​Ne zaman sonbahar kapıyı çalsa, kokulu mumların o dingin kokusu burnumda tüter. Yıllardır hasretini çektiğim bir baba ocağının sıcaklığında, şefkatli bir yuvanın kucağında hissederim kendimi. İnsanın içini tatlı tatlı ısıtan, ruhunda adeta alev alev bir şömine yakan zamanlardır sonbahar..."

Güç, kendi sesini başkalarının sesinden ayırabildiğin anda senindir. İnsan kendisiyle ne kadar yalnız kalır, ne kadar hasbihal ederse kişiliği de o kadar güçlenir.

Asıl korkun, insanların sana vereceği tepkiler değildir artık. Gerçek korkun, kendinle o hasbihali kestiğin gün başlar. Neden böyle düşündüğünü, neden böyle hissettiğini, neden bunları yaptığını merak mı ediyorsun? O hâlde al eline bir kalem ve bir kâğıt, sonra da kendini koy karşına.

İşte uzun yolculuk o zaman başlar.

Ömrün boyunca kapanmasını istemeyeceğin güzel bir bahçenin kapısı aralanır önünde. Hayatın sesleri birbirine karıştığında ayakların seni yine o bahçenin kapısına götürür. En iyi dostunla karşılaşırsın; yine kendinle.

Kendi bahçesinin kapısına kilit vuranlar, ömür boyu başkalarının pencerelerinden gelen ışığa muhtaç kalırlar. İnsanların ağzından çıkacak birkaç onay cümlesine sığınarak yaşarlar.

Ne mutlu kendi bahçesinin toprağını işleyenlere, kuruyan dalları budayanlara ve sabırla emek verip orayı rengârenk bir çiçek bahçesine dönüştürenlere...

 Yüreğimde susturduğum hıçkırıklarımın kaynayan volkanlarıyla sabahlıyorum. Çoğu gece, içimdeki bu yangın ellerimdeki toprağı kurutmasın diye kendimle amansız bir savaşa tutuşuyorum. Sonra penceremi aralayıp karanlığa bakıyorum. Bir esse diyorum, bir esse bahtımın o en nadide çiçekleri... Ah, bir kere esse de sarhoş olsam o çiçeklerimin kokularıyla. İnanırım o zaman yarım kalan her şeyin çok daha güzel olacağına.

​İçimde soğumaya yüz tutmuş ne varsa, bağrımda taşıdığım o soluk umudumu ısıtıp ısıtıp geri koyuyorum yerine. Sırf soğuyup da içimde bir taş gibi oturmasınlar, beni büsbütün hissizleştirmesinler diye onlara anne şefkatiyle sarılıyorum. Çünkü bilirim, umudunu kaybeden insan, kendi gölgesinin altında ezilir.

​Zaman geçtikçe anladım ki, bu hayatta körü körüne mutluluğu değil, dingin bir huzuru kovalamakmış asıl marifet. Şimdi o huzur hırkasını sırtlanıp, mutluluğu ektiğim saksımdaki çiçekler filizlensin diye her sabah erkenden uyanıyorum. Onları sevgiyle suluyor, şefkatle yokluyorum toprağını. Bazen kendi kendime gülümsüyorum; her bir hayalimi bir saksıya eksem, evimde dünyalık eşya niyetine sadece onları ağırlarım galiba. Duvar diplerinde koltuklar değil, umutlar dizili olurdu o zaman.

​Fakat nasıl bir diyardır ki dünya dedikleri şu koca âlem adaleti bile bir terazinin iki kefesi gibi, bir tarafı yükseltirken diğer tarafı indiriyor. Bir çiçeğim yeşerip filizlense, hayalimi ektiğim bir diğer saksım sessizce çürüyüp gidiyor. Biri açarken diğeri soluyor, bir tarafım onarılırken diğer tarafım hep eksik kalıyor. Ne tam bir neşe kalıyor avuçlarımda ne de zifiri bir karanlık.

Anladım ki bu dünyada mutluluğun da aşılmaz bir sınırı, her baharın gizli bir bedeli varmış. Umut, heybemizde taşıdığımız en ağır yükmüş de yine de insan onsuz, o saksılara can suyu vermeden tek bir adım bile atamazmış.

tanıdık bir koku burnumda,

tanıdık bir hayal zihnimin en kuytu yerinde.

