Sol bacağını sağ dizinin üzerine çekerek tabanına baktı. Dokundukça içinden kan çıkan ince kesikler halâ tazeydi. Bir gece önce, alkolün etkisiyle ve o anki sıcağıyla hissetmediği yaraların sızısı yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Üstelik gittikçe daha da artan, daha da can yakan sızılardı bunlar. Yatağın üzerine bıraktığı cımbızı sol eline alan Demir, sağ elinin işaret ve baş parmağını kesiklerden birinin üzerine koydu ve kesiği iki yana doğru hafifçe açtı. Acıyan canına aldırış etmemeye çalıştı. Yaranın içindeki cam parçası kana bürünen bir elması andırıyordu. Cımbızı kesikten içeri sokan Demir, acıyan canına rağmen cam parçasını almayı denedi ama yapamadı. Her iki ucu sıcak kana bulanan cımbızı geri çekti. Kalp atışları ve nefes alıp verişleri hızlanmıştı. Bir süre bekledi. Sakinleşmeye çalıştı. Derin derin birkaç nefes aldıktan sonra cımbızı tekrardan kesiğin içine soktu. Bu defa daha da derine sapladı. Kanlı ete giren cımbızın sebep olduğu acı öylesine keskindi ki, Demir'in tüm vücudu elektriğe kapılmış gibi titredi. Canının en çok yanacağı anın o an olduğunu düşündü ve dayanmaya çalıştı. Ama yanılmıştı. Çünkü esas acı, yaranın içindeki cam parçasını cımbızın arasına almak için cımbızı her iki ucundan sıkmaya başlayınca duyduğu acıydı. Boylu boyunca kesiğin içinde ilerleyen cımbızın uçları cam parçasına sarıp sarmalayana kadar geçen birkaç saniye Demir'e yıl gibi gelmişti. Acıyla dolu dolu olan gözlerini istemsizce sıktı. Sağ gözünden fışkıran yaş yanağından aşağıya süzüldü. O an cımbızı geri çekmeyi düşündü ama aynı acıyı yeniden yaşamak istemediği için başladığı işe devam etti. Kendini kanata kanata cımbızın uçlarını birleştirdi ve cam parçasını çekip çıkardı. Yerinden çıkan parçanın sebep olduğu çukur kısa sürede kanla doldu taştı ve kesikten dışarı süzüldü. Koyu kırmızı kan damlaları ardı ardına yere damlarken, Demir, kesikten çıkan ve ışıl ışıl parlayan cam parçasına baktı.

   O an, cam parçasının üzerindeki ışıltının yavaş yavaş kararmaya başladığını farkeden Demir, geri kalan her şeyin aynı şekilde karardığını ve gözlerine inen katran karası perdeyi ise farkedemedi.

CEYHAN HAN ATAÇ

CEYHAN HAN ATAÇ

   Morga geldiklerinde Demir Sertaç'a içeriye yalnız girmek istediğini söyledi. Sertaç her ne kadar onu yalnız bırakmak istemese de onun bu isteği karşısında diretemedi. Cüssesiz, kel adamın ardından odadan içeri giren Demir, kapıyı kapatarak etrafına bakındı. Göze batan tek şey, üst üste ve yan yana dizilmiş sekiz bölmesi bulunan, büyük bir dikdörtgen şeklindeki dolaptı. Bir nevi buzdolabıydı bu. Tek farkı, içine ölen insanların konulmasıydı. Görevli adam kapısını açacağı bölmenin üzerine iliştirilmiş kağıda göz attı. Ardından da bölmenin kolunu tuttu. Kolu aşağıya doğru bastırmaya başladığı o kısacık anda, Demir'in ayak uçlarından kafa derisine kadar bütün vücudu titremeye başladı. Buz kesen parmaklarını, göğsünü delip dışarı fırlayacakmış gibi atan kalbini hissedebiliyordu. Bölmenin kapısı açıldığında bayılmasına ramak kalmış ama kendini toparlamıştı. Kapı açıldı ve kel adam kızaklı sedyeyi kendine doğru çekerek cesedi dışarı çıkardı. Demir, annesinin cansız bedeninin yanına doğru ağır ağır yürüdü. Yanına gelip üzerinde örtülü olan beyaz çarşafı hafifçe aşağıya doğru çekti. Annesinin, tüm kanı çekildiği için beyazın en solgun tonuna bürünen yüzü tam karşısındaydı. Ona doğru eğildi. Önce yanağına, sonra alnına bir öpücük bıraktı. Ardından da kendini daha fazla tutamayarak ağlamaya başladı. Ardı arkası kesilmeyen gözyaşları, yanaklarından süzülerek annesinin yüzüne düşerken, sıcak gözyaşları onun soğuk bedenini ısıtmaya yardımcı olur ve belki onu geri getirir diye umutlanmıştı içten içe. Oysa sadece bir umuttu bu. İşe yaramayacağının bilinmesine rağmen umut edilen çocukça bir umut..

