Yazarlar & Paylaşım Platformu & Birim Özer Sili

Gerçek Aşkın Mezarı Kalptir

Birim Özer Sili — Mon, 18 May 2026 17:06:00 +0300

Bir gün sevdiğin insanın sesini son kez duyacağını bilmeden konuşuyorsun…
Son kez “kendine dikkat et” dediğini, son kez sarıldığını, son kez gözlerinin içine baktığını bilmeden…
İnsan en çok bunu kaldıramıyor. Bir vedaya hazır olamadan ayrılmayı…Şimdi onsuz geçen her gün, biraz daha eksik.
Sanki dünya dönüyor ama senin hayatın bir yerde durmuş gibi…
Herkes yaşamaya devam ederken sen, onun gittiği o günde kalmışsın gibi…
Bazen gece yarısı uyanıyorsun.
Bir anlığına her şey rüyaymış sanıyorsun.
Elin telefona gidiyor… Sonra hatırlıyorsun.
Artık arayamayacağını…
Sesini duyamayacağını…
“Ben buradayım” diyemeyeceğini.. İşte insanın içi tam orada parçalanıyor. Çünkü bazı insanlar ölünce toprağa gömülmüyor sadece…
Onlarla birlikte senin gülüşün, heyecanın, yaşama sevincin de gömülüyor.
Bir kahve içerken… Bir şarkı duyunca…
Yolda ona benzeyen birini görünce…
Kalbin hâlâ onu arıyor.
Ve kimse bilmiyor.. Güçlü görünmeye çalışan insanların, geceleri sessizce nasıl dağıldığını…Fotoğraflarına bakıp ağlamamaya çalışıyorsun. Ama bir insanın yokluğunu hiçbir şey dolduramıyor.
Çünkü aşk alışkanlık değilmiş… Birinin nefesini kendi hayatın gibi benimsemekmiş. Şimdi herkes “zamanla geçer” diyor. Ama geçmiyor…
Sadece acın seninle yaşamayı öğreniyor. Ve bazı insanlar vardır…
Ölürler ama senden hiç gitmezler.
Çünkü gerçek aşkın mezarı olmaz.
Sadece kalbinin içinde hiç kapanmayan bir yeri olur…

İçimde Susmayan Bir Çığlık: Bu Yas Değil

Birim Özer Sili — Wed, 22 Apr 2026 11:31:00 +0300

“Bu artık sadece yas değildi. Bu, düğümü sıkı sıkıya atılmış bir bilmeceydi.”

Bazı acılar vardır…Adını koyarsın.“Yastayım” dersin. Ve dünya, sana biraz daha yumuşak davranır. Ama bazı acılar vardır ki… Adını koyamazsın. Koyamadıkça büyür. Büyüdükçe içine sığmaz, kalbine taşar… Sonra sessizce hayatına yayılır.

İşte benimki öyleydi. Bu bir kayıp değildi sadece.

Bu, yarım kalmış bir cümlenin içinde yaşamaktı.
Söylenmemiş sözlerin, tutulmamış ellerin, geç kalınmış vedaların yüküydü bu.

Bir şey eksikti… Ama neyin eksik olduğunu tarif edemeyecek kadar derindi.

Geceleri, herkes uyuduğunda başlıyordu asıl ağırlık. Kalbim sanki kendi içinde yankılanıyordu.

Bir boşluk değil bu…
Boşluk olsa, dolar.
Bu başka bir şeydi.

Bu, içimde sürekli kanayan bir yerdi.

O düğüm…

Bir anda boğazına oturuyor. Nefes almak zorlaşıyor. Ama kimse fark etmiyor.

Çünkü bu acı, en çok sessiz yaşanıyor.

İnsan en çok da bunu anlatamıyor. “İyiyim” diyorsun… Çünkü anlatmaya kalksan, nereden başlayacağını bilmiyorsun. Hangi kırık parçayı önce göstereceksin?

