Mahşer ardında can çekişiyor ruhum,

Her bir zerrem şimdi karanlık zindanda.

Gönlün gönlüme bir kez vurgun olsa,

Karanlığım belki çıkar aydınlığa.

​Geçilmez sınırlarım var benim,

Mutlak, yıkılmaz, koşulsuz kurallarım.

Zihnimde dönen yegâne nağmelerle

Belki bir gün sesinde yankı bulur fısıltılarım.

Seni görmeyeli onca koca sene…

Ne zaman hatırlasam yüzünü,

Aynı o gün gibi hüzünle dolarım birden.

Çehrendeki o mahzun bakışlar,

Herkesten, her şeyden çok şey anlatırdı.

Ne vakit varsam yanına,

Gözlerinde hep o aynı bakışlar vardı.

Bilseydim bu denli erken ayrılacağını,

Daha fazla sever, daha fazla koklardım seni.

Her bir zerrene doyar,

Kim bilir, ezbere bilirdim seni.

En çok unutmaktan korkarım yüzünü,

En çok bir gün anımsayamamaktan.

Sahi…

İnsan bir gün öldürür mü zihninde sevdiğini?

Sana ömrüm boyunca hasrettir kalbim.

Sensizlik de amansızdır; bir bilsen nicedir hâlim…

Fakat bilirim;

Sen görmeden de anlatırsın bana.

Bazıları vardır ki sustukça konuşan,

Bazıları vardır ki konuştukça susan.

İşte sen hepsinin karışımısın —

Biraz ondan, biraz da bundan misali.

Uzaklara rağmen seviyorum seni;

Mesafelere, bilinmez, aşılmaz o hiçliğe rağmen.

Belki de en çok böyle seviyorum:

Varlığını yaşatacak kadar bağlılıkla,

Yokluğunu kabullenecek bir tevekkülle.

Uzak diyarlardan duy beni,

Ama yine de en çok da beni severek…

Kim bilir, belki duyarım seni.

Zaman geçer, yıllar ölür;

İnsan da bazen yüreğe gömülür.

Tıpkı sen, tıpkı ben gibi…

Biraz sen, biraz da ben gibi.

Elif Şahin