"Bırakma beni anne. Ne olur bırakma." 

   Demir kırkdokuz yaşındaydı ve o yaşına gelene kadar hayatının bazı dönemlerinde zor şeyler yaşamıştı. Fakat ölmüş bir anneye son bir kez dokunmanın, son bir kez sarılmanın, onu son bir kez öpmenin ve kokusunu son bir kez içine çekmenin zorluğu ile kıyaslandığında, o zorlukların her birinin boşa olduğunu anlamıştı. Annesinin ardından tüm yakarışları boşunaydı. O gitmişti ve bir daha geri gelmeyecekti.  

   Demir'in haykırışlarını kapının ardından duyarak içeri giren Sertaç, onun koluna girdi ve eğildiği yerden ayağa kaldırdı. Sonra da odadan çıkardı. Cüsseden yoksun kısa boylu kel adam ise kadının boynuna kadar sıyrılan çarşafı tekrardan üzerine örttü ve kızaklı sedye üzerindeki cansız bedeni o soğuk bölmenin içine geri koydu.

Duruyorum biraz. En derininden birkaç nefes alıp veriyorum. Sonra yine sigaramdan çektiğim içimi saran o dumanlar. Ama çok fena O’nu  yazasım var. Yine seyretmeye başlıyorum resmini. Çok güzel. Güzel kelimesinin yetersiz kalmasından korksam bile o çok ama çok güzel. Kalemimin rengi gibi kaşları, dudaklarının kenarında biten ince çizgileri… Dedim ya, o İLHAM’ın ta kendisi. O an düşünüyorum da, O’nu yazmak mı daha heyecanlı, yoksa O’na yazmak mı? Cevap ne olursa olsun yine de O var kelimelerimin içinde. Ve tüm bunları okuyacak oluşu kalbimdeki şuursuz rüzgarın sebebi… Yine derin derin nefes alıp verişim, yine sigaramdan bir nefes çekişim ve yine onu izleyişim. Ardından da en sona bıraktığım o gözlerini yazmaya kalkışım.

Bir çift sonsuzluk olan o gözleri… Resmi olmasına rağmen baktıkça kaybolduğum gözleri. Kalın kirpiklerinin arasına gizlenmiş, kocaman gözbebekleri olan o gözleri… Yazarken ellerimin titrediğini o an farkediyorum. Ama bakışlarında da bir yorgunluk var gibi sanki. Tıpkı dudaklarını saran gülümsemesindeki burukluk gibi. Belki de böyle düşünmekte yanılıyordum diyorum yarım ağzımla ama yanılmadığı hissedebiliyorum.  Kalbindeki yorgunluğu, ruhundaki kırgınlığı yazarken ellerimi titreten o gözlerindeki bakışlardan hissedebiliyorum. Sigaram bitti bitecek. O’na dair yazacaklarım da öyle. Ama şimdilik öyle. Biliyorum ki o yine ansızın karşıma çıkacak. Resmiyle olsa bile. Ve O yine İLHAM olup kelimelerimin doğma sebebi olacak, yüzündeki buruk tebessüm, kalbindeki yorgunluk ile. O ana dek bekleyecek kalemim, tıpkı bir başka bekleyen olan kalbimle…
                                                         (HAN)

