmek bir suç haline getirildi. Kalbi bin yerinden parçalanmışken ayakta duranların sertliği "anlayışsızlık" sanılıyor. Oysa o sertlik, bir yıkımın ortasında inşa edilmiş son kaledir. Eğer birileri için "fazla" geliyorsanız, bu sizin ağırlığınızdan değil; onların avuçlarının bir hakikati kavrayacak kadar genişlememiş olmasındandır.

Artık anlaşılmayı bir ödül gibi beklemekten vazgeçme vaktidir. Sessizlik bazen en asil lisan, "haksız sayılmak" ise en huzurlu limandır. Kendi derinliğimizde boğulmak, başkalarının sığ sularında diz boyu sahte bir huzurla yaşamaktan her zaman daha onurludur.

Çünkü elmaslar basınç altında oluşur; kırıldıklarında bile her bir parçası birer aynadır ve o aynalar, sadece bakmaya cesareti olanlara gerçeği fısıldar.