Babamı hiç ağlar görmedim.

Bilirim,

Anam ağlardı babamın yerine.

Bilirim, çok ağlardı anam,

Dünyaya getiremediklerine.

Her gece ağıtlar yakan anamı,

Sedirinden dinlerdi babam.

Bir cigara sarardı babam,

Sonra bir cigara daha;

Bir de babam için ağlardı anam,

Onun gözyaşı cigarasıydı belki de,

Kimse ilişmezdi babama,

Ben bile...

Ben talihli bir çocuktum,

Babamı hiç ağlar görmedim.

Sessiz adamdı babam;

Anam hem ağlar hem konuşurdu.

Babam, kendi gölgesine bakar,

Dizlerini ovuştururdu.

Talihli çocuktum ben, 

Yoksulluk nedir bilmedim.

Anamın çektiği çileyi görmedim.

Babamın hayat yüklerini yüklenmedim.

Hiç görmediğim kardeşlerim,

Daha dünyaya gelmeden, 

Anamı ayrı ağlatmışlar,

Babamı ayrı üzmüşlerdi.

Ben onlara teselli ikramiyesiydim.

Şanslı çocuktum ben,

Babamı hiç ağlar görmedim.

İyi ki hiç ağlamadı,

İyi ki hiç görmedim babamın gözyaşlarını;

Babalar ağlamamalı hem,

Babalar ağlamamalı.

Analar ağlaşırdı, ağlardı analar,

Ocak tütmez, yemek pişmez ağlardı.

Anaların ağlaması bir başkaydı;

Çocuklar ağlar, vatan ağlar,

Analar ağlaşırdı.

Ölüm gelir, analar ağlaşırdı.

Babalar ağlamasın Tanrım,

Babalar susmasın,

Ben talihli çocuktum Tanrım,

Babamı yaşarken tanıdım.

Ya babaları ölmüş olanlar?

Henüz yaşarken tanımayanlar?

Kızanlar, bağıranlar, çağıranlar?..

Analarını ağlatıp, babalarını susturanlar,

Onlar Tanrım, onlar ne yapsınlar?

Ben şanslı çocuktum Tanrım,

Babamı çocukken tanıdım.

Çocukluğunu bilmeyen babamın,

Çocukluğunu yaşadım.

Hem sen, yirmi yıl öncem... Bilirim sormazsın sen. Bilirim sormazsın neden? Ve sen kırlangıç, dileğim olan kırlangıç, hayalim olan kırlangıç... Sorma ne olur. Sorma neden vazgeçtiğimi senden. Sorma işte kırlangıç, sana gerekli değildi bir neden. Hem söylesem şu neden ya da bu neden diye, bilirim anlamazdın zaten. Bir de kırlangıç katili olamazdım ben. Hem altı aylık bir ömre, yirmi yıllık yalnızlık sığmazdı zaten. Bu yüzden uç kırlangıç uç! Sıcak iklimlerde seni bekleyen altı aylık mutluluğuna uç.

Fakat gözün arkada kalmasın giderken. Bak yirmi yıl önceme... Yirmi yıl öncemin gözü arkada kalmamıştı giderken. Hem beni düşünüp de minicik canın sıkılmasın sıcak iklimlere doğru kanat çırparken. Bak yirmi yıl önceme... Yirmi yıl öncemin canı hiç sıkılmamıştı beni terk ederken. Hem kırlangıç, sen bilmezsin öncemi ama anlatayım birkaç cümleyle istersen. Dinle kırlangıç, iyi dinle beni! Sen bilmezsin seni bekleyen sonu. Bu yüzden anlatayım ben, ders çıkar diye yirmi yıl öncemi.

Şöyle ki yirmi yıllık yalnızlığımın yirmi yıllık mutsuzluğu senin altı aylık ömrünü bir günde tüketir ve seni öldürürdü hepten. Bu yüzden neden diye sorma bana ve git hemen. Uç işte, sıcak iklimine uç, canı gönülden. Hem sen kuş gönlünle bilemezsin ki nedenler neden vardır? Hem sen kuş gönlünle bilemezdin ki yalnızlığı... Altı aycık ömrün yetmezdi tatmaya mutsuzluğu? Bu yüzden kırlangıç, vazgeçtim yalnızlığıma ortak arayışımdan ben. Sen sıcak iklimlere uç hemen. Beni de hiç mi hiç merak etme. Zira ben, geri de kalmaya yirmi yıldır alışığım zaten. 

Neden böyle bir kıyaslama yaptığımı merak ediyorsanız, anlatayım. Öncelikle masal ve hikayeler, yetişkinlere hitap etse de asıl meraklıları malumunuzdur ki çocuklarımızdır. Burada dikkat çekmek istediğim mesele çocuklarımıza okuduğumuz veya okuttuğumuz masal ve hikayelerin, onların o masum ve bilgiye aç zihinlerine neler verdiği, neleri aşıladığıdır. Hayal güçlerini nasıl ve hangi temalarla beslediğidir. Şöyle ki, kırmızı başlıklı kız masalını okuyan bir çocuk zihni, orada açgözlülüğü, sinsiliği ve yalanı, insani vasıflar yüklenmiş yani kişilik adledilmiş bir hayvanda işlenmiş olarak görür. Burada mesele bir hayvana kişilik adledilmesi değildir. Mesele insana ait olan ahlaki değerlerin ve yine insana ait olan ahlaki vasıfların zıtlarının yüklenmesidir. Masal da Kurt, çocuk için korkunç bir canlıya dönüşür. Ormanda tek başına laylaylom gezen Kırmızı Başlıklı Kız ise şirin, sevecen, masum ve akıllı. Peki durum öyle mi? Tabi ki hayır! Kurdun yalanına yalanla karşılık veren bir kız ne kadar masum olabilir ki? Çünkü Kırmızı Başlıklı Kız da en az Kurt kadar sinsi ve yalancıdır. Bu masalın çocuklarımıza ne gibi bir faydası olabilir diye düşünüyorum fakat olumlu bir sonuca varamıyor veya bu masal da makul bir fayda bulamıyorum. Neyse! Zaten asıl üzerinde durmak istediğim konu bu değildi. Daha çok milli masallar ve hikayelerden ve bu hikayelerin çocuklarımıza okutulmamasından ve sevdirilmemesinden bahsetmek istiyordum oysa.

