dağılmış durmakta olan sargılarım

her köşeyi ziyan olmuş can duvarı bilirim

dört kişiyi tanır gibi konuşurdu derdim

bilmezdim başka kim ne derdi işitmezdim

aynalar ardımı bekler ben yürüdükçe devam ederdi

lakin hiç karşılaşmazdı ibrelerimiz saat akıp giderdi

çürüdük yıllarca bir odada birer birer duvar çatlaklarında

hiç mi tanımazdı birbirini onca kişi?

aynı duvarlara konuşan farklı kişilermişiz meğer

duvar onları,ne de biz duvarı görmemişiz bile

şimdi karanlık karar kelepçe vurdu dilime

bir acı hülya sustu oturdu karşıma hayatın kitabını verdi elime

kasnak germiş kollarımın arasına kendi kuralını işliyor

konuş ve bağır sen ki bir demir dikersin göğsümün ortasına

bilmezdim her karşılığında devamını ister miyim?

yoksa hayallerim yıkıldığında dayanır mıyım kapısına

her rüya güzel sanırdım böyle geçti acı hülya

bedeli asırlık yolculuklar boy vermiş her adımda

nedir aradığım gerçeklikle aramda?

hakikat düşman olmuş düşlerime

bir fırtına koparken kar taneleri düşmüş ellerime

mevsim alışkanlığı bu yürekte çarkı dönen

her kıvılcım yetiyor günün sonunda sönen

sur döşemiş melekler benimle senin arana bu karanlık aheste kıyamet

baharımın kollarını senden öğrendim bir çiçek açsa avuçlarında

dokunduğun her yerde bahçe olurcasına her defa başımda

ne geçer felekten bilmez hangi deva başımda

tüm geçmişim göç etmiş seninle birlikte

yarımın tamamı sen olmadan neye yarar

bir küçük çocuk hala ağlıyor içimde

yaş almak aslında ne zormuş anne?

hicran dolmuş göğsüme ,son adımlarımda kaldı sana koştuğum baharlarım

artık bizi kavuşturacak tek şey işte o son adımlarım