Gözlerimi kapatıyorum.

Bir şehrin yağmurla parlayan kaldırımlarında, kendime sarılmış hâlde duruyorum.

 İnsan bazen kalabalığın ortasında bile yalnız kalabiliyor; o yalnızlıkla konuşuyorum. Sonra onu görüyorum. Küçük bir kız çocuğu…

 Sokağın en dip köşesinde, sessizliğe sığınmış; gözlerinde büyümemiş bir korku, yüzünde söylenmemiş cümleler var.

Göz göze geliyoruz. Zaman aramızdan çekiliyor. Yıllardır birbirimizi bekliyormuşuz gibi, kelimesiz bir tanışıklıkla bakıyoruz. Elinden tutuyorum.

 Etrafımızdan akıp giden insanlar var; hep bir yerlere yetişmeye çalışan, önünü göremeyecek kadar aceleci…

Biz o hengâmenin içinden çekilip birbirimize sığınıyoruz.

Bir insanın bir başkası tarafından görülmesinin ne büyük bir şifa olduğunu hatırlatıyor bana bakışı.

Şarkılar söylüyorum ona, şiirler fısıldıyorum. İçimde uzun zamandır kayıp olan çocuk, sessizce uyanıyor; toprağın çatlağından çıkan bir çiçek gibi.

Dans ediyoruz. Yağmurdan ağırlaşmış elbiselerimizle, şehrin inatçı taşlarına rağmen…

O kokusunu savuruyor gecenin içine, ben cümlelerimi dudaklarının kıyısına bırakıyorum.

Ama şehir affetmiyor. Gürültüsüyle bastırıyor sesimizi, ışıklarıyla gözümüzü kör ediyor.

Bir an geliyor, tanıdık sesi duyamıyor, tanıdık kokuyu alamıyorum. Kayboluyorum.

Ve içimde kalan son güçle bağırıyorum:

 “Kapatın şehrin ışıklarını.

Susturun şehrin gürültüsünü.

Şarkımı duyamıyorum.”

 Yorgun yüzler dönüyor bize doğru. Kalabalıktan yorulmuş olanlar, kalplerinin kapısını bir anlığına aralıyor.

Gözlerinde sakladıkları ateşle, içlerinde susturdukları müzikle dansımıza katılıyorlar.

 Dünya bir saniyeliğine hafifliyor. Gürültü çekiliyor, ışıklar sönüyor. Tanıdık şarkılar yeniden duyuluyor, tanıdık kokular geri geliyor.

“Kapatın şehrin ışıklarını” diyorum yeniden. İçimdeki küçük kız ürkmesin diye.

Çünkü bazı anlar vardır; biterse insan bir daha kendini bulamaz.

 İşte o anlardan birinde, küçük kızımın kulağına usulca bir nasihat ipliği bağlıyorum:

“Hayat bir şarkıysa, onu bozmaya çalışma. Her ritmini öğren, her duraklamasında bekle. Ve cesaretin yettiği yere kadar, korkmadan dans et.”

İster şöhretin peşinde koşalım, ister kariyer basamaklarında iz bırakalım;

hayatın hangi evresinde olursak olalım, günün sonunda aradığımız şey aynıdır:

 Koşuşturmayı geride bırakıp yaslanacağımız bir omuz, soluklanacağımız bir diz…

Ne zaman ki o omzu insanlarda ararız, işte o an imtihanla karşılaşırız.

Ve hayat, kalbimizin bahçesinde tek bir kul bile bırakmayana dek, o omuzun ve o dizin gerçek sahibinin yalnızca Allah olduğunu bize anlatmaya devam eder.

 Sanki her adımını itinayla seçiyor, görünmeyen yaraların üzerinden geçmemeye çalışıyordu.

Artık insanları iyi ya da kötü diye ayırmıyordu. Herkesin içinde, olmak isteyip de olamadığı birini, gitmek isteyip de gidemediği şehirleri, yapmak isteyip de yarım bıraktığı hayalleri bir bavula sığdırıp yanında taşıdığını görüyordu.

Bu yüzden kimseye kızamıyordu artık. Ne zaman biri tarafından incinse, hemen o bavulu hatırlıyordu. O kişinin kırıklarını, yalnızlığını, incinmişliğini…

Ve kalbinde biriken kırgınlık, yerini usulca merhamete bırakıyordu. Ama merhametin de bir ağırlığı vardı.

