Herkese yetişmeye çalışırken, kendime geç kaldım. 
Başkalarının yaralarını sararken kendi içimde büyüyen sessizliği fark etmedim. 
Herkesin ne hissettiğini anlamaya çalıştım da;
Kendime ne olduğunu sormayı hep sonraya bıraktım.

Geçmişe dönüp baktığımda, en çok yaptıklarıma değil;
Kendimi seçmem gereken yerde başkalarını seçmiş olmama üzülüyorum. 
Çünkü bazı pişmanlıklar yaşananlardan değil;
Yaşayabilecekken vazgeçtiklerimizden kalıyor insanın içinde.

Şimdi geçmiş “keşke”leriyle karşıma çıkıyor,
Gelecek ise henüz yaşanmamış korkularını bırakıyor içime. 
Ben ise ikisinin arasında kalıp bugünü unutuyorum,
Sanki, yaşanmamış yarınların hesabını bugünden vermek zorundaymışım gibi.

Bazen eski halimi özlüyorum,
Sonra düşünüyorum...

Belki özlediğim kişi değil,

Henüz bu kadar yorulmamış ve kendisinden bu kadar uzaklaşmamış hâlidir. 
Çünkü insan bazen büyürken kendinden de bir parça eksiltiyor.

Ama artık geçmişi değiştirmeye çalışmıyorum. 
Geleceği de korkularımla önceden yaşamıyorum;
Çünkü dün elimde değil, yarın ise henüz benim değil. 
Elimde kalan tek şey bugün ve ben artık onu kendime ayırmak istiyorum.

Belki kendime geç kaldım ama hâlâ buradayım. 
Geçmişin “keşke”lerinden çıkıp, geleceğin “ya olmazsa”larına rağmen yürüyebilirim.
Ve bir gün dönüp bugüne baktığımda:
“Herkese yetiştim ama kendimi yine unuttum” demek yerine,
“Nihayet kendime yetiştim” diyebilmek istiyorum.

Beni bildiğin kadar sev beni. 

Fazlasını kendin tamamlama.

Sana anlattığım birkaç cümleden bir ömür çıkarma mesela. 

Çünkü ben sadece sana anlattığım kadar değilim;

bazı taraflarım var, adını bile kendime söylemediğim.

Beni gülerken gördün,

sustuğum yerleriyse kendi hikâyelerinle doldurdun.

Bir yarama denk geldin, bütün geçmişimi bildiğini sandın;

Oysa insan, en çok kimsenin görmediği yerlerinde saklanır

ve ben kendimi bile bazen orada bulamıyorum.

Ben de herkes gibiyim;

Bir gün kendine fazla yakın, bir gün kendi sesine yabancı,

geçmişinin gölgesini geleceğinin kapısında taşıyan biriyim.

Düşüyorum, değişiyorum, bazı şeyleri geride bırakıyorum. 

Ama içimde hâlâ sönmemiş bir yer var. 

Belki de bütün mesele o küçücük ışığı kaybetmemek.

Çünkü hayat da böyle değil mi zaten. 

İnsanlar geliyor, gidiyor, bazıları iz bırakıyor, bazılarıysa yalnızca isim.

Bazı günler içimizde koca bir kış bırakırken

bazı sabahlar yeniden bahar oluyor.

Ben de her şey gibi eksiliyorum, çoğalıyorum, değişiyorum;

Ve belki bir gün kendimi bulduğumda

anlayacağım, kaybolmak da yolun bir parçasıymış.

Bir sabah gözlerimi açtım,
Çocuk değilim artık dedim.
Eskiden gökyüzü daha maviydi,
Şimdi gri ve sessiz.

Ayakkabılarım büyüdü,
Sokaklar küçüldü mü ne?
Koşmak yerine yürümek gerekmiş,
Yokuşlar da artık daha dik.

Saklambaç oynayan çocuklar,
Benim yerime de güler mi?
Büyümek nedir? 
İnsanın çocukluğundan vazgeçmesi mi ?

Oysa büyümek belki de;
Takvimde değişen bir sayı değildir.
Bizim, ona yüklediğimiz anlam kadar büyürüz,
Belki de büyümek, sandığımız kadar büyük değildir.

Belki ;
Her düşüşte biraz daha susmak değil,
Düştüğün yerden kalkmayı bilmektir.
Her şeyini geride bırakmak değil,
Geride kalanlarla yaşamayı öğrenmektir.

Biz büyümeye biraz fazla anlam yükledik,
Çocukken büyük olmayı marifet bildik.
Şimdi küçücük şeylere bile yorulduk,
Meğerse büyümedik, büyümüş gibi yaptık.

Zaman geçtikçe yük artıyor,
Sorular soruluyor ama cevap yok.
Belki de mesele büyümek değil,
Kendinden uzaklaşmadan yaşlanabilmek.

Çocukluğunu cebinde saklayıp,
Büyüdüm diye onu terk etmemek.

Çünkü insan kaç yaşına gelirse gelsin,
İçinde bir çocuk sessizce bekler.
Büyümek, belki de onu susturmak değildir,
Hayat ne kadar değişse de onunla gülmektir.

Bir “neyse” bırakıyorum havaya,
Rüzgâr nereye isterse götürsün.

Baktım şu âleme, yol neye çıkar?

Bir oyun mudur dünya ya da bir diyar?

Kim yazar sonunu, kim çizer kaderini?

Kazanmak ne demektir, kaybetmekte ne vardır?

Neden korkarlar kaybetmekten, sonunda ne vardır?

Kimi gülüp geçti, kimiyse ağladı,

Kimisi yol aldı, peki ya kim kaldı geriye?

Şans mıdır yoksa akıl mıdır farkı yaratan,

Yoksa yazılmış mıdır her birinin kaderi?

Sorular yankılanır boş sokaklarda,

Cevapsız kaldım tüm duraklarda.

Belki bir oyundur, belki de yalandır.

Bilebilir miyiz?

Ama biter elbet şu rüya da.

Başı olduğu gibi sonu da vardır mutlaka.