Aynı sokakta büyüyen iki kalp… Pencereleri karşı karşıya, hayatları iç içe. Geceleri kimse duymasın diye fısıldayarak konuşulan cümleler, sabah uyanınca ilk beklenen günaydınlar. Henüz hayatın yükünü bilmeyen iki insanın, gerçek sevgisi ve gerçek aşkı.

İlk kez birini sevmek… İlk kez biri için heyecanlanmak… Ve ilk kez birinin yokluğunu düşünmek bile istememek.

Zaman geçti. Hayat, o yıllar  kadar sade kalmadı.

Aileler, sorumluluklar, korkular…Bazen insan sevdiği kişiden değil, şartlardan uzaklaşır. Ama dışarıdan bakıldığında bu hep aynı görünür: “Gitti.”

Beggy için belki bu bir vazgeçişti. Bentan içinse bu, mecbur kalınmış bir uzaklaşma. Ve hüzünlü ama derinden hep ilk gün ki gibi tutkusu, sevgisi vardı. 

İkisi de kendi yollarına savruldu. Yıllar geçti.Hayatlarına başka insanlar, başka hikâyeler girdi. Ama bazı duygular vardır, tamamen silinmez… Sadece derinlere gömülür.

Bentan yıllar sonra yeniden o kapıyı çaldı. Elinde geçmişten kalan duygularla…Bir cevap aramadı belki, sadece içindekini söylemek istedi.

Ama bazı kapılar sessizlikle kapanır.

Beggy cevap vermedi. Ne bir kızgınlık vardı ortada, ne de bir açıklama. Sadece bir mesafe… Ve o mesafenin içindeki kesinlik.

Bentan anladı.

"Hayatıma tekrar girmek için değil, hatırlanmak için vardı, belkide Beggy bu şekilde düşünüyor." dedi.

Geçmişte yaşananlar ne kadar güzel olursa olsun, her güzel şey bugüne taşınamaz.

Beggy artık başka bir hayatın içindeydi. Ne kadarda da Bentan gibi düşünsede.

Bentan ise o geçmişin hatırasını, aşkını, sevgisini tüm tutkusuyla içtenliği ile taşıyan biriydi.

Ve bazen en büyük sevgi şudur:

Zorlamamak.

Bentan sustu. Yazmadı. Beklemedi. Çünkü artık biliyordu:

O hikâye bitmedi aslında… Sadece olması gerektiği yerde sessizce kaldı...

Kal kalbimde,
Bu kez son durak ol.

Yan yana uyansak,
Gökyüzünü içimize çeksek,
Biraz ağlasak omuz omuza,
Sonra gülsek çocuklar gibi.

Beraber büyüsek,
Yılları birlikte eskitsek,
Her sabah yeniden
Sana uyanmak gibi yaşasam hayatı.