Sahi, neden Türk masallarımız, hikayelerimiz okutulmaz çocuklara? Olağanüstü olaylar mesela bizim masallarımız da yok mu? Var tabi. Hem de alası var. Kahramanlıklar yok mu? En fiyakalısı var. Hem de çoğu gerçekliği olan kahramanlıklardır bunlar. Ahlaki değerleri içermiyor mu Türk masalları? En iyi ve en saf olanını içeriyor üstelik. Peki, böyle olduğu halde neden çocuklarımıza Türk masallarını okutmuyor yada okumuyoruz? Neden bir Ziya Gökalp, bir Eflatun Cem Güney, bir Tahir Alangu okutmuyoruz? Biraz daha yaş almış ilkokul veya ortaokul çocuklarımızın ellerinde veya odalarında neden bir Ömer Seyfettin hikayesi görmüyoruz mesela? Nicedir usuma takılan bir konudur bu! Dile getirme ihtiyacı duyduğum önemli bir konu hem de.

Diyeceğim şu ki, bırakalım bize yabancı batı masallarını artık. Bizden olan, bizi anlatan, bize göre olan, Türk milletinin tarihinden, vicdanından ve duygusundan doğan Türk masallarını okuyalım, okutalım çocuklarımıza. Hem bizim olan masallarla büyümesi yavrularımızın çok güzel olmaz mıydı? Bence şahane olurdu. Yavrularımızın, Keloğlan masalları, Nasreddin Hoca masaları, Hacivat Karagöz masalları, Billur Köşk vs gibi bizden masallar dinleyerek, okuyarak büyüdüklerini bir düşünün. Çok değerli bir kültür faaliyeti olmaz mıydı bu? Ki böylece çocuklarımız hem kendi kültürüne yabancı kalmamış olacaklar hem de Türk kültürüne, Türk karakterine has özellikleri tanıyarak yetişmiş olacaklar. Türk masallarını evvel zaman içinde bırakmadan, yabancı masalları kalbur içinde batı yönüne savuralım. Sözlerime son verirken son bir önemli hususu da belirtmek isterim. Ki bu husus, bahsini açtığım Türk masallarına öncelik verme konusunun her çocuk sahibi Türk vatandaşının kültürel sorumluluğu olduğu gerçeğidir. Haddim olmayarak kaleme aldığım bu yazıyı okuduğunuzda beni hoş göreceğiniz kanaatindeyim. Niyetim bizden olan iyiye, güzele dikkat çekmekti çünkü. Bu uzun yazıyı okuyan siz değerli okurlara çok teşekkür ediyorum.

Esen kalın.

Bir direniş var zihnimde;

Gecelerin tutsağı olmuş yüreğim,

Ne vakittir sağır gözlerime.

Uykusuzluk ağrılarım var nicedir,

Kulak kristallerim oynamış yerinden.

Başım dönüyor ne vakittir,

Beni bu ayrılık aldı benden.

Alnımda uzun ve derin çizgiler,

Yazgımın sözleri gibi uzanmışlar.

Hangisi ak, hangisi karadır bilmem!

Tanrıyla arayı açtım bu sıralar.

Düşlerim kâbustan farksız nicedir,

Ne zaman kapatsam gözlerimi;

Ve uzansam yatağa uyumak için,

Kötü düşünceler kuşatıyor zihnimi.

Delirdiğimi düşünüyorum bazen,

Tavan gözlerini açmış leke leke,

Karanlığa bulanmış yüzümü izliyor;

Delirmiş olabilir miydim gerçekten?

Oysa senin yüzündendi delirmem,

Gidişin ve yalnızlığı bırakışın o gün.

Kalbimi kırdı, aklımı çaldı benden,

Sen bilmedin verdiğin zayiatı o gün.

Külliyen zarardı bu ayrılık, külliyen...

Herkes mi şık, herkes mi rahat,

Herkes mi şatafatında?

Sosyalleşmenin alasını görünce medya medya

Unuttuk tabi insanlık namına ne varsa.

Sahte hayatların, sanal tutsakları olduk mesela

Sanal aşkların, rezil kurbanları olduk mesela

Yanlış diller de doğruları sabahına

Doğru diller de yanlışları akşamına

Günde beş vakit kaç platformda

At sesi it sesine karıştı saat saat, dakika dakika.

Profil olduk, hesap olduk, Influencer olduk

Kolay yoldan şöhret tatlı gelince mesela

Birer had bilmez herbokolog olduk.

Kitaplar raf süsüydü artık

Bu çağda okumak vakit kaybıydı nasılsa

Hele yapay zekâ diye bir şey var ki sorma

Maşallah zahmetsiz şifa, say ki her derde deva.

Amma laf ettim, oysa bende uydum çağa

Sosyalleşmek için bende tıkladım ağa

Bulaşıcı desem değil, belli ki gerekli bir şey

Fakat bu gereklilik insan ve insanlık adına

Doğru amaçlar için uygunsa ne ala

Yok değilse eyvah ki eyvah

Zira aksine şahidiz ki bu uygunsuzluk

Hem fena olur hem facia.