Mâkâmda mâna aradım, bir mânanın içinde göstereni bulmak için gölgelerin izlerini aradım.

Acziyet makamında bir mâna var oluşları sergilerken, mâna kelimeleri düstur ettiğini gördüm de geçirdim.

Kelâm bulunurmuş bir mâna da hoş karşılanır, düstur mâkamına buyrulunurmuş...

Bulundum kapısında, acziyetime tutundum.

Kelimeler mâkamı ile yetindim.

Oysa,kelimeler bir mânayı bir mâkama taşırdı.

Taşınmak istemedim.

Makamlar, acziyet kavramını örtermiş acziyet makamına ulaştım.

Kalakaldım orada ve burada ,dil makamında kelâm dersleri alarak acziyetimi körüklüyordum.

Hor görünüş makamlar içindir.

Makamda beklemekse düstur gerektirir.

Düstur edindim de var oluş gayesini aramak için zaman içinde zaman aramaya yeltenirken, özümü ararken sözümü buldum.

Söz mâkamı şiirin aynasıdır.

Hatıralardan evvel, sanılmak yerine anılmak istedim.

Anıldığım vakit hoş mâkamında Hû-şu ile kelam edilmek istedim.

Sanıldığım vakitlerde, hoş bir izin dergâhına, nazargahına düştüm şerden geçtim de hoş sanılırken, yâr kelamında bulunarak anıldım.

Öyle işte! 

- Burak Damar