Bizim şarkımızı dinledim radyoda.

Seni, sana olan özlemimi hatırlattı bana.

Hasretin dağ oldu, duruyor karşımda.

“Sensiz yaşamak istemiyorum.” diyordu şarkıda. Şarkı seni anlattı bana.

Aynı şehrin gurbetçiyiz biz.

Kalbimiz yakın ama birbirimize uzağız biz.

Eskisi gibi değiliz, bir daha olamadık biz.

Sevgili kalamadık, ayrılmak zorunda kaldık biz.

Ne zaman biter? Bilmem ki bu özlem.

Dilim sussa bile sensin kalbimdeki cümlem.

Sanırım hiç bitmeyecek bu özlem.

Seni bulacaklar, kalbime yapsalar gözlem.

Hayat her şeyi getiriyor ama bir tek seni getirmiyor.

Hasret tohumları ekiyor kalbime, mutluluk vermiyor.

Seni yanımda istiyorum, onu da bana çok görüyor.

Özlem çektiriyor, bizi kavuşturmuyor.

Yeter artık! Bitsin bu hasret.

İstiyorum ben de edeyim mutluluğa niyet.

Yanımda olunca sen, mutlu olacağım gayet.

Sen olacaksın, acı çekmeyeceğim nihayet.

Ellerim boş kalmasın, tut ellerimden.

Kalbimle beynim arasına sıkışmak istemiyorum ben.

Hasret değil, sevgi aksın kalbine kalbimden.

Daha güzel olsun günlerim, sensiz günlerden.