 Önce sol el bileğine dokunuyorum. Sıcak kanın kol gezdiği damarının atışını hissedebiliyorum. Hoşuma gidiyor bu. "Kalabilirim orada, süresiz, zamansız" diye kısa bir cümle yazasım geliyor. Kendisi kısa, anlamı ise sonsuz bir cümle... Ama onda  ve o anda olmak istediğim çok yeri var. Misâl boynu... Yana çevirdiği başıyla iyice ortaya çıkan ince boynu.  Sahi ya, bir  boyun kemiğinin dahi zarif olabileceğinin ispatı mı bu duruş? Daha önce herhangi bir yazar herhangi bir kitapta bir boyun kemiğinin zarifliğini anlatacak bir şey yazmış mıdır bilemem ama ben bunu o an yazabilirdim. Usulca, gram acele etmeden, emekleyen bir bebek gibi aşağıdan yukarıya takip ettim o zarifliği. Boynunda gezinmek değildi benimkisi. Nasıl desem, tavaf etmek gibiydi. Öylesine özel... Bir de teninin kokusu var tabi. Kelimelerimi tüketen, nasıl anlatacağımı, neye benzeteceğimi bilemediğim o koku. Durun bakayım, biraz zorlayayım kendimi. Yok yok, tarifi mümkün değil. Ya da belki şöyle bir şey olabilir; teninin kokusu YAŞAMAK gibi.. 

   Bir kadın... Yüzüne değmek istiyorum artık. Yüzüne, gözlerinin altındaki solgunluklara, dudağının kenarındaki benine, sebep olduğum serinlik yüzünden biraz sertleşmiş yanaklarına ve tabiki dudaklarına. Boynundan yüzüne geçiyorum. Olmayan kalbimin daha önce böylesine hiç şahit olmadığı bir heyecanla... Heyecandan sakarlık yapıyorum. Sonbahar renkli saçlarının önündeki dağınıklık benim bu sakarlığımdan oluyor. Kusuruma bakmaz umarım. Ama elimde değil. Yüzüyle aramda bir nefeslik mesafe var artık. Sağda solda fink atan diğer parçalarımın aksine, ben tam da olmak istediğim yerdeyim. Onun güzel yüzünün bir nefes karşısında. Bu arada, olmak istediğim yerin orası olduğunu da şimdi öğrenmiş olduğumu farkedip gülümsüyorum. O da bunu hissetmiş olmalı ki dudakları hafifçe oynuyor. Dudağının kenarındaki ben de öyle. Bir kadın... 

   Teninin kokusu "YAŞAMAK" gibi olan bir kadın orada, öylece duruyor. Ve ben, yani rüzgar, parçalarım başka başka yerlerdeyken, ilk defa bir insana şöyle sıkıca, sanki hiç ayrılmamacasına sarılacak kollarım olmadığı için buruluyorum. 

CEYHAN HAN ATAÇ

   Oda yine soğuktu. İçeriye sinmiş ilaç kokusu yine geniz yakarcasına keskindi. Prize takılmış makineden kendini tekrar ederek çıkan ses yine sinir bozucuydu. Ama tüm bu aynılıkların arasında farklı olan bir şey vardı. O da ense kökümde hissettiğim garip bir ürpertinin varlığıydı. Adını koymaya kalksam ya da bir şeye benzetmeye kalksam, "ölüm" diyebileceğim bir şey.