 Çok hissetmenin, çok anlamanın derin ve sessiz bir yükü…

Öyle ki, nefesinin bile kimseye değmemesi için günlerini tüketiyordu. Çünkü bir bakışın bile bir kalpte nasıl yaralar açabileceğini fazlasıyla öğrenmişti.

Yalnız unuttuğu büyük bir şey vardı: Tanıdığı herkesin bavulunu artık onlar değil, kendisi taşıyordu.

 Ve insan, başkalarının yükünü taşırken kendi omuzlarının ne zaman çöktüğünü fark etmiyordu.

Kendi bavulu ise bir köşede, sessizce bekliyordu. Açılmamış, bakılmamış, görülmemiş…

İçinde birikenler başkalarınınkinden eksik değildi oysa. Belki daha ağır, belki daha eskiydi.

 Ama o, başkalarının yaralarına eğilmekten kendi yarasına dokunmayı hep ertelemişti.

 İnsanın kendine gösteremediği merhameti başkasına sunması ne tuhaf bir çelişkiydi.

 Başkalarının yaşam yükü omuzlarında sırtını kamçılarken, bir gün anlayacaktı ki insan, bir başkasının bavulunu taşımak değil, kendi yükünü açmaya cesaret etmekti asıl hafifleten.

Bir anda binlerce ses beliriveriyor kafamın içinde. Hangi sesi dinlemek gerektiğini bilemiyor, günlerimi sarhoşlar gibi baygın geçirirken buluveriyorum kendimi.

İyi olmanın ve iyilik yapmanın insanlara yetmediğini anlamak, insanın omzuna bırakılan en ağır yüklerden biri. Kendini iyileştirmek için bunca emek vermişken, üzerindeki onca yaraya rağmen acıya acıya merhem sürüp yeniden ayağa kalkmışken; iyileşmemiş insanlara maruz kalmanın ne demek olduğunu daha iyi anlıyor insan.

 Asıl zor olan ise onlardan uzaklaşmak değil. Onlara hâlâ merhametle yaklaşmanın, hâlâ anlamaya çalışmanın insana nasıl acı verdiğini fark etmek.

Belki de gereğinden fazla empatinin insana zarar verdiğini daha fazla konuşmamız gerekiyor.

 Her can bu dünyada binlerce dert taşırken, insanın kendini düşünerek konuşmasının bencillik olmadığını da kabullenmemiz gerekiyor.

 Tek başına bir yeri güzelleştirmeye çalışmanın yorgunluğu sinmiş insanın üzerine. Bazen insan bütün gücünü yanlış savaşlarda tükettiğini çok geç fark eder.

O zaman anlar ki bazı yorgunluklar kavga etmekten değil, sürekli anlamaya çalışmaktan doğar. Belki de bu yüzden, gereğinden fazla merhametin ve sınırsız empatinin insana ne yaptığını daha fazla konuşmamız gerekiyor.

 Onların gönlünü hoş tutmak, beklentilerini karşılamak, kırılmasınlar diye kendi içimizden vazgeçmek…

Sanki insanın değeri, başkalarının memnuniyetinde saklıymış gibi. Oysa düşününce insanın içi sızlıyor: Biz nankörlüğüyle bilinen bir millet değil miyiz?

 Bize verilen onca nimete rağmen Rabbinden razı olmayı hâlâ öğrenememiş insanlar, birbirlerinden nasıl razı olabilir ki?

Eğer bir “razı olma” ifademiz olacaksa, bu her şeyden önce bizi tüm kusurlarımıza, günahlarımıza ve zaaflarımıza rağmen terk etmeyen Rabbimize olmalıdır.

Çünkü O, insanın yüz çevirdiği yerde bile kulunu bırakmayan tek merhamet sahibidir. İbadetlerimiz de zamanla sadece bir rutine dönüştüğünde aynı tehlike ortaya çıkar.

Ruhumuzun katılmadığı bir ibadet, geride yalnızca bedenimizi bırakır. Secdeye giden sadece et ve kemik olur; kalp ise o secdenin anlamını çoktan unutmuştur.

Bir gün durup hayatımıza baktığımızda, insanları razı etmek için ne kadar çok çabaladığımızı fark ederiz. İşte o an anlarız ki, bu çabanın her adımı bizi manen Rabbimizden biraz daha uzaklaştırmıştır.