Bilmecenin cevabı yok. Ama sorusu her gün yeniden soruluyor. Ben bu duyguyu yazarken fark ettim…

Aslında yazmıyordum, kanıyordum.
Her kelime, içimdeki o düğümden kopup geliyordu. Ve ben her satırda biraz daha çözülürken, bir yanım biraz daha dağılıyordu.

“Yalnızlığı Sen Seçmedin” böyle doğdu.
Bir hikâye olarak değil…
Bir yaranın sesi olarak.

Çünkü bazı yalnızlıklar seçilmez. Bırakılır insanın içine.

Ve sen…
O yalnızlıkla yaşamayı öğrenene kadar, her gün biraz daha eksilirsin.

Kimse bilmez…
İçinde neyi taşıdığını.
Kimse görmez…
Hangi cümlenin seni paramparça ettiğini.

Ama sen bilirsin. O düğümün hâlâ çözülmediğini… Ve belki de hiç çözülmeyeceğini. İşte en acısı da bu.

Geçmemesi değil…
Geçmeyeceğini anladığın an.

Çünkü bazı acılar iyileşmez. Sadece sen, onunla yaşamaya alışırmış gibi yaparsın…

Ve kimse anlamaz,
İçinde hâlâ sessizce çığlık atan bir kalp olduğunu.

Birim Özer Sili

Seni Toprağa Değil, Kendime Gömdüm

Birim Özer Sili — Sun, 19 Apr 2026 10:18:16 +0300

Zaman çabuk geçer derler. Geçer… ama iyileştirmez her şeyi. Sadece acının şeklini değiştirir. İlk başta bir çığlık gibidir, sonra derin bir sızıya dönüşür. Ama hep oradadır… sessizce.
Kaybetmek…
Sadece bir insanı değil, birlikte kurduğun bütün hayatı toprağa vermek demek. Eşini kaybettiğin gün, dünya durmuyor.
Güneş yine doğuyor, insanlar yine işe gidiyor, kahkahalar yine yükseliyor…
Ama senin içinde her şey o an donup kalıyor.
Sanki herkes yaşamaya devam ederken, sen hayatın kenarında unutulmuşsun gibi.
En zor olan sabahlar…
Gözünü açtığın an, birkaç saniyelik o boşluk.
“Her şey bir rüyaydı belki” dediğin o an…
Sonra gerçek, bir bıçak gibi saplanıyor:
O yok.
Yatağın yarısı soğuk artık. Yastığında kokusu yok.
Bir zamanlar “bizim” olan ev, şimdi sadece duvarlardan ibaret.
Zorluk sadece yokluğu değil…
Hayatın seni durmadan devam etmeye zorlaması.
Faturalar geliyor, işler bekliyor, insanlar senden “güçlü olmanı” istiyor.
Oysa sana çay demlemek bile ağır geliyor bazen…
Çünkü o çay artık iki kişilik değil.
Kimse anlatmıyor bu kısmı.

Ölümün giden için de kalan için de yalnız yaşandığını.

İnsanlar bir süre sonra susuyor. Baş sağlığı dilekleri bitiyor. Herkes kendi hayatına dönüyor.
Ve sen…
Kalabalıkların içinde bile yalnızsın.
Kimse onun yerini dolduramıyor.
Kimse onun baktığı gibi bakmıyor sana.
Kimse seni onun bildiği gibi bilmiyor.
Bir şarkı çalıyor…Yıkılıyorsun.
Bir sokaktan geçiyorsun…
Hatıralar boğazına düğümleniyor.
Birinin sesi ona benziyor…
Kalbin yerinden çıkacak gibi oluyor.
Geceler daha acımasız.
Herkes uyurken, sen düşünüyorsun.
Keşkeleri…Söylenmemiş sözleri…Son sarılışı…
“Neden? ” diye içinden defalarca haykırıyorsun.
Kalbindeki o ağır yükle hayata tutunmaya çalışıyorsun.
Onsuz yaşamayı öğrenmek zorunda olmak.
İstemeden…
Hazır olmadan…
Mecbur kalarak.
Ve biliyorsun.
Yalnızlığı Sen Seçmedin.

Birim Özer Sili