   Yatağın ayak kısmında durup babamı seyretmeye başladım. Bu odaya ilk alınışında nasılsa, halâ aynı şekilde sırtüstü yatıyordu. Teninin rengi biraz daha solmuştu. Göğsünün üzerini kaplayan çoğu aklaşmış kılların belli belirsiz hareket etmesi yavaşta olsa halâ nefes aldığını gösteriyordu. Açılmış ağzından sararmış dişlerinin hepsi ve boğazına kaçmasın diye bir aparat ile tutturulmuş dili görünüyordu. Yana doğru sıyrılmış yatak çarşafı sağ ayağını ortaya çıkarmıştı. Mantarların sardığı topuğunu ve tırnağı taşlaşmış ayak baş parmağını da görebiliyordum. Dizlerimin titremesini umursamadan ilerledim ve babamın başucuna geldim. Yüzüne doğru eğildim. Kırışmış göz kenarlarına, yer yer beyazlaşmış sakallarına yakından baktım. Gariptir ama gözlerini açar diye umut etmedim bu defa. Belki de adına son durak denen gerçeği kabullendiğim ilk andı o an. Onun yerine babamın sağ elini tuttum. Damar yolu bulmak için soktukları iğnenin sebep olduğu tahribat yüzünden morarmış elinin üzerini öpmek istedim. Ama halâ orada yapışık olan iğne yüzünden bunu yapamadım. Onun yerine elini avucu yukarı bakacak şekilde hafiçe çevirdim ve sağ el bileğine dudaklarımı dayadım. Güçsüz ve yavaş bile olsa nabız atışlarını hissedebiliyordum. Bir şeyler söylemek istedim. Söyleyemedim. Ağlamak istedim. Ağlayamadım. Bir süre öylece kaldım.

   Babamın sağ el bileğini öpüp olduğum yerden doğruldum. Geldiğim yoldan geri gittim. Sürgülü otomatik kapı bir kez daha açıldı. Dışarı çıkmam için yalnızca bir adım gerekliydi. Ama omuzuma dokunan bir el o adımı atmama engel oldu.

"Hastaneden ayrılmayın. Hastayı her an kaybedebiliriz."

   Ondan önceki dört gün boyunca yüzünde ifade namına hiçbir şey göremediğim hemşirenin yüzünde ilk defa bir ifade görmüştüm. Adına "üzgün" diyebileceğim bir ifade. Sonrasında gerekli olan o bir adımı attım ve dışarı çıktım.

                   ****

   Sürgülü siyah kapı yağlanmamış tekerleklerinden çıkan diş gıcırdatıcı bir sesle açıldı. İçeriden çıkan adamın yüz ifadesi bana acırmış gibi miydi yoksa bana mı öyle gelmişti, bilememiştim.

"Abi sizinki yıkama mı yoksa su dökme mi?"  diye sordu.

   Bana iki seçenek sunan ve ilk etapta anlayamadığım bu soru hayatımın o anına dek duyduğum en tuhaf soru olmuştu. Haliyle o an için verilebilecek bir cevabım da olamamıştı. Bu duruma alışkınmış gibi doğal davranan adam, boynundan bağlı koyu yeşil önlüğü gelişi güzel düzeltti ve soruyu kısaltarak bir kez daha sordu; "Abi yıkama mı su dökme mi?"

"Su dökme." çıkıverdi ağzımdan. Neler olacağını bile bilmeden ama sanki bir an önce olsun bitsin istermiş gibi.

"On beş dakika sonra alıcam sizi içeri." diyen adam sürgülü kapıyı aralıktan bir insan geçecek şekilde açık bıraktı ve arkasını dönerek gözden kayboldu.

   Ellerimin titrediğini bir sigara yakmak istediğimde farkettim. Vazgeçtim. Ellerimi önümde kavuşturdum ve aynı adamın on beş dakika sonra tekrardan yanıma geleceği o ana dek küçük küçük voltalar attım.

   Adam tam da dediği sürede geri geldi ve "Buyrun beni takip edin." dedi. Boynundan bağlı önlük ıslanmıştı. O önde ben arkada, yürüdük. Üzerinde erkek  ibaresi olan küçük bir işaret levhasının asılı olduğu bir başka kapıdan geçerek bir odaya girdik. Girer girmez de benim için hayal mi gerçek mi ayırt edemediğim şeyleri görmemin başlangıcı verilmiş oldu.