Oysa insan, O’nun biricik rızasını merkeze aldığında bambaşka bir hafiflik hisseder. İnsanların onayına duyulan o ağır ihtiyaç yavaş yavaş çözülür. Kalpteki kırma, küçültme, kendini ispat etme telaşı sönmeye başlar.

Ve insan, belki de ilk defa, meleklere özgü o saf huzurun nasıl bir şey olduğunu tattığına hayret eder.

Sanki aynı bedende iki ayrı mevsim yaşıyor gibiyim; biri karmakarışık, diğeri suskun. Kursağımda tıkanıp kalan kelimelerin ağırlığı çöreklenmiş üzerime. Söylenmeyen her söz biraz daha ağırlaşıyor; insanın omuzlarına değil, doğrudan nefesine yük oluyor. Dayanamadım, yine kalemle kâğıdın arasına koştum. Çünkü bazı duygular ancak yazıldığında hayatta kalabiliyor.

Boğulacak gibi oluyorum kimi zaman. Bana soruyorlar: “Neden insanlardan bu kadar uzaklaşıyorsun?” Anlatamıyorum onlara; her bir insan sözünün ruhuma çöreklenen bir karabasan olduğunu… Göğsüm daralıyor, kelimeler ciğerlerime doluyor da dışarı çıkacak bir yol bulamıyor sanki.

O anlarda tek istediğim şey, gözlerimi kapatıp bir uçurumun kenarında durmak. Düşmek için değil; tam aksine, düşmeye bu kadar yakınken bile huzuru soluyabilmek için. Hiçbir insan sesi olmadan… Hiçbir beklenti, hiçbir soru, hiçbir açıklama gerekmeksizin.

Çünkü öyle bir zamandan geçiyoruz ki, kimsenin kimseyi gerçekten anlayamadığı amansız bir devir bu. Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor. Herkes anlatıyor ama kimse dinlemiyor. Anlaşılmamak, en sessiz çığlık hâline gelmiş durumda. Belki de bu yüzden zorlanıyoruz nefes alıp vermekte; ciğerlerimiz değil, ruhlarımız tıkanıyor.

İnsan bazen kalabalıkların içinde değil, tam ortasında yalnız kalıyor. Sözcükler çoğaldıkça anlam azalıyor. Ve biz, her gün biraz daha susarak hayatta kalmaya çalışıyoruz. Yazmak, bu yüzden bir kaçış değil benim için; bir tutunma biçimi. Kendime, hayata, hâlâ hissedebildiğime dair küçük bir kanıt.

Bildiğim tek şey şu: Susarsam boğulacağım; yazarsam, belki kimse duymasa bile, yazdıklarım beni uçurumun soğuk boşluğundan koruyan sessiz bir zırh olacak.

Söylenen sözler çok değildi belki ama içini yoran, üst üste biriken o ince sızı artık saklanamaz hâle gelmişti. Birden aklına, birkaç gün sonra otuzlu yaşlarına geleceği geldi. Yine bir yaş daha eksilecekti ömründen. “Oldum olası nefret ediyorum doğum günlerinden zaten,” diye sayıkladı içinden.

Hayatı bir film şeridi gibi geçti gözlerinin önünden. Kendinden vazgeçişleri, sevilmek için yaptığı tüm fedakârlıkları, kabul görmek için bastırdığı hevesleri bir bir düğümlendi boğazına.

Ve bir anda fark etti: tüm susturulan sözler, gizlenen öfkeler, görmezden gelinen benliği… Hepsi birikmiş, içinde sessiz bir fırtına olmuştu.

Her sahnede, nasıl kendini değil de bir başkasını izliyormuş gibi hissedebildiğine defalarca hayret etti. Küçük mutfakta tek başına otururken, kendi yorgunluğunu ve unutulmuş yaralarını ilk kez bu kadar çıplak hissetti.

O akşam masanın üzerinde dünden kalma keki fark etti. Küçük bir mum batırdı kekin içine ve alevi yaktığında, sanki içindeki o fırtına da mumla birlikte yanıyordu. Hiçbir dilek geçmedi içinden.

 Bir süre öylece bakakaldı; gözyaşları avuçlarına, sonra çatalına, sonra ağzına düşüyordu. Her yudumda içindeki tanıdık boşluk biraz daha derinleşiyordu. Yıllardır susturduğu bir taraf, o küçücük mutfakta ilk kez kendi sesiyle konuşuyordu.

