​İnsanın nelere karşı cesaretli davranması gerekir? Her yaptığımız iş, her davranışımız cesaret gerektirir mi, yoksa cesaret duygusu insan için hayati önem taşıyan konularla mı alakalıdır? Belki de cesaret, her gün devasa dağları devirmek değil; zihnimizdeki o görünmez bariyerleri aşabilme becerisidir. Bazen dış dünyadaki fırtınalardan ziyade, kendi içimizdeki "Yapamazsın!" fısıltılarına karşı durabilmektir.

​Kendi adıma bir cevap vermem gerekirse; çocukluğumdan beri kafamda hikâyeler dolaşıp dururdu. İzlediğim dizi ya da filmde beğenmediğim sahneleri "Böyle daha güzel olurdu." diyerek kafamda farklı oynatırdım. Fakat ne zaman kafamdakileri yazmak istesem "Ya kimse beğenmezse, ya dalga geçerlerse?" şeklinde düşüncelere kapılarak kendi cesaretimi kendim kırardım. Belli bir yaştan sonra da "Ya kimse beğenmezse?" düşüncesi yerini "En azından denedim." diyebilmeye bıraktı.

​Kendi zihnimdeki o fırtınalı denizden ilk kulacı atmam, tam olarak bu zihinsel dönüşümle başladı. Anladım ki cesaret; hiç korkmamak ya da kusursuz olmak değilmiş. Aksine, belirsizliğin ve eleştirilme ihtimalinin ortasında bile "Ben de buradayım!" diyebilme gücüymüş. İlk kelimelerimi kâğıda döktüğümde dalgalar durmadı ama ben yüzmeyi öğrenmeye başladım.

​Aslında insan, hayatın her anında büyük kahramanlıklar sergilemek zorunda değildir. Her adımımız, her kararımız büyük bir cesaret gerektirmez. Ancak hayatımıza derinlik katan o kritik yol ayrımlarında, yani bir hayalin peşinden gitmek, bir yanlışa "Dur!" demek, incinme pahasına sevmek ya da sadece kendi doğrumuzun arkasında durabilmek için cesarete muhtacız. Cesaret, tam da bu hayati konularda sıradan bir varoluş ile dolu dolu yaşanmış bir hayat arasındaki çizgiyi belirler.

​Peki, şimdi dönüp kendimize tekrar soralım: Hayatın kıyısında durup fırtınanın dinmesini bekleyerek günlerin geçişini mi izleyeceğiz, yoksa başımıza gelebileceklerden korkmadan o dalgalara doğru kulaç mı atacağız? Çünkü hayat; kıyıda güvenlik içinde bekleyenleri değil, ıslanmayı ve mücadele etmeyi göze alarak o denize atlayanları hatırlar.

   Nostalji kelime anlamı olarak geçmişe duyulan özlem ya da memlekete geri dönme isteği anlamına gelir. Yani özellikle büyüklerimizin yaşadığı şey tam olarak buydu: nostalji yaşamak.

   Sadece büyüklerimiz de değil aslında. Bazı insanların giyim tarzlarında, bazı insanların dinlediği müzikte, hatta bazı oturup vakit geçirdiğimiz mekanların dekorasyonunda… Peki nedendi özellikle son zamanlarda geçmişe yönelik bu adımlar. Zaman geçtikçe bazı şeylerin değişmesi gerekmez miydi?

   Geçmişe yönelik adımların en belirginlerinden biri de bence teknolojide kendini gösteriyor. Şu an her şeye tek tuşla ulaşabiliyorken, eskiden okul zamanımızda ödevlerimizi ansiklopedilerden araştırırdık. Kendimden hatırladığım bir örnek vermem gerekirse okul kitaplarımın haricinde büyüklerimin kitaplarını kullanırdım ve tabii ki ansiklopedilerden de yardım alırdım. Bugün bilgiye saniyeler içinde ulaşabiliyoruz fakat eskiden araştırma yapmak sabır, emek ve merak gerektiriyordu. Ansiklopedilerin sayfalarını çevirirken, bazen aradığımızdan fazlasını bulurduk; tesadüfen karşılaştığımız bilgiler zihnimizde yeni ufuklar açardı. Bu süreç, öğrenmenin kendisini bir yolculuğa dönüştürürdü.

   Peki ya siyah beyaz televizyonlar, çevirmeli telefonlar, kasetler... Siyah beyaz televizyonlar herkesin evinde yoktu mesela. Evinde televizyonu olmayanlar, olanların evine gider hem de açılan o pencereyi heyecanla izler hem de sohbet ortamı oluşturarak yeni bir bağ kurarlardı. Kasetçalarlara yerleştirdiğimiz kasetler sayesinde dinlediğimiz müziklerle pek bir keyiflenirdik. Çünkü şarkılar sadece bir melodi değil, duygularımızın kaydı gibiydi.

   Eskinin siyah beyaz ekranları, çevirmeli telefonları ve kasetlerin cızırtılı sesleri aslında bize bir şey hatırlatıyor: Hayatın en değerli anları hızda değil, paylaşımda gizlidir. Nostalji, sadece geçmişe duyulan özlem değil; aynı zamanda bugünü anlamlandırma ve geleceğe umutla bakma çabasıdır. Çünkü geçmiş, kalbimizin sakladığı bir sığınak, bizi biz yapan hatıraların sessizce fısıldadığı bir yol arkadaşıdır.

   “Belki de eskiye özlem, bugünün hızında kaybolan bağları yeniden hatırlama isteğidir; geçmiş, kalbimizin sakladığı en güvenli limandır.”