   Musalla taşının ayak kısmında durup babamı seyretmeye başladım. Yoğun bakım odasındaki yatırılışı nasılsa, yine aynı şekilde sırtüstü yatırılmıştı. Teninin rengi ruhunun bedeninden ayrıldığının ispatıymışcasına solgundu. Göğsünün üzerini kaplayan çoğu aklaşmış kılların hiç hareket etmemesi de artık nefes almadığını ispatı gibiydi. Morarmış dudaklarının çevrelediği ağzı kapalıydı. Dört gün boyunca hareketsizce yatmasından dolayı boynuna kan oturduğunu da görmüştüm. Edep yerini örten beyaz bir havlu dışında tamamen çıplaktı. Mantarların sardığı topuğu, tırnağı taşlaşmış ayak baş parmağı ve geriye kalan her yeri yıkanmıştı. Önlüklü adamın sorduğu o tuhaf sorunun artık tuhaflığını yitirdiğini de o an farketmiştim. Yıkama diye kastettiği şey buymuş demek ki. Peki ya su dökme? O ne anlama geliyordu?

   Dizlerimin titremesini umursamadan ilerledim ve babamın başucuna geldim. Yüzüne doğru eğildim. Kırışmış göz kenarlarına, yer yer beyazlaşmış sakallarına son kez baktım. Adına ölüm denen gerçeği bir musalla taşının üzerinde cansız ve ıslak bir halde yatan babamda gördüğüm için umut etmek artık nafileydi.

"Başın sağolsun. Mekanı cennet olsun. Allah onu cennetinin en güzel köşelerinden birine alsın."

   Sesin geldiği yöne baktığımda orada bir başka adam olduğu yeni görmüştüm. İmam olduğunu belli eden ince bıyıkları ve her canlının ölümü tadacağını belli eden yüz ifadesiyle bana bakan ellili yaşlarda bir adamdı.

"Al bakalım şu hortumu ve suyu babanın sağ omuzundan başlayarak her yerine dök."

   Su dökme de bu oluyordu demek. Hortumu aldım ve imamın talimatlarıyla babamın cansız bedenine su dökmeye başladım. Hoca hem ne yapmam gerektiğini hem de bunun sevabının büyük olduğunu söylüyordu. Dediği her şeyi yapıp hortumu elimden bıraktım. Babamın sağ tarafına geçerek sağ elini tuttum. Damar yolu bulmak için soktukları iğnenin sebep olduğu tahribat yüzünden iyice morarmış elinin üzerini öpmek istedim ama vazgeçtim. Onun yerine elini avucu yukarı bakacak şekilde hafiçe çevirdim ve sağ el bileğine dudaklarımı dayadım. Artık atmayan ve hiçbir zaman da atmayacak olan nabzını duymayacağımı bilmeme rağmen bunu yaptım. Yine bir şeyler söylemek istedim. Söyleyemedim. Yapmak isteyip de yapabildiğim tek şey ağlamak oldu. Ağladım, ağlayabildim. Gözlerimden süzülen yaşlar yanaklarımdan geçip babamın sağ el bileğine döküldüler. O tuzlu tadı aldım ve bir süre öylece kaldım.

"Hadi sen dışarıda bekle biraz." Omuzuma dokunan imam beni olduğum yerden kaldırdı. Dediğini yaptım ve dışarı çıktım. Ellerimin titrediğini yine bir sigara yakmak istediğimde farkettim. Ama bu defa vazgeçmedim ve bir sigara yaktım. Beynine giden damarlarından birinde atan bir pıhtı yüzünden yalnızca dört gün içinde kaybettiğim babam içeride kefenlenerek tabuta konulurken, ben yaktığım sigarayı kapının önünde içtim.

CEYHAN HAN ATAÇ