Ve birden, kendi içinde yankılanan o soru yükseldi: Ben ne zaman kendimden bu kadar uzaklaştım? Cevap gelmedi.

Ama o sorunun içinde, yıllardır paslanmış bir kapıyı fark etti; gıcırdayarak aralanan, küçük ama gerçek bir kapı… O an anladı: hayatı artık eskisi gibi olmayacaktı.

Meğer herkesin içinde çiçeklerle süslenmiş bir arka bahçe varmış. Ve o kapıyı bir kez aralayan için hayat, usul usul o bahçeye açılırmış.

O gecenin sonunda, içinde açılan kapıyla artık buralara sığamayacağını fark etti. Belki de ilk defa, kendisi için küçük de olsa bir adım attı.

Bulunduğu şehirden en uzak yere tek kişilik iki bilet aldı: biri ruhuna, diğeri bedenine. Çünkü insan, içinde uzun bir yolculuğa çıktığında bedenini bulunduğu şehre sığdıramazmış.

Belki de insan yola çıkmaya karar vermez. Sadece, içinde açılan ve sonu çiçeklerle donatılmış paslı kapıdan bir daha dönmek istemeyeceğini fark eder.

Otuzuncu yaş gününde bavuluna sadece kıyafet değil, yıllardır susturduğu kendini de koydu. Evden nasıl çıktığını hatırlamayacak kadar tatlı bir yolculuk sarhoşluğuna tutulmuştu.

 Kapının ardında, yıllardır susturduğu küçük bir kızın kıkırdadığını duydu. Bavulu her zemine çarptığında, o kahkaha biraz daha netleşiyordu.

 İçindeki yolculuğu, dışındaki yolculuktan daha çok sevmişti. Hostesin “Lütfen kemerlerinizi bağlayınız” sesi olmasa, belki de o iç kapıdan hiç çıkmayacaktı.

Uçak havalanırken, karanlık hâlâ etrafını sarmıştı. Ama bu kez, ufkun en ince yerinde sabahın ilk çizgisi görünüyordu. Derin bir nefes aldı. İlk kez nereye vardığını düşünmeden, yolda olmanın içini bu kadar ferahlattığını hissetti.

 Her sabah gözyaşlarımın suyuyla suladım onları.

 Emek emek büyüttüm.

 Ama bazı topraklar vardır; ne kadar su versen de kök tutmaz, ne kadar sevilirse sevilsin yabancıyı içinde barındırmaz.

Ben büyüttüm, çiçekler açtı, ama sen bahar olmayı hiç istemedin.

Ben bekledim.

 Mevsimler değişti, ben değiştim.

Çiçekler solmadı aslında, sadece ben onları tutan ellerimi yordum.

 En çok da bunu öğrendim: insan, başkasının kalbinde kendi emeğiyle yuva kuramıyor. 

Ve insan, bazen en çok emek verdiği yerden sessizce çekiliyor.

O yüzden şimdi söktüm saksıları kalbinden.

 Toprağı silkeledim ellerimden.

Kendime döndüm. İlk kez, suyu eksiltmeden, toprağı suçlamadan.

Ve bir kez daha anladım;

Bazı çiçekler başkasında değil, insanın kendi içinde açıyormuş meğer.

Onlarla birlikte saklandığınız anılar, dizlerine baş koyduğunuz akşamüstleri, içinizi sebepsiz yere hafifleten o güven duygusu da susar.

Kaç yaşında olursanız olun, yanlarında kendinizi yeniden çocuk hissettiğiniz bir yer vardır. Sığınacak bir diz, sorgusuz kabul edileceğiniz bir kalp…

Onlar hayattayken büyümek ertelenmiş bir şey gibidir. Çünkü insan, yanında küçülebildiği biri varken gerçekten büyümez. Asıl büyümek, onların yokluğunda başlar. Bir sabah uyanır ve artık sizi çocuk gibi sevecek kimsenin kalmadığını fark edersiniz.

Söylesenize, sevgi olmadan yaşam neye yarar? Çocukluk anıları olmadan büyümek neye yarar?

En güzel manzara, bir parkta ağarmış saçları rüzgârda savrulan bir dede ile kahkahası göğe karışan bir çocuğun yan yana gülüşü değil midir? O an, zamanın bütün yükü iner omuzlardan. Bükülmüş bir bel doğrulur, kırışmış bir yüz aydınlanır. Çünkü bir çocuğun saf varlığı, yılların yorgunluğunu unutturur. 

Ağarmış saçlar ve yavaşlayan adımlarla dünyadan göçmeye hazırlanırken insanı yeniden hayata bağlayan şey, işte o gözlerdeki ışıltıdır. Bir çocuğun gözlerinde kendini affedilmiş gibi görmek… Yeniden başlama ihtimali gibi.

Belki de kendi çocuklarına eksik verdikleri sevgiyi, torunlarının avuçlarına fazlasıyla bırakırlar. Telafi etmek ister gibi, gecikmiş bir şefkati cömertçe sunarlar. Ve sen, en güzel çocukluğunu onların gözlerinde yaşarsın. Anne babası tarafından ihmal edilerek büyüyen çocuklar içinse bu sevgi daha da kıymetlidir. Onların tatlı bir sözü, şefkatli bir tebessümü, birlikte paylaşılan birkaç küçük an… Hepsi kalbin en sağlam duvarına asılır.

Çünkü bilirler ki, o insan öldüğünde yalnızca bir can değil; bir daha asla bulunamayacak bir sığınak da kaybolacaktır. Ve bazı ölümlerle birlikte, içimizde sakladığımız son çocukluk hatırası da toprağa karışır.

O zamana dek gerçek Sen’in sesi duyulmaz, yüzü seçilmez.

Belki de bundandır; insan gerçekten acı çektiğinde, her şeyden ve herkesten uzaklaşıp kendi içine doğru çöker.

O sessizliğin ortasında, ilk kez kendisiyle baş başa kalır.

Kaçtığı sorular, susturduğu hisler, görmezden geldiği yaralar birer birer karşısına dikilir.

Artık saklanacak yer yoktur.

Acı, sanıldığı gibi yalnızca yakmaz; aynı zamanda açar.

İnsanı dağıtır, evet; ama yeniden kurulmanın yolunu da fısıldar kulağına.

Ve bazen insan, en çok parçalandığı yerde kendine rastlar.

Çünkü acı, maskeleri düşürür.

Güçlü görünme çabası, susarak idare etme alışkanlığı orada hükmünü yitirir.

Geriye sadece çıplak bir hakikat kalır:

İnsanın kendinden kaçamadığı gerçeği.

Ve insan, tam da o eşikte fark eder:

Kendinden kaçtığını sandığı her yol, dönüp yine kendi kapısına çıkar.

Çünkü acı, insanın üzerine kapanan bir karanlık değil;

çoğu zaman gözlerini kısmaya alıştığı bir ışıktır.

İnsan o ışığa bir kez bakmaya cesaret ettiğinde,

içinde uzun zamandır susmuş bir taraf yavaşça konuşmaya başlar.

Ne gürültüyle, ne de büyük cümlelerle…

Sadece sakin bir kabullenişle.

Acı dinmez belki, izini de hemen silmez.

Ama insan onun içinden yürüdükçe,

içinde ince bir ışık uyanır.

Sessiz,

ürkek…

Ama sahici.

Belki de bu yüzden bazı kapılar gürültüyle değil,

insanın kendi içine çekildiği o derin sessizlikte açılır.

Ve insan, karanlığın içinden geçebildiği kadar

aydınlığa yaklaşır.

Bence insan, kendi başına kaldığı kıymetli zamanları “yalnızlık” olarak değil; hamlaşıp pişmek, demlenmek için beklenen bir süreç olarak görmeli ve buna “inziva” demelidir.

Çünkü insan, kalabalıkların içinde kendini oyalayabilir ama kendini tanıyamaz. Sessizlikten kaçtıkça iç sesini susturur; iç ses sustukça da yönünü başkalarının işaretlerine bırakır. Zamanla neyi gerçekten istediğini değil, neyin onaylandığını önemser hâle gelir.

Oysa inziva, kaçış değil yüzleşmedir. Kendiyle baş başa kalan insan, eksiklerini de fazlalıklarını da görür. Bu bakış ilk başta rahatsız edicidir; fakat iyileştirici olan da tam olarak budur.

 İnsan ancak kendine temas edebildiği yerde başkasına tutunma ihtiyacını azaltır. Kendine yetmeyi öğrenen biri, başkalarına yaslanmak zorunda kalmaz; sadece paylaşmayı seçer. Ve işte o zaman ilişkiler bir ihtiyaçtan değil, bir tercihten doğar

 Çünkü içimde kocaman bir yangın var ve etrafta bir damla su diye dolanıyorum. Nefesim daralıyor, çırpınışlarım boşluğa çarpıyor. Bu yangını söndürecek, yüreğimi serinletecek bir damla su bulamıyorum.

Sonra kitapların kokusuna sığınıyorum. Serin bir su gibi, oluk oluk içime akıtıyorum onları. Her bir kitap, yüreğime düşen bir damla su oluveriyor.

 İçimde “beni duy” diye avaz avaz haykıran sessiz çığlıklarım var benim. Hepsini duyumsuyorum. Hallaç pamuğu gibi düğüm düğüm oluyorlar yüreğimde. Çözemiyorum; kala kalıyorum. Okuduğum her bir bilgi, yalnızca tek bir düğümü çözmeme yetiyor. Oysa önümde kocaman bir düğüm ve alabildiğine bir yangın var. Bu yüzden kitapların dostluğuna sığınıyorum.

 Aranıyorum. Bir de bir berdüşt gibi dünyanın dört bir köşesini didik didik gezmek geliyor içimden. Ama kıpırdayamıyorum. Olduğum yerden, beni tüm dünyayla tanıştıran kitap dostlarıma sarılıyorum. Onlar gözyaşlarımı silen bir mendil, beni bir berdüşt gibi dünyayı gezdiren bir araç oluyor.

 Sonra güzel insanların ayak bastığı topraklarda yürümek, onların düşüncelerinde gezinmek istiyorum. Yürüdükleri yollardan geçmek, baktıkları yerleri seyredalmak; okudukları kitaplardan okuyup uzun bir serüvene çıkasım geliyor. Sessizce oturup onları seyretmek istiyorum: neye üzüldüklerini, neye sevindiklerini, neye ağladıklarını… Hepsini öğrenmek, bir içim su gibi içime akıtmak, zihnime hapsetmek istiyorum.

 Aksi takdirde Nietzsche’nin şu sözü bir çivi gibi çakılıp kalacak yüreğimde: "Sanki hayatımı yanlış bir melodiyle dans edip durmuşum gibi."

 İçimde fokur fokur kaynayan bir deniz var. Dalgaları, yüreğimin kıyılarına vuruyor. Her vuruşunda, damlalarını gözlerimden taşırırken buluyorum kendimi.

 Derinlerimde kaynayıp gözlerimden taşan bu denizi dindiremiyorum. Kendi denizimde boğuluyorum.

Belki de ben, kendi kendimin fazlalığıyımdır. Gözlerimde biriktirdiğim cümleler, harf niyetine süzülür defterlerime. Kalemimin yetersiz kaldığı yerde, onlar akıyordur imdadıma.

Oysa ki ruhum bir derya-i deniz iken, ben içimin kıyılarında boğulmak değil, her bir damlasına yelken açıp keşfetmek isterdim.

"Ben buranın yerlisiyim, Leyla" şiirini denizime armağan ediyor ve suskunluğumu avaz avaz haykırıyorum.

Bir sabah uyanıp ansızın, sessizce çıkıp gitsem herkesten… Önce kendimden, sonra herkesten. Ve bir sabah güneş yeniden doğsa; herkesin beni unutarak başladığı bir gün doğsa…

Her adımda biraz daha ağırlaşıyor içimdeki sessizlik. Sanki biri içimde yıllardır susturulan bir çocuğun feryadını taşıyor da ben o sesi duymazlıktan geliyorum. Kaçtıkça daha çok yakalanıyorum kendime…  Bazen en çok kendime yenik düşmek yoruyor beni. Ve bazen düşünüyorum… İnsan nasıl bu kadar yanıp da kül olmayabiliyor?

Nasıl oluyor da kırıldıkça hâlâ ayakta kalmayı bir görev gibi taşıyor üzerinde?

Sanki bir labirent kurmuşlar ruhuma; her dönüşümde yeni bir çıkmaz, her duruşumda yeni bir ağırlık karşılıyor beni.

Düşüncelerimin kapısına kalın bir süngü çekiyorum. Bazen ben bile ulaşamıyorum. Kendi içimin kapılarında bekleyen bir yabancı gibiyim artık… Ne içeri girebiliyorum ne de çıkıp gidebiliyorum.

 Kendi sesime bile mesafe koyduğum anlar oluyor. Düşüncelerim beni duymasın diye sessizce nefes alıyorum sanki. İnsan bazen kendinden bile saklanmak ister mi? İstermiş… Çünkü en zor yüzleşme, insanın kendi kırıklarını görmesidir. Ben de o kırıkları her gördüğümde içimde bir yer biraz daha sızlıyor. Ve ben, o sızıya alışıyormuş gibi yaparak yaşamaya devam ediyorum.

Her gece şefkatli bir anne edasıyla örtüyorum tüm kırıklarımın üzerini. Beni ben yapan tüm acılarıma büyük bir minnet duyarak.

Kendimi kandırabildiğim o eski zamanları bile özleyeceğim hiç aklıma gelmezdi.

Zihnimden kalbime yalanlarla budanmış bir zeytin dalı uzatmak öyle iyi gelirdi ki... Bir anda yoklayan acılarla inleyen bütün anılarımı unutuverirdim.

Etrafımda beni istemediğini haykıran herkesin ağzına çiceklerle bantlar yapıştıverirdim; "Sus... Sakın söyleme. Kaldıramam." der gibi.

Acıyla yontulmuş gözyaşlarımla tuzladığım gülümsemelerimi bile onların nefret dolu suretlerine takıverirdim.'Sus,sadece gülümse bana,' derken... Belki kalplerinin kıyısında bana saklanmış küçücük bir sevgi kırıntısı vardır diye, zoraki süzerdim kalplerini o ince elekten.

Ben, başkalarının avuçlarında sakladığı sevgiyi kendi yangınıma su diye bekleyen bir zavallıydım.

Ben, verilmeye bile tenezzül edilmeyen bir sevgi dilencisiydim.

Ve kim olabilir ki, bu sessiz zulmün daha acımasızı? 

O kuş ise hayali bir kanatla dolaşır etrafta, çırpınıp durur boş bir gökyüzünde; akranlarının yanından geçerken, " Ben de sizin gibiyim," der, ama sesi kendi korkularına boğulur.

Ve bir gün, belki de hiç gelmeyecek bir gün, o hayali kanatlar kırılmadan uçmayı öğrenir, ya da hayatın ağırlığıyla yere çöker; 

Çünkü doğduğu eve ait olamadıysan, hiçbir köşe sana yuvadır diyemezsin.

Düşünsene; yaşadığın müddetçe insani ihtiyaçlarını, fiziksel ve hayatta kalma zaruretlerini karşılarken ruhunu boş bir vagonda unutup gittiğini...

Hayat yolculuğunda ruhunu arkada bıraktığın sürece, attığın her adımda tökezlersin.

Ben bir ruhum olduğunu ancak kalemi ve kağıdı elime aldığımda hatırlıyorum; sanki ruhumu yalnızca onların görebilmesini istermişim gibi. 

Bunca insanı hayatına alıp her gün onları çözmekle uğraşmak, onay bekleyen bir butona basmalarını ümit ederek yaşamak... Ne kadar da acizce!

Onayı da , iyi gelmeyi de kendi içinde tamamlayabilenlere ne mutlu.

Hani diyordu ya şair: "Sırtımda insan yüklü bir gök var" Bizde hayatın koşuşturmacasında, zihnimizde insan yüklü bir gök taşır dururuz.

Kendi sesimizi duyamaz, kendi içimizde kendimizi kaybeder hale geliriz. Oysa bir durup dinlensek, kim bilir neler söyleyeceğiz...

Zihinlerimiz, kendi kulaklarımızın bile inanmakta zorlanacağı sözlere gebedir.

Dudaklarımızdan kopan her bir cümleye manidar bir ruh üflüyor varlığımız. Ne söylüyorsak aslında biraz da biziz o sözlerde.

Belki de bize lazım olan; ahşap bir evde, güneşin cama yansıyan sıcaklığı, çiçek kokulu saksıların huzuru eşliğinde uzun bir süre kendimizle baş başa kalmaktır.

Kendimizi yeniden duymak, içimizde bir yerlerde hâlâ canlı duran o sesi hatırlamak için...